ตอนที่ 74 ผู้ทรยศตัวจริง

ตอนที่ 73 ผู้ทรยศตัวจริง

เสียงนับถอยหลังยังคงดังอยู่ภายในฐานทดลองใต้ดิน

สี่นาที

ระบบทำลายตัวเองกำลังทำงาน

ไฟสีแดงกระพริบทั่วห้องทดลอง เสียงไซเรนดังสะท้อนผ่านทางเดินยาว ข้อมูลบนหน้าจอหายไปทีละส่วน รายชื่อเด็กทดลอง แผนการสร้างกองทัพ และหลักฐานทั้งหมดของสถาบันอรุณกำลังถูกลบ

แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การทำลายข้อมูล

มันคือกองทัพเกราะดำที่กำลังเคลื่อนเข้ามา

ทหารหลายสิบคนเดินออกมาจากห้องเก็บรักษา พวกมันเคลื่อนไหวเหมือนมนุษย์ แต่ไม่มีความรู้สึก ไม่มีเสียงพูด ไม่มีความลังเล

พวกมันถูกสร้างมาเพื่อคำสั่งเดียว

ปกป้องโครงการราชันอสูร

ธันวายืนอยู่ด้านหน้า

แสงสีดำจากแก่นอนันต์ไหลออกมารอบตัว แต่เขาไม่ได้สูญเสียการควบคุมเหมือนที่ผ่านมา

ครั้งนี้เขารู้แล้วว่าอะไรอยู่ตรงหน้า

ไม่ใช่ศัตรูที่เกิดขึ้นเอง

แต่เป็นผลลัพธ์จากการทดลองของมนุษย์

กฤตภาสยกอาวุธขึ้น

"เรามีเวลาไม่ถึงสี่นาที"

เขากล่าว

"ถ้าจะสู้ ต้องรีบ"

ขุนเขาก้าวออกมา ร่างกายเริ่มปกคลุมด้วยเกราะหิน

"ข้าจะเปิดทาง"

รินรดายืนข้างธันวา

"ข้าจะช่วย"

ธันวาหันไปมอง

"เจ้าไม่จำเป็นต้องเสี่ยง"

รินรดาตอบทันที

"น้องชายข้าอยู่ที่นี่"

เธอมองทหารเกราะดำ

"ถ้าสิ่งเหล่านี้ถูกสร้างจากความทุกข์ของคนอย่างเขา ข้าจะไม่ปล่อยให้มันถูกใช้ต่อไป"

ทหารตัวแรกพุ่งเข้ามา

ความเร็วของมันสูงกว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่า

ขุนเขาเป็นคนรับการโจมตี

หมัดของทหารเกราะดำกระแทกเข้ากับเกราะหินจนพื้นแตกร้าว

ขุนเขาถอยหลังหลายก้าว

"แรงกว่าที่คิด"

กฤตภาสยิงเข้าใส่จุดเชื่อมต่อของเกราะ

แต่กระสุนแทบไม่สร้างความเสียหาย

"เกราะมันรับพลังงานได้"

เขากล่าว

ธันวาก้าวเข้าไป

เขาไม่ได้ใช้พลังเต็มที่

เพียงแค่ปล่อยแรงกดดันจากแก่นอนันต์

ทหารเกราะดำหยุดชั่วขณะ

เหมือนระบบของมันกำลังสับสน

"ต้นแบบ"

เสียงจากระบบดังขึ้น

"ตรวจพบ"

"ยืนยันคำสั่ง"

"ปกป้องต้นแบบ"

ทุกคนหยุด

กฤตภาสมองธันวา

"มันไม่ได้โจมตีเจ้า"

ธันวาก็แปลกใจ

เพราะพวกมันไม่ได้มองเขาเป็นศัตรู

แต่เป็นสิ่งที่ต้องปกป้อง

ก่อนที่ใครจะเข้าใจ เสียงระเบิดดังจากด้านหลัง

ประตูอีกด้านเปิดออก

ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเงามืด

ภาคย์

ทุกคนหันไปทันที

กฤตภาสยกอาวุธ

"ภาคย์"

ช่างเทคนิคที่หายตัวไปยกมือขึ้น

"ถ้าจะยิง ข้าอยากให้ฟังข้าก่อน"

ธันวาจ้องเขา

"เจ้ายังมีชีวิต"

