บทที่ 4 หมอนข้างราคาแพงระยับ

บรรยากาศภายในอุทยานหลวงที่เคยอบอวลไปด้วยความรื่นเริงหรรษา บัดนี้กลับพลิกผันราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ ความเงียบงันอันหนักอึ้งเข้าปกคลุมทั่วทุกตารางนิ้ว กดทับลงบนบ่าของผู้คนจนแทบหายใจไม่ออก แม้แต่เสียงแมลงยามค่ำคืนยังคล้ายจะหวาดเกรงจนมิกล้ากรีดปีกส่งเสียง

เสียงดนตรีจากวงมโหรียังคงบรรเลงต่อไปตามหน้าที่ ทว่าท่วงทำนองที่เคยไพเราะเสนาะหู กลับฟังดูแปร่งปร่าและโหยหวนพิกล เหล่านางรำระบำบุปผาสวรรค์ที่กำลังร่ายรำอยู่กลางลานกว้าง ต่างพากันเกร็งไปทั้งสรรพางค์กาย รอยยิ้มการค้าบนใบหน้าเริ่มแข็งค้าง ท่วงท่าที่เคยอ่อนช้อยดุจสายน้ำเริ่มติดขัดและแข็งทื่อด้วยความหวาดหวั่น สายตาลอกแลกมิกล้าแม้แต่จะชำเลืองมองไปทางตั่งประธานอันเป็นจุดกำเนิดของรังสีอำมหิต

เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ ตั้งแต่ระดับอัครเสนาบดีผู้กุมอำนาจบริหาร ไปจนถึงขุนนางขั้นเก้าปลายแถว ต่างพากันก้มหน้าก้มตาสงบเสงี่ยมเจียมตัว คีบอาหารเข้าปากอย่างเงียบเชียบราวกับไร้ตัวตน เกรงว่าหากเผลอเคี้ยวเสียงดังหรือทำตะเกียบกระทบถ้วยเพียงแผ่วเบา อาจจะเป็นการดึงดูดความสนใจมัจจุราชให้หันมามอง และศีรษะอาจจะหลุดออกจากบ่าได้โดยไม่รู้ตัว

เพราะในยามนี้ จุดศูนย์รวมสายตาทุกคู่ที่ลอบชำเลืองมองด้วยความระทึกขวัญสั่นประสาท คือภาพเหตุการณ์อันเหลือเชื่อที่ปรากฏขึ้นบนตั่งที่ประทับของ ‘ชินอ๋อง จ้าวจินหลง’

ณ ที่แห่งนั้น... ร่างสูงใหญ่กำยำของแม่ทัพผู้เกรียงไกรนั่งหลังตรงสง่างามแผ่กลิ่นอายแห่งอำนาจราชศักดิ์กดข่มผู้คน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพสงครามจำแลงยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ประหนึ่งรูปสลักหินพันปี มือข้างขวากำจอกสุราค้างไว้กลางอากาศ

ทว่ามือข้างซ้าย... กลับวางทาบทับลงบนศีรษะทุยๆ ของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังนอนหนุนตักเขาอยู่อย่างสบายอารมณ์!

‘หลินซีเหยา’ คุณชายรองผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในทางโลกีย์แห่งตระกูลหลิน บัดนี้กำลังดำดิ่งสู่ห้วงนิทราอย่างลึกซึ้ง ชนิดที่ว่าต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายลงตรงหน้า หรือไฟบรรลัยกัลป์ไหม้ลามเลียวังหลวง เขาก็คงไม่ตื่นขึ้นมารับรู้ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นจังหวะเนิบนาบ พวงแก้มขาวเนียนใสแนบชิดสนิทกับลอนหน้าท้องแกร่งผ่านเนื้อผ้าไหมชั้นดีของชุดคลุมลายมังกรสี่เล็บ

จ้าวจินหลงก้มพระพักตร์ลงมอง ‘ก้อนภาระ’ บนตักด้วยแววตาที่ลึกล้ำซับซ้อนยากจะคาดเดาอารมณ์

