บทที่ 4 ผ้าเช็ดหน้าเก่า ๆ เขาคงไม่ต้องการหรอก

หลายวันต่อมา ว่าที่ฮูหยินคนใหม่ของท่านแม่ทัพก็เข้าพำนักในเรือนหลังเล็กที่อยู่ไม่ห่างจากเรือนหลักมากนัก  บัดนี้ท่านย่าพอจะทำใจได้บ้างแล้ว  และด้วยจินเยว่นั้นมาบอกว่านางไม่ได้ติดใจอะไรแล้ว  หากท่านแม่ทัพไม่ต้องการนาง  ก็ไม่อยากจะฝืนใจเขา  ต่างคนต่างไปมีหนทางของตนเองเช่นนี้ก็ดีแล้ว  

นั่นทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าสบายใจขึ้นแม้จะไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันกลับกลายมาเป็นเช่นนี้เลย  แต่ด้วยไม่อยากจะบังคับใจหลานชาย  จึงได้แต่เฝ้าดูเหตุการณ์ว่ามันจะเป็นอย่างไรต่อไป   และก็พยายามบ่ายเบี่ยงไม่ให้การแต่งงานของหลานชายเกิดขึ้นเร็วนัก เพราะอยากให้เขาแน่ใจตัวเองจริง ๆ ว่าต้องการสตรีนางนั้นเป็นฮูหยินของเขาจริง ๆ ก่อน จึงจะจัดการแต่งงานให้กับหลานชายเพียงคนเดียว  

แม้ในใจส่วนลึกก็ยังอยากจะได้จินเยว่กลับมาเป็นหลานสะใภ้ของตัวเองเช่นเดิม   แต่เมื่อมองดูแล้วความฝันนี้ก็ช่างเลือนลางเหลือเกิน  เพราะวัน ๆ เห็นแต่หลานชายเฝ้าเอาอกเอาใจสตรีคนใหม่ของเขา เหมือนรักใคร่นางเสียมากมาย  

วันหนึ่งจินเยว่เดินออกจากเรือนของตนเองเพื่อจะไปที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเพื่อจะอ่านหนังสือยามบ่ายให้กับฮูหยินผู้เฒ่าฟังเช่นปกติ   ขณะเดินตัดผ่านสวนดอกไม้ระหว่างทาง  ก็พบเข้ากับสตรีคนใหม่ของแม่ทัพเจ้าของจวน  สตรีนางนั้นบัดนี้มีสาวใช้แล้ว  ได้ยินว่าท่านแม่ทัพจัดหาให้นาง  แต่จินเยว่ก็ไม่อยากจะเก็บเรื่องราวของแม่ทัพผู้นั้นกับคนรักของเขามาคิดให้รกสมอง  จึงพยายามไม่สนใจพวกเขา

ขณะที่นางกำลังเดินมาและสบตาเข้ากับสตรีนางนั้น  ที่นางเองก็เคยคิดว่าเป็นสตรีที่น่ารักและเรียบร้อยบอบบางดังคุณหนูในห้องหอทั่ว ๆ ไปที่นางเคยเห็น  ก็ดูเหมาะสมกับชายคนนั้นดี  จินเยว่คิิดขณะที่กำลังจะเดินผ่านนางกับสาวใช้ที่ยืนอยู่ริมทางเดินนั้นไป  

“ เจ้าชื่อจินเยว่ใช่หรือไม่  เจ้านี่ช่างเย่อหยิ่งจริง ๆ เลยนะ  ได้ยินว่าเจ้าเป็นแค่หลานสาวของแม่นม  ก็คงจะเปรียบเป็นแค่กาฝากที่มาอาศัยจวนแม่ทัพแห่งนี้อยู่   และเจ้าก็ควรรู้ว่าข้าคือนายหญิงคนใหม่ของจวนแม่ทัพแห่งนี้   อีกไม่่นานข้ากับท่านพี่มู่หยางก็จะแต่งงานกันแล้ว  และข้าก็จะกลายเป็นฮูหยินคนใหม่ของจวนแม่ทัพแห่งนี้   เหตุใดเจ้าเดินเชิดหน้าผ่านข้าไปโดยไม่ทำความเคารพข้าเลย  ”  

