ตอนที่ 8 : หนึ่งเดียวในดวงใจ (1)

บทที่ 3

หนึ่งเดียวในดวงใจ

ในยามบ่ายของวันถัดมา

ฮ่องเต้จ้าวม่านฉีได้ส่งคนเข้ามารับซินจางพร้อมกับบิดาของนาง และมีรุ่ยเซียงเป็นผู้ติดตามตามที่เขาได้รับสั่งเมื่อวานนี้ให้มาเข้าร่วมงานเลี้ยงของฮ่องเต้

เมื่อมาถึง ณ ราชวังหลวง

ซินจางที่เดินลงจากรถม้าก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจกับภาพพระราชวังของจริงที่ได้เห็นตรงหน้า เพราะพระราชวังหลังนี้ทั้งใหญ่โอ่อ่า และงดงามเกินกว่าที่จะบรรยายออกมาได้ หากนางมาคนเดียว นางจะต้องหลงทางในพระราชวังนี้อย่างแน่นอน

               

ทหารรับใช้หนึ่งคนได้เดินนำทางท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จู ซินจาง และรุ่ยเซียง เข้ามา ณ ห้องโถงจัดงาน แต่เนื่องจากว่าอีกหนึ่งชั่วโมงกว่าที่งานจะเริ่ม ซินจางจึงนึกอยากเดินเที่ยวชมความงดงามของพระราชวังก่อน นางจึงขออนุญาตท่านพ่อของนางเดินต่อรอบ ๆ พระราชวังอีกสักพัก โดยให้ท่านพ่อของนางเข้าไปรอที่ด้านในของงานก่อน

เมื่อท่านพ่อของซินจางเดินเข้าไปทางด้านในห้องโถงจัดงานแล้ว ซินจางก็พารุ่ยเซียงเดินออกมารอบ ๆ พระราชวัง จนนางเดินมาถึงจวนอ๋องจ้าวเว่ยโจว ซึ่งเป็นจวนของท่านราชครูนั้นเอง แต่นางไม่สามารถรู้ได้เลยว่านี้เป็นจวนของราชครูที่นางได้เคยช่วยชีวิตของเขาไว้ นางเพียงแค่สังเกตเห็นว่าจวนหลังนี้มีบริเวณกว้างใหญ่กว่าจวนหลังอื่นที่นางเดินผ่านมาเป็นอย่างมาก แถมจวนหลังนี้ยังถูกตกแต่งอย่างงดงามอลังการจนทำให้นางมิอาจจะละสายตาไปได้

“เราเข้าไปดูด้านในนั้นกันเถอะ” ซินจางพูดขึ้น พร้อมกับเดินลากแขนของรุ่ยเซียงไปยังด้านหน้าของจวน

“แต่คุณหนูเจ้าค่ะ ข้าว่าเราอย่าเข้าไปที่นั้นเลยเถอะเจ้าค่ะ หากเป็นสถานที่ต้องห้ามขึ้นมา เราจะเดือดร้อนจนถูกตัดหัวได้นะเจ้าค่ะ” รุ่ยเซียงพูดขึ้นด้วยความกลัว

“เราก็อย่าให้ใครจับได้สิ เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้ในจวนหลังนี้ไม่มีใครอยู่เลย สงสัยผู้คนคงกำลังไปวุ่นที่งานกันหมด มาเร็ว รีบเดินเข้าไปดูกันเถอะ” พูดจบ ซินจางก็รีบลากแขนของรุ่ยเซียงเดินก้าวผ่านเข้าไปยังประตูจวนอ๋องจ้าวเว่ยโจวทันที

เมื่อเข้ามาทางด้านในของจวนอ๋องจ้าวเว่ยโจวแล้ว ซินจางก็พบว่าด้านในจวนนี้งดงามกว่าด้านนอกเสียอีก แถมของตกแต่งด้านในจวนแห่งนี้ล้วนเต็มไปด้วยของราคาแพงมากมายที่นางไม่เคยได้พบเห็นมาก่อน ทุกอย่างดูมีค่าจนนางไม่กล้าเข้าใกล้เพราะกลัวที่จะไปทำของเขาพัง

