Ep25

หลังจากเหตุการณ์เกือบโป๊ะแตกกลางวงติวหนังสือ เวลาล่วงเลยไปจนเกือบหนึ่งทุ่ม พี่รัมที่ซัดเบียร์ไปหลายกระป๋องบวกกับความง่วงสะสม เริ่มมีอาการตาปรือ คอพับคออ่อนอยู่ที่โซฟา

“ไอ้รัม...” พี่ทีออนเรียกเพื่อนเสียงเรียบ ใช้เท้าเขี่ยขาเพื่อนเบาๆ

“อือ... อะไรวะ...” พี่รัมตอบเสียงอู้อี้ ตาแทบจะปิด

“กูจะพาน้องไปกินข้าว มึงจะไปมั้ย”

“กินข้าว... เหรอ...” พี่รัมพยายามลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง “กินไรวะ...”

“อาหารญี่ปุ่น ร้านหน้าปากซอย” พี่ทีออนโกหกหน้าตายอีกรอบ ทั้งที่ร้านนั้นปิดไปแล้ว

“ขี้เกียจว่ะ... มึงไปเถอะ ซื้อมาฝากกูด้วย” พี่รัมโบกมือไล่แบบคนเมา “ขอกะเพราหมูกรอบ... พิเศษไข่ดาว”

“เออ นอนไปเถอะมึงน่ะ” พี่ทีออนส่ายหัว ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ฉันเป็นเชิงบอกว่า ‘ทางสะดวก’

ฉันรีบคว้ากระเป๋าถือแล้วเดินตามพี่ทีออนออกมาเงียบๆ พอประตูห้องปิดลงและเราเข้ามาอยู่ในลิฟต์ พี่ทีออนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“เกือบต้องแบกมันไปด้วยแล้ว” เขาบ่นพึมพำ

“พี่รัมหลับลึกขนาดนั้น คงไม่ตื่นง่ายๆ หรอกค่ะ” ฉันขำท่าทางของเขา

“ก็ดี... พี่จะได้มีเวลา ‘จีบ’ เราสะดวกหน่อย”

คำพูดตรงไปตรงมาของเขาทำเอาฉันหน้าร้อนวูบในลิฟต์แคบๆ พี่ทีออนไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เขาเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้หลวมๆ นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยหลังมือฉันเล่นเบาๆ การกระทำเล็กน้อยแค่นี้กลับทำให้ใจเต้นแรงกว่าตอนกอดกันซะอีก

.

.

ร้านอาหารที่พี่ทีออนพามาไม่ใช่ร้านอาหารญี่ปุ่นหน้าปากซอยอย่างที่บอกพี่รัม แต่เป็นร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยาบรรยากาศดีที่ฉันเคยบ่นว่าอยากมาตั้งนานแล้วแต่ไม่มีโอกาส

“จำได้ด้วยหรอคะว่ารินอยากมาร้านนี้” ฉันถามขณะที่เราเดินตามพนักงานไปที่โต๊ะริมน้ำ

“พี่จำได้ทุกอย่างที่รินพูดนั่นแหละ” เขาตอบเสียงเรียบ เลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่ง “นั่งสิ”

“ขอบคุณค่ะ”

บรรยากาศยามค่ำคืนสวยงามมาก แสงไฟจากสะพานสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับ ลมเย็นๆ พัดมาเอื่อยๆ พี่ทีออนนั่งฝั่งตรงข้าม สั่งอาหารเมนูโปรดของฉันมาเต็มโต๊ะโดยแทบไม่ต้องถาม

“พี่ที... สั่งเยอะขนาดนี้ รินกินไม่หมดหรอกนะ” ฉันมองจานกุ้งแม่น้ำเผาตัวใหญ่เบ้อเริ่มตรงหน้า

