ตอนที่ 10 แนบชิดในอ้อมกอด

เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนถึงคืนวันเพ็ญตามที่นัดหมาย หยี่หานจึงออกไปรอหญิงคนรักที่จุดนัดพบ ด้วยรอยยิ้มที่ดูมีความสุขและอิ่มเอมหัวใจ

เขาเดินไปมาที่ศาลานั้นอย่างตื่นเต้น สักพักก็เริ่มกระวนกระวายเพราะเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยามแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเหว่ยฟางจะมาที่นี่

‘หรือว่านางมาไม่ได้ บิดาของนางต้องจับได้แน่ๆ’ หยี่หานคิดอย่างวิตกกังวล ห่วงว่าเจาหรูจะจับได้ตอนที่นางลักลอบออกมาแล้วลงโทษนาง

แต่บัณฑิตหนุ่มก็ยังไม่ไปจากตรงนั้น เกรงว่าหากเขากลับไปอาจจะสวนทางกับนางที่อุตส่าห์ลอบหนีออกมาเจอเขาได้ จึงยังคงรอนางด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความหวัง

ผ่านไปครึ่งค่อนคืนหยี่หานที่เผลอหลับไปสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาเพราะถูกแมลงรบกวนและรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวราวกำลังจะมีไข้

‘นี่ก็ดึกมากแล้ว นางคงไม่มาแล้ว’ เขามองไปรอบๆ ไม่เห็นวี่แววว่านางจะมาตามที่นัดหมาย จึงตั้งใจจะฝ่าความมืดกลับไป

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเดินออกจากศาลา ก็เห็นแสงไฟจากตะเกียงกำลังมุ่งตรงมาทางเขา ทำให้หยี่หานนั้นยิ้มกว้างออกมา รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ในที่สุดเหว่ยฟางก็ลอบออกมาพบเขาได้สำเร็จ

เงาของสตรีที่ถือตะเกียงน้ำมันนั้นเดินเข้ามาหาเขาใกล้ๆ หยี่หานลดยิ้มลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่านางคือหว่าอิ๋งที่ออกมาตามหาเขา มิใช่เหว่ยฟางแต่อย่างใด

“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร”

“คุณชายออกมาตั้งแต่ตอนเย็น คงตื่นเต้นที่จะได้เจอคุณหนูโจวจนลืมพกตะเกียงมาด้วย ข้าเห็นว่านี่ก็ดึกมากแล้ว เกรงว่าท่านจะคลำทางกลับบ้านไม่ถูก จึงลองออกมาตามหาท่านที่นี่ดู” นางบอกด้วยน้ำเสียงที่ดูห่วงใยเขา ทำให้หยี่หานรู้สึกประทับใจเป็นอย่างมาก

“จริงสิ ข้าเองก็ลืมไปเลย”

“แล้วคุณหนูโจวกลับไปแล้วหรือเจ้าคะ” หว่าอิ๋งถามแล้วมองไปรอบๆ

ตอนแรกที่เดินมาแล้วไม่เห็นแสงไฟจากตะเกียงก็แอบคิดอยู่ว่าคงไม่มีใครอยู่แล้ว แต่ก็ลองเสี่ยงมาดูให้ถึงที่จนเห็นเขาอยู่เพียงลำพังอย่างที่ตนเองคิดเอาไว้

“นางคงมาไม่ได้แล้ว” หยี่หานพูดด้วยสีหน้าที่ดูเศร้าสลดลงไป

‘นางจะมาได้อย่างไรเล่า วันนี้ข้าได้ยินคนในตลาดคุยกันว่าเรื่องที่คุณชายลู่จะมาร่ำสุรากับบิดาของนาง’ นางนึกในใจ

หว่าอิ๋งได้ยินชาวบ้านพูดกันถึงเรื่องนี้ ลู่ชิงฟงมักแวะเวียนไปเกี้ยวพาราสีโจวเหว่ยฟางอยู่มิห่าง ทั้งไปจิบชา ไปร่ำสุรา หรือนำของฝากจากต่างเมืองไปให้ เข้าทางโจวเจาหรูเพื่อให้ได้ไข่มุกเม็ดงามอย่างนางมาครอบครอง

เมื่อรู้อย่างนั้นจึงลังเลอยู่ว่าจะบอกหยี่หานดีหรือไม่ เพราะเป็นสตรีด้วยกันจึงดูออกตั้งแต่เรื่องที่นางโป้ปดเขาเรื่องปักผ้าเช็ดหน้าแล้ว เพียงแต่เห็นว่านางเป็นหญิงที่เขารักจึงไม่ได้พูดออกไป เกรงจะทำให้เขาหวั่นใจและเสียสมาธิในการเตรียมตัวสอบ