และในระหว่างที่ซินจางกำลังพารุ่ยเซียงเดินสำรวจอยู่ด้านในจวนอ๋องจ้าวเว่ยโจวอย่างลับลับล่อล่ออยู่นั้น สายตาของท่านราชครูจ้าวเว่ยโจวก็หันมาเห็นร่างบางของนางจากด้านหลัง เขาก็จำนางได้ทันที เขาจึงรีบเดินดิ่งเข้ามาประชิดตัวของนางโดยไม่ให้นางได้รู้ตัว ก่อนที่เข้าก็คว้าข้อมือของนางไว้อย่างเบามือด้วยความหวงแหน ก่อนจะถามนางขึ้น

“เจ้าเข้ามาที่นี่ได้เช่นไรกัน?”

“ว้าย!” ซินจางร้องออกมาด้วยความตกใจทันทีที่จู่ ๆ นางก็ถูกท่านราชครูจับได้ พร้อมกับถูกเข้าข้อมือของนางไว้ด้วย

“ข้าถามว่าเจ้าเข้ามาที่ได้เช่นไรกัน?” เขายังคงถามนางย้ำขึ้นอีกครั้ง

“แล้วท่านล่ะมาทำอะไรที่นี่กัน?” ซินจางถามเขากลับเพื่อเป็นการเลี่ยงคำตอบของตัวนางเอง

“ที่นี่คือจวนของข้า”

“ห๊ะ!” ซินจางได้อุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อรู้ว่าตัวเองได้เข้ามาในถ้ำเสือเสียแล้ว เพราะหลังจากที่รุ่ยเซียงเล่าให้นางฟังว่าท่านราชครูจ้าวเว่ยโจวผู้นี้กำลังวางแผนก่อการกบฏ นางก็อยากที่จะเข้าใกล้เขา เพราะนางไม่อยากมีส่วนร่วมกับเขาไปด้วย

“เจ้าเข้ามาที่นี่ได้เช่นไรกัน?” เขายังคงถามคำถามเดิมกับนางขึ้นเป็นครั้งที่สาม และดูเหมือนว่าครั้งนี้นางต้องตอบเขาแล้วสิ

“เอ่อ...คือ...ว่า ข้า ข้ามาร่วมงานเลี้ยงของฮ่องเต้ แล้วบังเอิญเดินหลงทางมาที่จวนของท่านราชครูก็เท่านั้นเอง” ซินจางต้องจำใจโกหกกลับไป เพราะนางกลัวว่าหากเขาคิดว่านางลักลอบเข้ามาในจวนของเขา นางจะทำโทษเขาได้

“ฮึ!” ท่านราชครูหัวเราะในลำคออย่างรู้ทัน เพราะเขารู้ดีว่าห้องโถงจัดงานเลี้ยงและจวนของเขานั้นอยู่คนละทางกันเลย นางไม่มีทางเดินดุ่ม ๆ หลงทางมายังจวนของเขาได้อย่างแน่นอน ก่อนที่เขาจะพูดกับนางขึ้นต่อ “วันนี้เจ้าหลงทางเข้ามา แต่วันหน้าข้าจะนำทางเจ้าเข้ามาในจวนแห่งนี้ด้วยตัวของข้าเอง”

ซินจางยืนนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งเพราะไม่เข้าใจในคำพูดของเขา ก่อนที่นางจะรู้ตัวว่าเขานั้นได้หยอดมุขใส่นางเสียแล้ว 

“เอ่อ ... คือ ...” ซินจางอึกอักเพราะนางไม่รู้ว่าควรจะตอบเขากลับไปเช่นไรดี เพราะจู่ ๆ ท่านราชครูผู้ชั่วร้ายอย่างเขามาหยอดมุกใส่นางเช่นนี้ นางก็ไปไม่เป็นเลยเช่นกัน

“เอาล่ะ! ข้ากำลังจะไปเข้าร่วมงานพิธีพอดี เจ้าก็ไปพร้อมกับข้าเลยก็แล้วกัน” พูดจบ ท่านราชครูจ้าวเว่ยโจวก็เดินนำทางซินจางและรุ่ยเซียงออกจากจวนอ๋องของเขา และมุ่งหน้าสู่ห้องโถงที่จัดงานเลี้ยงทันที 

______________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^