4

“ฮูหยินน้อย!” ร่างบางเซถอย ก่อนล้มลงกับพื้น ชุนเหมยหน้าซีด

“ขะ…ข้าไม่ได้ตั้งใจ!” แต่ไม่มีใครเห็นว่าเปลือกตาของกู้ฉิงอวิ๋นเปิดขึ้นเพียงนิดเดียว นางแอบมองซ้าย มองขวา ทุกคนกำลังตกใจดี  

ติดกับแล้ว …

เมื่อคืนที่นางไม่ตอบโต้ ไม่ใช่เพราะสู้ไม่ได้ แต่เพราะถ้าเอะอะตั้งแต่เมื่อคืน จะมีเรื่องวุ่นวาย ทำให้นางไม่มีเวลาไปหาบัญชี

วันนี้ต่างหาก คือเวลาลงมือล้างแค้น ตั้งแต่นางเข้ามาในจวนแห่ง อีกฝ่ายก็รังแกนางมาโดยตลอด เพียงแค่ไม่กี่วันก็มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย แต่นั่นทำให้นางรู้ว่าคนในจวนแต่ละคน ใครเป็นเช่นไร

วันนี้คือวันสะสาง

วินาทีต่อมา กู้ฉิงอวิ๋นลืมตาพรวดขึ้น ดวงตาเหม่อลอย น้ำเสียงเปลี่ยนไปจนทุกคนขนลุก

“ชุนเหมย เจ้าฆ่าข้า”

ชุนเหมยหน้าซีด

“ใคร! เจ้าเป็นใคร” กู้ฉิงอวิ๋นยิ้มเย็น

“เจ้าจำข้าไม่ได้หรือ เงินสามร้อยตำลึง ใต้พื้นห้องเจ้า ยังอยู่หรือไม่ เจ้าฆ่าข้าเพื่อปิดปาก เจ้ายักยอกเงินจวน”

ชุนเหมยทรุดลงทันที

“ไม่! ไม่จริง เจ้าตายไปแล้ว”

กู้ฉิงอวิ๋นยิ้มเย็นอีกครั้ง

“ไม่เชื่อ ก็ไปขุดดูสิ…”

พูดจบ นางก็ล้มพับลงอีกครั้ง ก่อนหลับตา นางแอบเปิดตาดูเล็กน้อย เซียวเฉิงเฟิงอมยิ้ม ก่อนก้าวเข้าไปหาภรรยาในทันที

“ฮูหยินของข้า!” เขาประคองนางขึ้นอุ้มอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงตกใจของคนทั้งลาน

นางเล่นละครได้ไม่เลวนี่นา เปลือกตาของกู้ฉิงอวิ๋นกระตุกเล็กน้อย ทำไมจู่ ๆ เขาก็มาอุ้มนางล่ะนี่ แต่นางก็ยังแกล้งสลบต่อ

เซียวเฉิงเฟิงเกือบหลุดหัวเราะ นางเจ้าเล่ห์จริง ๆ แต่เขาชอบดูคนฉลาดเล่นเกม ดังนั้น เขาจะไม่เปิดโปงนางตอนนี้ แต่จะร่วมมือกับนางต่อ

ครึ่งชั่วยามต่อมา ห้องของชุนเหมยถูกค้น ใต้พื้นไม้ เจอเงิน เครื่องประดับ และสมุดบัญชีที่ถูกพบว่าโดนทุจริตยอดไม่ตรงกัน ทุกอย่างถูกขุดขึ้นมาทีละอย่าง สีหน้าของ เซียวฮูหยินมืดครึ้มทันที

“ชุนเหมย!”

สาวใช้ทรุดลงร้องไห้

“ฮูหยินใหญ่ บ่าวผิดไปแล้ว!” แต่ไม่มีใครฟัง เซียวฮูหยินกัดฟันแน่น ก่อนสั่งเสียงเย็น

“ลากมันออกไป ขายให้พ่อค้าทาสชั้นต่ำ!” เสียงกรีดร้องดังลั่นทั่วจวน

ชุนเหมยถูกลากออกไปต่อหน้าทุกคน ไม่มีแม้แต่คนเดียวกล้าช่วยในเรือนเล็ก

กู้ฉิงอวิ๋นค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่าง เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเสี่ยวชุ่ยดังขึ้นข้างหู

“ฮูหยินน้อย แค้นของข้า ชำระแล้ว”

กู้ฉิงอวิ๋นยกมุมปากขึ้น

“ข้าบอกแล้ว ข้าจะทวงแค้นให้เจ้าเอง”

ตรงประตู เซียวเฉิงเฟิงยืนพิงกรอบไม้ มองภรรยาของตนอย่างเงียบงัน ดวงตาลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

หญิงผู้นี้ไม่ได้อ่อนแอ ไม่ได้โง่ และไม่ได้ยอมให้ใครรังแก นางเพียงซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้เท่านั้น

เซียวเฉิงเฟิงมองสมุดบัญชีในมือของกู้ฉิงอวิ๋น ก่อนถามเสียงต่ำ

“เจ้าจะจัดการคนในจวนนี้อย่างไร”

กู้ฉิงอวิ๋นยิ้มหวาน ก่อนตอบเพียงประโยคเดียว

“คอยดูกันต่อไป” นางเงยหน้าสบตาเขา รอยยิ้มงดงาม แต่ดวงตากลับเย็นเฉียบ

“นี่ เพิ่งเริ่มต้น ไม่ชอบหรือ นี่ข้าเอาคืนให้ท่านอยู่นะ”

“เจ้าไม่ได้โง่เหรอ”

นางไม่ตอบ ก่อนจะเดินจากไป หลังจากสาวใช้ตัวร้ายโดนลากออกไปพ้นเรือน กู้ฉิงอวิ๋นก็ตามออกไปเงียบ ๆ