“งั้นกลับกันเถิดเจ้าค่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว” นางเชื้อเชิญให้เขากลับไปพร้อมกับนาง

หยี่หานแย่งด้ามไม้ห้อยตะเกียงมาถือเอาไว้ แล้วจับมือของหว่าอิ๋งอย่างแนบแน่น

“ข้าต้องขอล่วงเกินเจ้าแล้วล่ะ ไม่เช่นนั้นเจ้าเดินตามหลังข้าคงสะดุดรากไม้เป็นแน่”

“เจ้าค่ะ” หว่าอิ๋งรับคำ แล้วอมยิ้มเดินตามหลังเขาไป มองมือที่เขาจูงตนเองแล้วรู้สึกดีเป็นอย่างมาก

แต่ไออุ่นที่เกือบร้อนจากมือของเขาทำให้นางนึกสงสัยว่ามันคือความอบอุ่นหรือเขาอาจกำลังไม่สบายอยู่กันแน่

“พระจันทร์วันนี้ดูงดงามยิ่งนัก”

“เจ้าค่ะ”

“แต่น้ำใจของเจ้างดงามยิ่งกว่า ขอบใจที่ห่วงใยข้า” หยี่หานพูดเปรียบเปรยขณะที่กำลังเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

มือของเขาบีบกระชับมือของหว่าอิ๋ง บอกไม่ถูกว่าตอนนี้หัวใจเขานั้นเหตุใดจึงเต้นแรงมากขนาดนี้

นางเข้ามาได้ตรงจังหวะทุกครั้งยามที่เขาต้องการใครสักคนเสมอ แม้แต่ยามนี้ที่เขารอคนรักอย่างเดียวดาย นางก็ยังดั้นด้นตามมาหาเขากลางดึก

หว่าอิ๋งเขินอายกับคำชมนั้น นางไม่มีคำอันใดออกมาจากริมฝีปากชมพูระเรื่อของตน มือของบัณฑิตหนุ่มที่เกาะกุมจูงให้เดินตามกับคำพูดของเขา มันทำให้นางแทบจะละลายไปในตอนนั้นเสียด้วยซ้ำ

‘เพื่อท่าน ข้าทำได้ทุกอย่างจริงๆ แม้ไม่ได้มีวาสนาเป็นคู่ครองของท่านก็ตาม’

**********************

หยี่หานรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเพราะออกไปรอเหว่ยฟางอยู่ค่อนคืน เมื่อกลับถึงบ้านจึงเข้าไปนอนพักโดยที่หว่าอิ๋งสังเกตได้ว่าเขากำลังไม่สบายอยู่

นางลังเลอยู่นาน เพราะช่วงเวลานี้ก็ดึกมากแล้ว หากจะเข้าไปในห้องของเขายามนี้ก็เกรงว่าไม่เหมาะ แต่เมื่อนึกถึงหน้าที่แดงและไอร้อนจากมือที่เขาเกาะกุมนางจนมาถึงบ้านก็ทำให้ตัดสินใจเข้าไปดูแลเขา

หยี่หานตัวร้อนและไข้เริ่มสูง นางจึงนำผ้ามาเช็ดตัวให้เขาแล้วก่อไฟต้มยาให้เขาดื่ม เขาตาพร่ารู้สึกถึงความร้อนในตัวที่คุกรุ่นอยู่ภายใน

โชคดีที่อาการเริ่มชัดเมื่อถึงบ้าน ไม่ได้เป็นลมล้มพับไประหว่างทางให้นางต้องลำบากพยุงร่างเขากลับมา

“คุณชายเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

“ข้าหนาวเหลือเกิน” หยี่หานบอกนางแล้วทิ้งตัวนอนลงเมื่อดื่มยาหมดแล้ว

หว่าอิ๋งกลับไปที่ห้องนอนของตน นำผ้าห่มของนางมาห่มเพิ่มให้เขาอีกผืน ทั้งบ้านมีผ้าห่มแค่นี้เท่านั้น นางจึงยอมเสียสละเพื่อเขา

‘นี่ก็หน้าหนาวแล้ว ข้าคงต้องเย็บผ้าห่มเพิ่มแล้ว’

“ข้าหนาวเหลือเกิน” หยี่หานเพ้อออกมา แล้วตาปรือมองนางด้วยพิษไข้

หว่าอิ๋งไม่รู้จะทำเช่นไร สิ่งเดียวที่นึกออกนั้นทำให้นางหน้าแดง แต่ก็เป็นเพียงอย่างเดียวที่นึกได้ ทั้งได้ช่วยเขาแล้วยังได้แนบชิดในอ้อมกอดให้ตัวเองใจเต้นแรงในคราเดียว

