ตอนที่ 27 : คุณหนูหมี่หลันฟื้นแล้ว (2)

ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงรู้สึกแปลกใจในสตรีที่อยู่ตรงหน้า เกิดมาเขาไม่เคยเจอสตรีใดก็ต่อปากคำแถมมาตะคอกเสียงดังใส่เขาเช่นนี้ เขาจึงนึกชอบใจในตัวนางทันที

“ยังยืนเงียบอยู่ได้ รีบสั่งให้รถม้าของท่านออกไปจากทางของข้าเดี๋ยวนี้!” หมี่หลันตะโกนย้ำขึ้นอีกครั้ง          

“คงจะเป็นแบบนั้นไม่ได้ เพราะข้ายังนอนหลับไม่เต็มอิ่มเลย ไว้ข้านอนหลับเต็มอิ่มก่อนแล้วข้าจะหลบทางให้เจ้านะ” พูดจบ ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงก็เตรียมที่จะเดินกลับเข้าไปนอนต่อด้านในรถม้า แต่หมี่หลันก็แผดเสียงรั้งเขาไว้ก่อน

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” 

ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงถึงกลับตกใจทันทีที่ได้ยินนางสั่งเขาเช่นนั้น เพราะเกิดมาในชีวิตของเขาไม่มีใครกล้าสั่งเขาเลยสักคน แม้แต่ฮ่องเต้ทั้งสองที่เป็นพี่ชายของเขา ก็ไม่เคยกล้าสั่งเขาเลยสักครั้ง

“เจ้าเป็นใครถึงกล้ามาสั่งข้าเช่นนี้?” ท่านอ๋องจ้าวอี้หันกลับมา พร้อมกับตะคอกถามนางทันที

“ข้าเป็นใครไม่สำคัญ แต่ท่านนั้นแหละเป็นใครถึงกล้ามาขว้างทางเพื่อนอนหลับบนรถม้าเช่นนี้?” หมี่หลันหยอกหยอนถามเขากลับไป

“ข้าคือท่านอ๋องจ้าวอี้หลง น้องชายของฮ๋องเต้จ้าวหยางแห่งแผ่นดินที่เจ้ากำลังยืนตะโกนเสียงดังใส่ข้าแบบนี้” ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงคิดว่าเมื่อนางได้ยินคำตอบของเขาเช่นนี้จะทำให้นางยอมถอยกลับไป แต่เปล่าเลย...

เขากลับคิดผิด เพราะนางยังคงแผดเสียงใส่เขาต่อ

“ข้าไม่สนหรอกว่าท่านจะเป็นท่านอ๋องแอ๊งเอ๋ออ่าอะไรนั่นนะ! แต่ท่านกำลังขว้างทางรถม้าของข้าอยู่ ท่านต้องรีบหลบไปเดี๋ยวนี้”

ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงรู้สึกแปลกใจกับสตรีตรงหน้าไม่น้อย เขานึกเอ๊ะใจว่าเหตุใดนางจึงได้กล้าหาญมาต่อปากต่อคำกับเขาเช่นนี้

 ในด้านของใต้เท้าฮวาที่ได้ยินเสียงเอะอะดังขึ้นมาเรื่อย ๆ เขาจึงรีบเดินลงจากรถม้าเพื่อมาดูสถานการณ์ทันที และเมื่อลงมา เขาก็พบว่า

“ท่านอ๋องจ้าวอี้หลง!” ใต้เท้าฮวาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก็จะรีบวิ่งเข้าไปทำความเคารพท่านอ๋องทันที

เมื่อท่านอ๋องจ้าวอี้หลงได้พบกับใต้เท้าฮวา เขาจึงรีบถามใต้เท้าขึ้นทันที “นางผู้นี้เป็นใคร?”