“เดี๋ยวก่อน” นางเอ่ยขึ้น ทำให้พ่อค้าทาสชะงักมือที่ลากร่างของชุนเหมยชะงัก

“มีอะไร”

“ข้าขอคุยกับทาสผู้นี้หน่อย” นางหยิบเงินออกมาให้พวกเขา พ่อค้าทาสจึงเปิดโอกาสให้พวกนางคุยกัน

“เมื่อคืนเจ้าตบข้า ก่อนหน้านี้รังแกข้า ต่อจากนี้ไปเจ้าก็จะโดนตบ โดนซ้อมทุกวัน ไม่ต้องทำหน้าหวาดกลัวขนาดนั้นก็ได้ แต่ข้าแค่มาเอาคืน”

กู้ฉิงอวิ๋นตบอีกฝ่ายเพียะใหญ่ ก่อนจะทำหน้ายียวนกวนประสาท ใครกล้ารังแกนาง ไปพบยมบาลกันหมดแล้ว

ชุนเหมยทรุดลงด้วยความเจ็บ ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก ชีวิตหลังจากนี้คือนรกดี ๆ นี่เอง

“บ่าวเพิ่งตบฮูหยินน้อยไปเมื่อคืนเอง ก่อนหน้านั้นบ่าวตบ ฮูหยินน้อยก็หลบ บ่าวไม่ได้รังแกท่านขนาดนั้น” ก่อนหน้านั้นแม้จะหาเรื่องยังไง ดูจากภายนอกเหมือนกู้ฉิงอวิ๋นเหมือนโดนหาเรื่อง แต่จริงๆ สาวใช้โดนแกล้งกลับ ไม่ตบกันเองก็โดนขัดขาจนตกบ่อบ้าง โดนไม้กวาดไล่ตีบ้าง เพราะอาศัยว่าสติไม่สมประกอบตอบโต้คนอื่นได้อย่างดุเดือด ไม่มีใครเอาเรื่องได้

กู้ฉิงอวิ๋นยิ้มอำมหิต ก่อนหน้านี้คนในจวนหาเรื่องนางจริง และนางก็โต้ตอบกลับไปเป็นสิบเท่าจริงๆ แต่เรื่องอะไรนางจะยอมรับ

“ข้าโดนพวกเจ้าหาทั้งจวนหาเรื่อง ข้าโดนรังแก ข้าไม่เคยตอบโต้เลย สักนิดเดียว ข้าเป็นหญิงโง่ที่น่าสงสาร” กู้ฉิงอวิ๋นก้มหน้าลงไปใกล้ๆ ก่อนจะยิ้มหวานหยด แล้วเดินจากไป

“นางไม่ได้เป็นหญิงโง่อย่างนั้นเหรอ ไม่น่าเลย ข้าไม่น่าไปแกล้งนางเลย” ชุนเหมยทรุดลงอย่างหมดเรี่ยวแรง ชาตินี้นงคงต้องเป็นทาสที่โดนทรมานจนตาย

หลังคืนแห่งความทรงจำผ่านไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆ

ค่ำคืนในเรือนหลังเล็กกลับมาเงียบงันอีกครั้ง หลังเสียงกรีดร้องของชุนเหมย ค่อย ๆ หายไปจากลานจวน ทุกอย่างก็กลับคืนสู่ความสงบราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

แสงจันทร์สีเงินทอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ สาดลงบนพื้นห้องเป็นแนวยาว

เซียวเฉิงเฟิง นอนอยู่บนเตียง หลับตานิ่ง ลมหายใจสม่ำเสมอ นางเหลือบมองเขาเพียงครู่เดียว ก่อนยกมุมปากบาง ๆ แล้วเดินไปนั่งริมหน้าต่าง

สายลมเย็นพัดผ่านเรือนผมยาวสีดำ ภาพในอดีตค่อย ๆ ผุดขึ้นในความทรงจำ

ตอนนั้นนางอายุเพียงแปดขวบ หลังการตายของซูอวี้เหนียงผู้เป็นมารดา กู้เทียนหลงผู้เป็นบิดา ซึ่งเป็นหมอหลวง ได้รับภรรยาใหม่เข้าจวน นางคือหลี่ซูหรง สตรีผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยนและใจดี แต่แท้ที่จริงกลับไม่ใช่เลย

นับตั้งแต่นางเข้ามาในจวน กู้ฉิงอวิ๋นก็ต้องดื่มยาบำรุงทุกวัน

วันแล้ววันเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า จนทุกคนเริ่มพูดว่า…

“คุณหนูกู้ดูเชื่องช้าลง นางไม่ค่อยฉลาดเหมือนเมื่อก่อน เสียดาย หน้าตางดงามแท้ ๆ”

จนกระทั่งวันนั้น วันที่นางถูกผลักตกสระ น้ำเย็นเฉียบไหลเข้าจมูก เข้าปาก เข้าปอด ร่างเล็กดิ้นรนสุดชีวิต แต่ไม่มีใครช่วย

ไม่มีใคร นอกจาก เสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง

“อย่าหลับ ถ้าหลับเจ้าจะไม่ได้กลับไปอีก”

เมื่อกู้ฉิงอวิ๋นลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางเห็นคนมากมายยืนล้อมเตียง และเห็นเงาโปร่งใสของหญิงชราคนหนึ่งยืนอยู่มุมห้อง ยิ้มให้นาง

วันนั้น นางรู้ว่าตัวเองตายไปแล้วครั้งหนึ่ง

หลังจากฟื้นขึ้นมา นางก็เริ่มเห็นคนตาย เห็นวิญญาณ และคนพวกนั้นมาขอความช่วยเหลือจากนาง