นางขยับเข้าไปนอนกอดเขา หยี่หานกอดนางเอาไว้สูดกลิ่นกายที่ชัดเจนแล้วว่าเป็นกลิ่นเดียวกับที่เขาคิดว่าตนเองฝันไป

“คืนนั้นข้าไม่ได้ฝันไป” เขาพึมพำออกมาแต่หว่าอิ๋งจับใจความสำคัญไม่ได้

นางอมยิ้มแล้วกอดซุกตัวหาเขาอย่างนั้น แล้วต่างคนต่างมอบไออุ่นให้แก่กันจนหลับไปทั้งคู่

**********************

หยี่หานตื่นมาในตอนเช้ามืด กลิ่นกายที่หอมกรุ่นกับเรือนร่างอรชรที่เบียดแนบชิดเขาอยู่ ทำให้เกิดความกำหนัดที่ยากจะควบคุม

ความเป็นชายแข็งขืนขึ้นมาดันหน้าท้องของหว่าอิ๋งที่หลับอยู่ ยิ่งนางเบียดตัวขยับมากอดเขาก็ทำให้หยี่หานนั้นหมดความอดกลั้น เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่ไหน มีหญิงงามนอนข้างกายแล้วจะไม่รู้สึกอะไรเลย

‘ข้าเคยบอกเจ้าแล้วหว่าอิ๋ง ว่าสตรีกับบุรุษไม่ควรอยู่ใกล้กัน แล้วตอนนี้ข้าก็ควบคุมตนเองไม่ได้แล้ว’ เขานึกในใจก่อนจะลงมือทาบทับบนเรือนร่างของนาง แล้วบดจูบริมฝีปากบางนั้นด้วยความปรารถนา หวังให้นางตื่นมาแล้วผลักไสเขาเพื่อเรียกสติให้กลับคืนมา

หว่าอิ๋งตกใจตื่นขึ้นมา สบตากับบัณฑิตหนุ่มที่เงยหน้าสบตานางด้วยความปรารถนาในตอนนี้

นางหลับตาแล้วเผยอปากรอรับจูบจากเขา บุรุษหนุ่มไม่รอช้า เขาก้มลงไปจูบประทับที่ริมฝีปากของนางแล้วแทรกลิ้นเข้าไปสัมผัสอย่างดูดดื่ม

มือของเขาคลายเสื้อผ้าออกไปทีละชั้นจนถึงเสื้อชั้นในขาวบางและผ้าสีแดงที่คล้องคอนางปิดบังเนินอกอยู่ หยี่หานถอดมันโยนออกไปพร้อมกับอาภรณ์ที่เหลือของตนแล้วเบียดสะโพกเข้าหาหว่าอิ๋งอย่างเจนสนาม

เขาซุกจมูกฝังที่ซอกคอของนางในขณะที่นำแท่งร้อนนั้นเข้าไปในร่องคับแคบที่ตอดรัดเขา

“ครานั้นไม่ใช่ความฝัน ข้าจำกลิ่นตัวเจ้าได้”

เขากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของนาง แล้วซอยแท่งลำเร่งเร้าให้นางและตนเองถึงจุดหมาย

หว่าอิ๋งจิกที่หัวไหล่ของเขาเอาไว้แน่น แอ่นกายรับความเป็นชายของบัณฑิตหนุ่มที่ตนมีใจ แล้วครางเสียงหลงเมื่อเขาเร่งความเร็วจนเตียงสั่นไหว

“อ๊า คุณชาย” เสียงกระเส่าของนางครางข้างใบหูของเขา

“อ๊ะ อ๊า” บัณฑิตหนุ่มร้องลั่น ตอกอัดแท่งลำเข้าไปอย่างหนักหน่วงราวควบม้าศึก หว่าอิ๋งจิกเล็บลงไป เกร็งสะโพกตอดรัดเขาจากภายในแล้วตัวอ่อนลงไปในอ้อมแขนนั้น

หยี่หานที่ยังมีไข้ เขารีบทำให้ตัวเองถึงเส้นชัยตามนางไป แล้วพลิกตัวนอนลงข้างๆ

นางขยับเข้ามานอนทับต้นแขนซุกตัวเข้าหาเขา แล้วหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ในขณะที่หยี่หานใช้มืออีกข้างยกก่ายหน้าผากอย่างเป็นกังวล

‘นี่ข้าทำอะไรลงไป’

**********************