“นางคือบุตรสาวของข้าเองพะยะค่ะ นางมีนามว่าฮวาหมี่หลัน นางเพิ่งพ้นจากความตายมาได้ไม่นาน ขอท่านอ๋องจ้าวอี้หลงอย่าได้ถือสาบุตรสาวของข้าเลย” ใต้เท้าฮวาขอร้องท่านอ๋องด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“เอาล่ะ! ข้าเห็นก็ความดีที่ใต้เท้าฮวาทำคุณต่อแผ่นดิน ครั้งนี้ข้าจะไม่ถือสาเอาความนาง หากแต่ครั้งหน้าข้าคงปล่อยนางไปไม่ได้” ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงพูดขึ้น พร้อมกับมองไปที่หมี่หลัน

หมี่หลันรู้สึกหมั่นใสในตัวเขาที่ทำตัวเย่อหยิ่งเอาแต่ใจมานอนหลับขว้างทางคนอื่นเช่นนี้ หากไม่เห็นแก่หน้าของใต้เท้าฮวาผู้ซึ่งเป็นท่านพ่อของนาง นางคงกระชากคอท่านอ๋องจ้าวอี้หลงผู้นี้ลงมานอนที่พื้นแล้ว

“ขอบพระทัยท่านอ๋องมากพะยะค่ะ ข้าจะรีบพาตัวนางกลับไปเดี๋ยวนี้” ใต้เท้าฮวาพูดจบ เขาก็จูงแขนหมี่หลันขึ้นรถม้าไปทันที

เมื่อกลับมาถึงจวนตระกูลฮวา

ใต้เท้าฮวาก็รีบส่งหมอมาดูแลรักษาอาการของหมี่หลันทันที และเมื่อตรวจอาการของนางเสร็จแล้ว ท่านหมอผู้นั้นก็รีบวิ่งไปรายงานใต้เท้าฮวาด้วยสีหน้าที่แตกตื่นและประหลาดใจ

“ท่านหมอ! เหตุใดท่านจึงทำสีหน้าแตกตื่นเช่นนี้ หรือว่าอาการของนางไม่ดีอย่างนั้นรึ?” ใต้เท้าฮวาถามท่านหมอขึ้นด้วยความกังวลใจ

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกใต้เท้า แต่หลังจากที่นางฟื้นขึ้นมาจากความตายแล้ว ร่างกายของคุณหนูฮวาหมี่หลันกลับแข็งแรงอย่างประหลาด และโรคที่เคยเป็นก็ไม่มีอีกต่อไปแล้ว ราวกับว่านางเป็นคนละคนอย่างนั้น” ท่านหมอตอบกลับไป

“แล้วอย่างนี้ท่านหมอต้องให้นางทานยาอะไรเพิ่มอีกไหมล่ะ? ข้าจะได้รีบสั่งให้คนไปหามา” แล้วใต้เท้าก็รีบพูดขึ้นต่อ

“ไม่ต้องแล้วล่ะ ร่างกายของนางไม่มีโรคภัยอะไรแล้ว นางไม่ต้องการยาใด ๆ มารักษาแล้ว ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก!” ท่านหมอพูดขึ้น

“ขอบใจท่านหมอมาก ข้าเองก็แปลกใจไม่แพ้กัน” ใต้เท้าฮวาพูดกลับไป พร้อมกับมองไปที่หอนอนของบุตรสาวของตน เพราะไม่เพียงแต่ท่านหมอที่ประหลาดใจเท่านั้น เขาผู้บิดาก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน และไม่ใช่เพียงแค่โรคภัยที่หายจากนางไป แต่นิสัยใจคอฮวาหมี่หลันคนเก่านั้นก็หายไปด้วย ก่อนหน้านี้ฮวาหมี่หลันเป็นสตรีที่มีมารยาทที่งดงาม และเรียบร้อย หากแต่ตอนนี้นางกลับเป็นสตรีที่ห้าวหาญที่กล้าไปยืนต่อปากต่อคำกับท่านอ๋องจ้าวอี้หลงอย่างไม่เกรงกลัวเขาเลยแม้แต่น้อย