“กินๆ ไปเถอะ ผอมจะตายอยู่แล้ว” เขาบ่นเหมือนเดิม แต่การกระทำกลับต่างออกไป

ปกติถ้ามากับพี่รัม ฉันต้องเป็นคนแกะกุ้งให้พี่ชายตัวดีกิน แต่คราวนี้... พี่ทีออนหยิบกุ้งตัวใหญ่มาแกะให้อย่างคล่องแคล่ว เขาเลาะมันกุ้งเยิ้มๆ ราดลงบนเนื้อกุ้งขาวอวบ แล้วตักใส่จานฉัน

“กินสิ มองหน้าพี่จะอิ่มมั้ย” เขาถามเมื่อเห็นฉันนั่งมองตาแป๋ว

“พี่ทีไม่กินหรอคะ แกะให้รินทำไม”

“มือเราเลอะ เดี๋ยวล้างยาก” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะตักข้าวผัดปูใส่จานให้ฉันอีก “หน้าที่บริการ... เป็นส่วนหนึ่งของการจีบ”

ฉันแทบสำลักน้ำเปล่าที่กำลังยกขึ้นดื่ม “แค่กๆ... พี่ที!”

“อะไร... พี่พูดความจริง” เขาตีหน้ามึน “ตอนเป็นพี่ชายก็ดูแลแบบหนึ่ง ตอนจีบก็ต้องดูแลอีกแบบหนึ่ง... พิเศษกว่าเดิมไง”

“พิเศษยังไงคะ ก็เหมือนเดิม พี่ชอบบ่นรินเหมือนเดิม” ฉันแกล้งย้อน

พี่ทีออนวางช้อนส้อมลง เท้าคางมองหน้าฉันด้วยสายตาพราวระยับ

“เหมือนเดิมที่ไหน...” เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย “เมื่อก่อนพี่มองเรากินข้าว พี่คิดว่า ‘เด็กนี่กินเก่งจัง’ แต่ตอนนี้พี่มอง...”

“มองว่าอะไรคะ”

“มองว่า... ‘น่ารัก’ อยากนั่งมองไปเรื่อยๆ”

ฉันหน้าร้อนฉ่าจนต้องยกแก้วน้ำขึ้นมาบังหน้าอีกรอบ ผู้ชายคนนี้บทจะรุกก็รุกหนักจนตั้งตัวไม่ทันจริงๆ เขาพูดด้วยน้ำเสียงปกติ หน้าตาก็ดูสุขุมนุ่มลึกเหมือนเดิม แต่คำพูดแต่ละคำมันช่าง... อันตรายต่อหัวใจ

“เลิกจ้องได้แล้วค่ะ กินข้าวไปเลย” ฉันตักเนื้อกุ้งใส่จานเขาคืนบ้าง “กินเข้าไปเยอะๆ จะได้มีแรงขับรถกลับ”

เขายิ้มขำ ยอมตักกุ้งเข้าปากแต่โดยดี

“อร่อย...” เขาพูดขึ้นหลังจากเคี้ยวเสร็จ

“กุ้งร้านนี้สดนี่คะ”

“เปล่า...” เขามองหน้าฉัน “พี่หมายถึงกุ้งตัวที่รินตักให้... อร่อยกว่าตัวอื่น”

โอ๊ย! ใครก็ได้ช่วยเอาผู้ชายคนนี้ไปเก็บที ฉันจะระเบิดตัวตายอยู่ตรงนี้แล้ว!

.

.