โดยปกติวิสัยแล้ว พระองค์ทรงเป็นผู้ถือพระองค์และรังเกียจการถูกแตะเนื้อต้องตัวยิ่งนัก โดยเฉพาะจากคนแปลกหน้า หรือพวกแมลงวันที่พยายามจะบินเข้ามาเกาะแกะเพื่อแสวงหาอำนาจ แต่เรื่องที่น่าประหลาดใจที่สุดคือ... ครานี้ ความรู้สึกขยะแขยงรุนแรงที่ควรจะปะทุขึ้น กลับเงียบสงบอย่างน่าฉงน

ปลายนิ้วโป้งข้างซ้ายของท่านอ๋องหนุ่มขยับแผ่วเบา เผลอไผลเกลี่ยไล้ไปที่แก้มเนียนใสของคนหลับโดยไม่รู้ตัว

...นุ่ม...

สัมผัสนั้นนุ่มหยุ่นละมุนมือราวกับก้อนแป้งข้าวเหนียวที่เพิ่งนวดเสร็จใหม่ๆ หรือเต้าหู้เนื้อดีที่พร้อมจะแตกสลายหากออกแรงบีบเพียงเล็กน้อย

‘ข่าวลือในตลาดเล่าลือกันหนาหูว่าเจ้าคนนี้กรำศึกบนเตียงอย่างโชกโชน เป็นชายงามที่ผ่านมือบุรุษมานับไม่ถ้วน...’ จ้าวจินหลงพินิจพิเคราะห์ใบหน้ายามหลับใหลพลางขมวดคิ้วมุ่น ‘แต่เหตุใดผิวพรรณจึงดูผุดผ่องไร้ริ้วรอยด่างพร้อย ไม่มีร่องรอยของความทรุดโทรม ความหมองคล้ำ หรือร่องรอยของการอดนอนแม้แต่น้อย?’

สายตาคมกริบเลื่อนต่ำลงมาจับจ้องที่มือเรียวของหลินซีเหยา ที่ยังคงเกาะเกี่ยวเอวสอบของพระองค์ไว้แน่นราวกับลูกลิงเกาะมารดา ท่านอ๋องถือวิสาสะจับมือนั้นขึ้นมาพลิกดูอย่างถือสิทธิ์

ฝ่ามือเล็กๆ นั้นนุ่มนิ่ม ขาวอมชมพูระเรื่อดุจกลีบดอกท้อ ไร้ซึ่งรอยด้านจากการจับดาบหรือทำงานหนัก ไร้รอยถลอกแม้แต่จุดเดียว...

‘คนที่ ‘ทำงานหนัก’ ในเรื่องคาวโลกีย์เช่นนั้น จะมีมือที่บริสุทธิ์ผุดผ่องเช่นนี้ได้อย่างไร? มือคู่นี้ราวกับไม่เคยหยิบจับสิ่งใดที่หนักไปกว่าพู่กันวาดภาพหรือตะเกียบคีบอาหารด้วยซ้ำ’

และสิ่งที่สำคัญที่สุดที่สะกดให้จ้าวจินหลงยอมนั่งนิ่งเป็นหุ่นเชิดอยู่เช่นนี้ คือ ‘กลิ่น’

จ้าวจินหลงผู้เจนจบในสนามรบย่อมเป็นคนจมูกไวเยี่ยงสัตว์ป่า ปกติแล้วยามที่เหล่าบุปผางามในเมืองหลวงดาหน้าเข้ามาใกล้ พระองค์จะได้กลิ่นเครื่องหอมฉุนกึกที่ชวนเวียนศีรษะ หรือกลิ่นคาวราคะที่ถูกกลบเกลื่อนด้วยแป้งหนาเตอะ

แต่กับหลินซีเหยา... พระองค์กลับสัมผัสได้เพียงความหอมเย็นๆ จางๆ ลอยแตะนาสิกประสาท คล้ายกลิ่นดอกบัวหลวงที่เบ่งบานในสระน้ำยามเช้าตรู่ ผสมผสานกับกลิ่นกายธรรมชาติที่หอมละมุนเหมือนกลิ่นแป้งเด็ก

สะอาด...

สะอาดบริสุทธิ์จนน่าประหลาดใจ และสะอาดจนเผลอสูดดมเข้าไปเต็มปอดอย่างลืมองค์

“อือ...”