ภาคย์หัวเราะเบา ๆ

"นั่นเป็นข่าวดีหรือข่าวร้าย"

กฤตภาสตอบ

"ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะอธิบายอย่างไร"

ภาคย์เดินเข้ามา พร้อมอุปกรณ์เชื่อมต่อในมือ

"ข้าไม่ได้ทรยศ"

เขาพูด

"ข้ารู้"

ทุกคนเงียบ

ภาคย์มองธันวา

"มีคนพยายามใส่ร้ายข้า"

กฤตภาสขมวดคิ้ว

"แล้วทำไมต้องหนี"

"เพราะถ้าข้าอยู่ในห้องขัง"

ภาคย์ตอบ

"คนที่ใส่ร้ายข้าจะหยุดเคลื่อนไหว"

เขามองทุกคน

"ข้าต้องทำให้เขาคิดว่าแผนสำเร็จ"

รินรดาถาม

"เจ้าตามหาใคร"

ภาคย์หันไป

"คนที่วางเครื่องส่งสัญญาณ"

เขาเปิดข้อมูล

ภาพจากระบบรักษาความปลอดภัยปรากฏ

ไม่ใช่ภาพภาคย์

แต่เป็นชายอีกคน

ชายในชุดสมาชิกสภาเมือง

ทุกคนเงียบ

ดารินทร์ไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ทุกคนจำเขาได้

วายุ

สมาชิกสภาเมือง

หนึ่งในคนที่เคยเรียกร้องให้ส่งตัวธันวาออกไป

กฤตภาสมองภาพ

"เป็นไปไม่ได้"

ภาคย์พูด

"เขาเข้าถึงระบบประตูระดับสูง"

ธันวานิ่ง

เขาจำวายุได้

ชายที่เคยพูดว่าชีวิตของคนหลายหมื่นสำคัญกว่าชีวิตเขา

ชายที่ไม่ได้แสดงความเกลียดชัง

แต่แสดงความเชื่อ

ความเชื่อว่าการกำจัดธันวาคือสิ่งถูกต้อง

"ทำไม"

ธันวาถามเบา ๆ

ภาคย์ถอนหายใจ

"เพราะเขาเชื่อว่าเขากำลังช่วยโลก"

คำตอบนั้นทำให้ทุกคนเงียบ

ภาคย์เปิดข้อมูลเพิ่มเติม

ประวัติของวายุปรากฏ

เขาเคยเป็นพลเมืองธรรมดา

มีครอบครัว

มีลูก

แต่ในวันที่โลกเห็นนิมิต

เขาเห็นภาพอนาคต

ภาพเมืองล่มสลาย

ภาพผู้คนตาย

และตรงกลางภาพ

คือธันวา

ภาคย์พูด

"ครอบครัวของเขาเสียชีวิตจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากนิมิต"

รินรดาถาม

"หลังจากนิมิต"

"ใช่"

ภาคย์ตอบ

"คนจำนวนมากไม่ได้ตายเพราะราชันอสูร"

เขามองทุกคน

"แต่ตายเพราะความกลัวที่เกิดจากภาพนั้น"

ธันวาเงียบ

เพราะนี่คือสิ่งที่เขากลัวที่สุด

นิมิตไม่ได้เพียงสร้างศัตรู

มันสร้างเหตุผลให้คนทำสิ่งที่โหดร้าย

ภาคย์เปิดข้อมูลสุดท้าย

"วายุส่งตำแหน่งเมืองไปแล้ว"

ทุกคนหยุด

กฤตภาสถาม

"เมื่อไร"

"ก่อนที่ข้าจะจับเขาได้"

ภาคย์ตอบ

"ข้อมูลถูกส่งไปยังศูนย์บัญชาการโลก"

เสียงนับถอยหลังดังขึ้น

หนึ่งนาที

"กองกำลังจะมาถึงเมื่อไร"

ธันวาถาม

ภาคย์มองเวลา

"สิบสองชั่วโมง"

ไม่มีใครพูด

สิบสองชั่วโมง

สำหรับเมืองที่ถูกค้นพบ

สำหรับศัตรูที่กำลังเตรียมโจมตี

สำหรับคนที่ยังไม่พร้อม

กฤตภาสกำหมัด

"เราต้องหยุดวายุ"

ภาคย์ส่ายหน้า

"ไม่ทัน"