ทางด้านของหมี่หลัน

หลังจากที่ท่านหมอตรวจร่างกายของนางเสร็จแล้ว นางก็เดินสำรวจไปรอบ ๆ หอนอน พร้อมกับนำกระดาษและพู่กันขึ้นมาจดบันทึกบรรยากาศรอบ ๆ ทันที เพราะไม่ว่าจะอยู่ในร่างไหนหรือยุคสมัยไหน แต่จิตวิญญาณของนักเขียนของนางกลับไม่เคยหายไปเลย

เมื่อจดบรรยากาศรอบ ๆ แห่งเมืองหลี่เฟิงเสร็จแล้ว หมี่หลันก็เทตัวนอนลงบนเตียง พร้อมกับไขว้ห้างในท่านอนทันที “แม้ว่าที่นี่จะโบราณไปหน่อย แต่ก็สวยงามกว่ายุคปัจจุบันเยอะเลยนะเนี่ย!”

และในขณะที่หมี่หลันกำลังพูดกับตัวเองอยู่นั้น ตงตง สาวใช้ประจำของนางก็เปิดประตูเข้ามา พร้อมกับอุทานออกมาด้วยความตกใจที่เห็นท่านอนของนาง

“ว้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย! คุณหนูหมี่หลัน เหตุใดจึงนอนในท่าไม่งามเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ? รีบเอาลงก่อนที่ใครจะมาเห็นเข้านะเจ้าค่ะ”

“ข้านอนในหอนอนของตัวเองแบบนี้ ใครเขาจะเข้ามาดูกันเล่า?” หมี่หลันถามย้อนกลับไป

“ถึงจะไม่มีใครเข้ามาดู ก็นอนท่านี้ไม่ได้นะเจ้าคะ รีบเอาขาลงเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ” ตงตงตอบกลับไป พร้อมกับไปจับขาของหมี่หลันให้นอนเหมือนสตรีทั่วไปทันที

“เฮ้ออออออออออออออออออออ คุณหนูประหลาดกว่าแต่ก่อนขึ้นเยอะเลยนะเจ้าคะ?” แล้วตงตงก็ตัดพ้อขึ้น

“ประหลาดอย่างไงรึ?” หมี่หลันจึงถามกลับไปด้วยความอยากรู้

“ก็ก่อนหน้านี้คุณหนูเป็นสตรีอันดับหนึ่งของเมือง ทั้งเรียบร้อย มารยาทงาม พูดจาอ่อนหวาน แต่วันนี้คุณหนูกลับทำตัวประหลาด ทั้งท่านอนที่ไม่งาม ทั้งไปยืนเถียงกับท่านอ๋องจ้าวอี้หลงด้วยเสียงอันดังสะนั่นลั่นป่า แบบนี้ไม่ใช่คุณหนูเลย” 

“โถ่วววววววววววววววววว คนเรามันก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองกันบ้างสิ จะให้นิสัยเดิม ๆ ไปทั้งปีทั้งชาติเลยอย่างนั้นรึ? วันหนึ่งเจ้าเองก็ต้องเปลี่ยนไปเช่นกัน” หมี่หลันตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มที่แสนซุกซน

“แต่ถึงข้าจะเปลี่ยนไปอย่างไร ข้าก็จะเป็นคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของคุณหนูไปชั่วชีวิตเลยเจ้าค่ะ”

เมื่อหมี่หลันได้ยินคำตอบของตงตงเช่นนั้นนางก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะตอบกลับไป “ข้าเองก็จะรักและเอ็นดูเจ้าตลอดไปเช่นกัน”

นับตั้งแต่วินาทีนี้ที่หมี่หลันเข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูฮวาหมี่หลัน นางก็สัญญาว่าจะรักและดูแลทุกคนเหมือนดั่งเช่นเดิม

____________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^