เสียงครางประท้วงเบาๆ ดังขึ้นในลำคอระหงของหลินซีเหยา เมื่อท่านอ๋องเผลอบีบมือนิ่มๆ นั้นแรงไปหน่อยด้วยความสงสัยใคร่รู้

เจ้าคนขี้เซาขมวดคิ้วมุ่นทั้งที่ยังหลับตาพริ้ม ริมฝีปากสีสดเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างขัดใจ ก่อนจะขยับตัวยุกยิกไปมาเพื่อสรรหาที่นอนใหม่ที่สงบกว่าเดิม ใบหน้าหวานซุกไซ้มุดเข้าไปที่ซอกขาด้านในของท่านอ๋องเพื่อหลบหนีการรบกวน

กึก!

ร่างแกร่งของจ้าวจินหลงแข็งทื่อเป็นหินศิลาในบัดดล ลมหายใจสะดุดกึก เส้นชีพจรเต้นตุบ

เจ้าเด็กนี่... กล้าซุกตรงไหนของเจ้า!

ใบหน้านั้นซุกไซ้อยู่ในจุดยุทธศาสตร์ที่อันตรายและเปราะบางที่สุด ใกล้กับ ‘มังกรหลับ’ ของพระองค์เพียงแค่ผ้ากั้น! ลมหายใจอุ่นร้อนของหลินซีเหยาเป่ารดผ่านเนื้อผ้า ทำเอาความรู้สึกร้อนวูบวาบแล่นปราดไปทั่วร่างแกร่งราวกับถูกอัสนีบาตฟาดใส่

มันมิใช่ความกำหนัดในเชิงราคะเสียทีเดียว หากแต่เป็นความตกใจระคนประหม่า และความตื่นตัวตามสัญชาตญาณบุรุษเพศที่พระองค์ไม่เคยเป็นมาก่อนกับคนแปลกหน้า

‘หาที่ตาย! เจ้ากำลังรนหาที่ตายชัดๆ หลินซีเหยา!’ จ้าวจินหลงคำรามก้องในใจ แต่ร่างกายกลับทรยศไม่ยอมผลักไส มิหนำซ้ำมือหนายังเผลอกดศีรษะคนตัวเล็กให้แนบนิ่งอยู่กับที่ เพื่อหยุดยั้งการขยับตัวที่แสนอันตรายต่อความอดทนนั้น

ทางด้านอีกฟากหนึ่งของงานเลี้ยง

‘หลินเมิ่ง’ ที่นั่งจับตามองเหตุการณ์อยู่ตาไม่กระพริบ แทบจะบดขยี้ตะเกียบงาช้างในมือจนแหลกละเอียดคาฝ่ามือ

ใบหน้าที่ถูกประทินโฉมมาอย่างงดงามบัดนี้บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ด้วยความริษยาและไม่อยากจะเชื่อสายตา

“เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!” นางพึมพำเสียงสั่นเครือ เล็บจิกเข้าเนื้อจนห้อเลือด “ท่านอ๋องเกลียดความสกปรกยิ่งกว่าอะไร พระองค์เคยสั่งโบยคนที่บังอาจมาแตะชายเสื้อพระองค์จนปางตายมิใช่หรือ? แล้วทำไม... เหตุไฉนถึงยอมให้เจ้าเศษสวะนั่นนอนหนุนตักอยู่ได้!”

นางหันไปกระซิบกระซาบกับมารดาด้วยดวงตาที่แดงก่ำดั่งโลหิต “ต้องเป็นมนต์ดำแน่ๆ ท่านแม่! เจ้าปีศาจจิ้งจอกนั่นต้องใช้มนต์ดำสะกดจิตท่านอ๋อง! ข้าไม่ยอมนะท่านแม่ ข้าไม่ยอม!”

ฮูหยินรองรีบตะครุบปากบุตรสาวด้วยความตื่นตระหนก “ชู่! หุบปากเดี๋ยวนี้เจ้าลูกโง่ อยากให้หัวหลุดจากบ่าหรือไร ดูหน้าท่านพ่อเจ้าสิ ซีดเผือดเป็นไก่ต้มแล้ว”

หลินลู่ เสนาบดีกรมพิธีการ นั่งเหงื่อแตกพลั่กอยู่ข้างๆ มือไม้สั่นเทาจนทำจอกสุราหกเลอะเทอะ เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจที่ลูกชายมีวาสนาได้ใกล้ชิดเชื้อพระวงศ์ หรือควรจะเตรียมสั่งต่อโลงศพไม้สักทองไว้รอรับศพลูกชายที่บังอาจล่วงเกินท่านอ๋องกันแน่

...

กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม (๒ ชั่วโมง)

จนกระทั่งงานเลี้ยงใกล้จะเลิกรา องค์จักรพรรดิเสด็จกลับตำหนักไปแล้วพร้อมรอยแย้มสรวลที่มีเลศนัย ทรงทิ้งท้ายไว้เพียงสายพระเนตรที่มองพระอนุชาอย่างล้อเลียน แขกเหรื่อเริ่มทยอยกลับออกไปบางส่วน แต่ส่วนใหญ่ยังคงนั่งติดเก้าอี้ราวกับถูกทากาวไว้ ไม่กล้าลุกจากที่นั่ง เพราะประธานในงานอย่างท่านอ๋องจ้าวจินหลงยังคงนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นประหนึ่งกิเลนหินเฝ้าประตูเมือง ให้คนงามหนุนนอนอยู่อย่างนั้น

จ้าวจินหลงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อเห็นว่าคนบนตักไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเอง

“นี่...”

สุรเสียงทุ้มต่ำดังกังวานขึ้นเหนือศีรษะ แฝงไว้ด้วยอำนาจและความเย็นชาที่ทำให้คนฟังหนาวสะท้าน

“นี่เจ้า... จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงพรุ่งนี้เช้าเลยหรือ?”

หลินซีเหยาที่กำลังฝันหวานว่าได้นอนกลิ้งอยู่บนปุยเมฆนุ่มนิ่ม รู้สึกถึงแรงสะกิดที่แก้ม เขาปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ขนตายาวงอนกระพริบถี่ๆ เพื่อไล่ความง่วงงุน ภาพตรงหน้ายังคงพร่ามัวเล็กน้อยจากม่านน้ำตา

“อาเป่า... ขอน้ำ... คอแห้ง...” เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างเคยชินตามสัญชาตญาณยามอยู่เรือนตน

“ข้าไม่ใช่บ่าวของเจ้า”

ประโยคตอบกลับที่เย็นเยียบและทรงพลัง ทำเอาหลินซีเหยาชะงักกึก สติสัมปชัญญะที่ล่องลอยค่อยๆ ถูกกระชากกลับเข้าร่าง

ดวงตาดอกท้อกระพริบปริบๆ ปรับโฟกัสภาพตรงหน้าใหม่อีกครั้ง...

แทนที่จะเป็นเพดานมุ้งสีขาวสะอาดตาในเรือนของตน สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาในระยะประชิด กลับกลายเป็นปลายคางคมสันได้รูป สันกรามที่ดูแข็งแกร่งดุดัน และลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงดูน่าเกรงขามของบุรุษเพศ

หลินซีเหยาสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยดูน่าเอ็นดู แก้มข้างหนึ่งขึ้นสีแดงระเรื่อเป็นรอยยับของลวดลายผ้าไหมจากชุดคลุมมังกร

เขาหันซ้ายหันขวาด้วยความมึนงง...

ท้องพระโรงกว้างใหญ่? แสงโคมไฟสว่างไสว? สายตาของขุนนางนับร้อยที่จ้องมองมาดุจเห็นผี? และสายตาอาฆาตมาดร้ายจากพี่สาว?

อ้อ... นึกออกแล้ว...

ข้ามางานเลี้ยง ข้าหิวจนตาลาย แล้วข้าก็เดินมาหาที่นั่ง แล้วข้าก็สะดุดล้ม แล้วก็...