เขาชี้ไปยังข้อมูล

"เขาไม่ได้อยู่ในเมืองแล้ว"

ทุกคนเงียบ

"เขาออกไปก่อนที่พวกเราจะลงมา"

รินรดาถาม

"หนีไปกับกองกำลังภายนอก"

"ไม่"

ภาคย์ตอบ

"เขาอยู่ที่นี่"

ทุกคนหันไป

ภาคย์เปิดภาพสุดท้าย

ตำแหน่งสัญญาณของวายุ

อยู่ภายในนครไร้ธง

ธันวาเข้าใจทันที

"เขาไม่ได้หนี"

เขาพูด

"เขากำลังรอ"

ภาคย์พยักหน้า

"เขาต้องการเห็นเจ้าถูกจับ"

กฤตภาสมองข้อมูล

"หรือเห็นเมืองถูกทำลาย"

ความเงียบเกิดขึ้น

จากนั้นเสียงระบบดังขึ้น

ข้อมูลคัดลอกสำเร็จ

มาลีพูดผ่านเครื่องสื่อสาร

"ข้าได้ข้อมูลแล้ว"

ทุกคนถอนหายใจเล็กน้อย

แต่ไม่มีใครรู้สึกโล่งใจ

เพราะตอนนี้พวกเขาได้ความจริง

แต่ต้องแลกกับเวลา

และศัตรูรู้ตำแหน่งของพวกเขาแล้ว

ระบบทำลายตัวเองใกล้ถึงจุดสุดท้าย

ธันวาหันไปมองกองทัพเกราะดำ

"พาพวกมันออกไป"

ภาคย์มองเขา

"หมายถึง"

ธันวาพูด

"ถ้าพวกมันถูกสร้างเพื่อเป็นกองทัพของราชันอสูร"

เขามองชุดเกราะ

"ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกมันเป็นของใคร"

แก่นอนันต์ตอบสนอง

ทหารเกราะดำทั้งหมดหยุด

จากนั้นคุกเข่าลง

ทุกคนตกตะลึง

ธันวาไม่ได้สั่ง

เขาไม่ได้บังคับ

แต่พวกมันรับรู้บางอย่าง

บางสิ่งที่อยู่ลึกกว่าโปรแกรม

ต้นแบบ

เจ้าของแก่น

หรือบางที

ผู้ที่พวกมันรอคอย

เสียงระเบิดเริ่มดังจากทั่วฐาน

กฤตภาสตะโกน

"ต้องออกเดี๋ยวนี้"

ทีมทั้งหมดรีบเคลื่อนตัว

ภาคย์นำทางผ่านเส้นทางลับ

ก่อนออกจากฐาน ธันวาหันกลับไปมองสถานที่แห่งนี้

สถานที่ที่สร้างชีวิตเขา

สถานที่ที่สร้างความกลัวของโลก

สถานที่ที่สร้างกองทัพซึ่งทุกคนเชื่อว่าเป็นของเขา

แต่วันนี้เขารู้แล้ว

ราชันอสูรไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจากตัวเขา

มันคือสิ่งที่คนบางกลุ่มพยายามสร้าง

และตอนนี้

พวกเขากำลังใกล้ทำสำเร็จ

เมื่อทีมกลับขึ้นมาถึงนครไร้ธง

ข่าวร้ายก็รออยู่

ดารินทร์ยืนอยู่หน้าศูนย์บัญชาการ

ใบหน้าของเธอเคร่งเครียด

"เรามีปัญหาใหญ่"

ธันวาถาม

"วายุอยู่ที่ไหน"

ดารินทร์มองเขา

"เขาไม่ได้อยู่คนเดียว"

ทุกคนเงียบ

"เขาพาผู้สนับสนุนออกมา"

เธอพูด

"คนจำนวนมากในเมืองเชื่อว่าเจ้าคือภัยพิบัติ"

เสียงระฆังเตือนภัยดังขึ้น

นครไร้ธงกำลังเข้าสู่ภาวะสงคราม

สิบสองชั่วโมงก่อนกองกำลังโลกมาถึง

และภายในเมืองที่ควรเป็นบ้านของพวกเขา

ศัตรูตัวจริงกำลังยืนอยู่ท่ามกลางประชาชน

พร้อมรอเปิดประตูให้โลกภายนอกเข้ามา.