หลังจากทานข้าวเสร็จ เราเดินเล่นรับลมกันที่ท่าน้ำของร้านสักพัก ก่อนจะกลับมาที่รถ ระหว่างทางกลับคอนโด พี่ทีออนดูผ่อนคลายและอารมณ์ดีมาก เขาฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอ มือข้างหนึ่งขับรถ อีกข้างวางไว้บนเกียร์เฉยๆ... แต่สักพักมันก็เลื้อยมาวางบนมือฉันที่วางอยู่บนตัก

“พี่ที... ขับรถดีๆ สิคะ” ฉันบอกเสียงเบา แต่ก็ไม่ได้ชักมือหนี

“จับมือแล้วขับนิ่มกว่าเดิมอีก ไม่เชื่อลองดู” เขาเถียงข้างๆ คูๆ

“มั่ว”

รถติดไฟแดงที่แยกหนึ่ง พี่ทีออนหันมามองหน้าฉัน บีบมือฉันเบาๆ

“วันนี้มีความสุขมั้ย”

“ก็... โอเคค่ะ อาหารอร่อยดี” ฉันตอบเลี่ยงๆ

“แค่เนี้ย?” เขาเลิกคิ้ว “แล้วคนพามาล่ะ... โอเคมั้ย”

ฉันหันไปสบตาเขา แสงไฟจากข้างทางสาดเข้ามาในรถทำให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังรอคำตอบอย่างคาดหวัง

“ก็... โอเคค่ะ” ฉันตอบเสียงอ้อมแอ้ม “ดีกว่าตอนดุๆ เยอะเลย”

“หึ...” เขาหัวเราะเบาๆ “งั้นพี่จะเป็นแบบนี้บ่อยๆ ดีมั้ย... เป็นพี่ทีคนใจดี ที่ตามใจรินทุกอย่าง”

“อย่ามาหลอกให้ตายใจหน่อยเลย เดี๋ยวพี่ก็กลับไปดุรินอีก”

“ถ้าไม่ดื้อ ก็ไม่ดุ” เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ “แต่ถ้าดื้อ... ก็อาจจะโดน ‘ทำโทษ’ แบบเมื่อตอนบ่าย”

ภาพจูบในห้องนอนย้อนกลับมาในหัวฉันทันที ฉันรีบหันหน้าหนีไปทางหน้าต่างเพื่อซ่อนความเขิน

“ไฟเขียวแล้วค่ะ ออกรถได้แล้ว!”

พี่ทีออนหัวเราะชอบใจที่แกล้งฉันได้สำเร็จ ก่อนจะออกรถมุ่งหน้ากลับคอนโด

เมื่อถึงหน้าห้อง พี่ทีออนไขกุญแจเข้าไปเงียบๆ (เพราะเขามีกุญแจสำรองของพี่รัม) สภาพในห้องคือพี่รัมนอนกรนสนั่นหวั่นไหวอยู่ที่เดิม ทีวีเปิดทิ้งไว้ ถุงกะเพราที่พี่ทีออนแวะซื้อมาวางไว้อย่างดีบนโต๊ะ

“หลับสบายเชียวนะมึง” พี่ทีออนส่ายหัว มองเพื่อนรักด้วยความเวทนาปนขำ

“พี่ทีกลับไปเถอะค่ะ ดึกแล้ว” ฉันกระซิบบอกเขา

“ไล่จัง” เขาบ่นอุบ แต่ก็ยอมเดินไปที่ประตู

“ขอบคุณนะคะสำหรับวันนี้”

พี่ทีออนพยักหน้า ก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างหูฉัน

“พรุ่งนี้พี่มีประชุมเช้า อาจจะไม่ได้เข้ามา... แต่อย่าลืมตอบไลน์พี่นะ”

“ค่ะ”

“แล้วก็... ห้ามไปกินข้าวกับไอ้ฮาวาย” เขาย้ำเสียงเข้ม “ถ้าพี่รู้... คราวหน้าพี่ไม่พาไปกินกุ้งเผาแล้วนะ”

“แล้วจะพาไปไหนคะ”

“พาไปกิน ‘เรา’ แทน”

เขาพูดทิ้งท้ายด้วยสายตาแพรวพราว ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ฉันยืนหน้าแดงก่ำอยู่หน้าประตู

ผู้ชายคนนี้... นับวันยิ่งร้ายกาจขึ้นทุกที! แล้วแบบนี้ฉันจะเอาอะไรไปสู้เขาได้เนี่ย!