หลินซีเหยาค่อยๆ หันกลับมามอง “หมอน” ที่เขาเพิ่งหนุนนอนมาตลอดสองชั่วโมง

ชินอ๋อง จ้าวจินหลง กำลังจ้องมองเขาอยู่... นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ดุจพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องลูกกวางหลงฝูง ไม่บ่งบอกอารมณ์รักหรือเกลียด แต่แฝงรังสีสังหารจางๆ ที่ทำให้ขนคอลุกชัน

วิญญูชนคนปกติหากตื่นมาพบสถานการณ์หมิ่นเบื้องสูงเช่นนี้ คงจะรีบกระโดดลงไปคุกเข่าโขกศีรษะขอชีวิตจนหน้าผากแตกยับอาบเลือด แต่หลินซีเหยา... ด้วยความที่สมองยังประมวลผลไม่เต็มที่จากการเพิ่งตื่น บวกกับนิสัยส่วนตัวที่ไม่เคยยึดติดกับธรรมเนียมคร่ำครึ

เขายกหลังมือขึ้นเช็ดคราบน้ำลายที่มุมปากเบาๆ โชคดีที่ไม่มี แล้วส่งยิ้มหวานเชื่อมแบบคนง่วงๆ ให้ท่านอ๋อง

“ขออภัยท่านอ๋อง...” น้ำเสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน “ตักของท่านนุ่มสบายเกินไป ข้าเลยเผลอหลับเพลินไปหน่อย”

ดวงตาดอกท้อเป็นประกายวาววับเมื่อนึกถึงสัมผัสเมื่อครู่ “มิทราบว่าชุดของท่านใช้ผ้าไหมร้านใดตัดเย็บหรือ? เนื้อดีมาก นุ่มลื่น ไม่ระคายผิวหน้าข้าเลยแม้แต่น้อย”

“...”

จ้าวจินหลงถึงกับพูดไม่ออก คำพูดจุกอยู่ที่คอหอย

ประโยคแรกหลังตื่นนอน คือการชมเนื้อผ้าบนตัวข้าเนี่ยนะ? มิใช่การขออภัยโทษประหารหรอกหรือ? เจ้าเด็กนี่จิตใจทำด้วยอะไร!

“ลุกขึ้น!” ท่านอ๋องสั่งเสียงเข้มพยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน “ขาข้าชาไปหมดแล้ว เพราะเจ้าคนเดียว”

หลินซีเหยาทำหน้าเห็นใจ พยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจ “โอ๊ะ... ลำบากท่านอ๋องแล้ว ผู้น้อยผิดเองที่หัวหนักไปหน่อย วันหน้าหากมีโอกาส ผู้น้อยจะส่งหมอนนุ่นชั้นดีจากร้านสกุลหลินไปให้ท่าน เพื่อเป็นการไถ่โทษนะขอรับ”

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างเชื่องช้า ท่าทางไม่ได้ดูสำนึกผิดเท่าไหร่ เหมือนแมวเกียจคร้านที่เพิ่งลุกจากที่นอนแล้วบิดขี้เกียจมากกว่า

จ้าวจินหลงลุกขึ้นยืนตาม ร่างสูงใหญ่ที่สูงกว่าหลินซีเหยาเกือบหนึ่งช่วงศีรษะ ข่มให้ร่างบางดูตัวเล็กลงถนัดตา

ท่านอ๋องก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัว ก้มหน้าลงกระซิบที่ข้างหูหลินซีเหยา เพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหูเล็กจนขึ้นสีแดง

“เจ้าจงใจยั่วยวนข้าต่อหน้าธารกำนัล... แสร้งทำเป็นล้ม แสร้งทำเป็นหลับ เพื่อเรียกร้องความสนใจ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน “คิดว่าข้าดูไม่ออกหรือ? ลูกไม้ตื้นๆ ของพวกจิ้งจอกร้อยเล่ห์”

หลินซีเหยาเงยหน้าขึ้นสบตาตาแป๋ว ไม่มีแววหลบหลีกหรือหวาดกลัวในดวงตาคู่นั้น

“ยั่วยวน? ท่านอ๋องเข้าใจผิดแล้วกระมัง...”

ริมฝีปากสวยยกยิ้มมุมปาก “ข้ามิได้ยั่วยวน... ข้าเพียงแต่ ‘ใช้สอย’ ท่านต่างหาก”

คิ้วเข้มของท่านอ๋องกระตุกยิก “ใช้สอย?”

“ก็ท่านนั่งอยู่ตรงนั้น... แล้วตักท่านก็ดูว่าง... ที่สำคัญคือข้า ‘ง่วง’ มาก” หลินซีเหยาตอบหน้าตาย น้ำเสียงราบเรียบจริงใจไร้การปรุงแต่ง “ในเมื่อมีหมอนชั้นดีวางอยู่ตรงหน้า เหตุใดข้าต้องทนนั่งหลังขดหลังแข็งบนพื้นแข็งๆ ด้วยเล่า?”

“หากท่านคิดว่าการนอนน้ำลายยืดใส่ คือการยั่วยวนบุรุษแล้วล่ะก็... รสนิยมของท่านอ๋องก็ดูจะแปลกพิกลอยู่นะขอรับ” พูดจบ หลินซีเหยาก็ยอบกายคารวะแบบขอไปที ท่าทางกวนประสาทอย่างเป็นธรรมชาติ

“ดึกมากแล้ว ผู้น้อยขอตัวกลับไปนอนต่อที่จวน... ขอบพระทัยสำหรับ ‘หมอน’ นะขอรับ ราตรีสวัสดิ์” สิ้นคำกล่าว ร่างโปร่งบางก็หันหลังเดินจากไปทันที ทิ้งให้แม่ทัพปีศาจยืนอึ้งตะลึงงันอยู่กลางท้องพระโรง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงพรึงเพริดของขุนนางทั้งปวงที่แทบจะหยุดหายใจ

ไม่มีใครกล้าหันหลังให้ท่านอ๋อง! ไม่มีใครกล้าบอกว่า ‘ใช้สอย’ ท่านอ๋อง! และไม่มีใครกล้าเดินหนีท่านอ๋องไปดื้อๆ เช่นนี้!

จ้าวจินหลงมองแผ่นหลังบอบบางที่เดินหาววอดๆ จากไปอย่างไม่ยี่หระ มุมปากที่มักจะเหยียดตรงด้วยความเย็นชา ค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม... รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งและดูอันตรายลึกล้ำ

“ใช้สอยข้า? ...หึ น่าสนุก”

นัยน์ตามังกรทอประกายวาวโรจน์ “หลินซีเหยา... เจ้าเป็นคนแรกในรอบสิบปีที่กล้าใช้ ‘ชินอ๋อง’ ผู้บัญชาการทหารนับแสน เป็นหมอนหนุน แล้วเดินหนีไปหน้าตาเฉย”

มือหนายกขึ้นแตะบริเวณหน้าท้องและหน้าตัก ที่ยังคงมีความอุ่นและความนุ่มนิ่มจากสัมผัสของอีกฝ่ายหลงเหลืออยู่ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกบัวยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกไม่จางหาย

“ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้านอนสบายๆ อีกต่อไปแน่... ในเมื่อเจ้ากล้า ‘ใช้’ ข้า เจ้าก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนให้สาสม”

...

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ จวนตระกูลหลิน

บรรยากาศยามเช้าที่ควรจะสดใสกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านเรือนใหญ่จนใบไม้แห้งปลิวว่อน ขณะที่หลินซีเหยากำลังนอนหลับอุตุ กอดหมอนข้างลายเป็ดน้อยอย่างมีความสุข น้ำลายยืดเปื้อนแก้มโดยไม่รับรู้เรื่องราวภายนอกแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น เสียงรัวกลองจากขบวนของวังหลวงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วหน้าจวน ทำเอาไก่ที่กำลังจะขันตกใจจนคอพับ สุนัขเฝ้าบ้านเห่ากรรโชกรับกันเป็นทอดๆ

“ราชโองการมา!”

เสียงขันทีประกาศก้องกังวานเสียดแทงแก้วหู ทุกคนในตระกูลหลิน ตั้งแต่ท่านเสนาบดีหลินลู่ที่กำลังจิบชาแก้กลุ้ม ฮูหยินที่มือนวดขมับ ไปจนถึงบ่าวไพร่ที่กวาดลานเรือน ต่างสะดุ้งสุดตัว รีบวิ่งหน้าตื่นมารวมพลที่ลานหน้าเรือนรับราชโองการด้วยความตื่นตระหนกจนหน้าถอดสี

สายตาทุกคู่สบกันด้วยความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ ต่างคิดไปในทางเดียวกันอย่างมิได้นัดหมายว่า...‘คราวเคราะห์มาถึงแล้ว! ท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยมย่อมไม่ปล่อยผ่านเรื่องเมื่อคืน... หัวพวกเราหลุดแน่ๆ!’