สตรีนางนั้นเอ่ยขึ้น  ดวงตาวาววับดูเอาเรื่อง  ผิดจากสตรีคนที่เห็นในวันแรกลิบลับ  วันนี้นางแต่งกายด้วยอาภรณ์ที่ดูดีมีราคา และยังสวมเครื่องประดับอีกหลายชิ้น  ดูแล้วคงจะเป็นชายผู้นั้นที่มอบให้กับนาง  

“ อ่อ….คารวะว่าที่ฮูหยินคนใหม่  พอใจแล้วหรือไม่  ข้าจะรีบไปเรือนท่านย่า ”  จินเยว่บอกกับสตรีนางนั้น  ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่ได้มีทีท่าอ่อนน้อมอย่างเช่นที่อีกฝ่ายต้องการ

“ เหอะ !! คารวะส่ง ๆ อย่างนี้หรือเรียกว่าคารวะ  แต่ก็ช่างเถอะ  ข้ามีอะไรจะคืนให้กับเจ้า  เพราะเจ้าของมันก็คงไม่ต้องการแล้ว ”  

สตรีนางนั้นทำเสียงไม่ค่อยพอใจ แล้วก็ดึงผ้าผืนน้อย ๆ  ที่นางเหน็บเอวเอาไว้ออกมายื่นส่งให้กับจินเยว่ที่จ้องมองมันอย่างงง ๆ  และแล้วนางก็จดจำผ้าผืนนั้นได้  แม้ไหมปักที่รุ่ยแล้วอยู่ที่ขอบผ้านั้นจะเปลี่ยนสีไปบ้าง  แต่นางก็พอจะจดจำได้ว่ามันคือผ้าเช็ดหน้าที่นางทำเองกับมือและมอบมันให้กับชายคนนั้นในวันที่เขาออกเดินทางไปสู้ศึกที่ชายแดน  แต่ตอนนี้มันมาอยู่ที่สตรีนางนี้ได้อย่างไรกัน

จินเยว่ยื่นมือไปรับเอามา  “ ผ้าผืนนี้มาอยู่กับเจ้าได้อย่างไรกัน ”  

จินเยว่เงยหน้าขึ้นถามสตรีนางนั้น  เมื่อเพ่งพิศผ้าเช็ดหน้าที่ดูเก่าและมีรอยเปื้อนหลายรอยที่บนผ้าผืนนั้น  

“  อ๋อ….ท่านพี่ใช้มันเช็ดเลือดให้ข้า  เพราะข้าหกล้มเลือดออกที่ขา  พอข้าซักแล้วมันก็ไม่กลับมาสะอาดดังเดิม  แต่พอจะเอาไปคืน  เขาก็บอกว่าเขาไม่ต้องการมันอีกแล้ว  ตอนแรกเขาบอกให้ข้าโยนมันทิ้งไป  แต่ข้าสังเกตุเห็นตัวอักษรที่ปักเอาไว้ที่ขอบผ้าเสียก่อน  จึงได้ถามท่านพี่   เขาบอกว่ามันไม่ได้สำคัญอะไร  แต่แล้วเขาก็สารภาพกับข้าว่าเจ้านำมันมามอบให้กับเขา  แต่ในเมื่อเขาบอกเองว่าไม่ต้องการมันแล้ว  ข้าจึงนำมันมาคืนให้กับเจ้า ”  

หนิงอันบอกกับจินเยว่ด้วยใบหน้าที่เยาะหยันน้อย ๆ  นางเปลี่ยนท่าทางจากสตรีเรียบร้อยอ่อนหวานมาเป็นนางมารได้ภายในเวลาไม่กี่วันเท่านั้น  ช่างเป็นสตรีที่ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่างโดยแท้

แม้ในใจของจินเยว่จะปวดแปลบไม่น้อย  ที่ได้ยินสตรีนางนี้บอกว่า  แม่ทัพมู่หยางอดีตคนรักของตนเองบอกว่าเขาไม่ต้องการผ้าเช็ดหน้าผืนนี้อีกต่อไปแล้ว  ซึ่งมันก็คงจะจริง  เพราะแม้แต่ตัวเจ้าของ ๆ มัน  เขาเองก็ไม่ต้องการอีกต่อไปแล้วเดียวเช่นกัน  แล้วแค่ผ้าเช็ดหน้าผืนเก่า ๆ เขาก็คงจะไม่อยากเก็บเอาไว้ให้รกหูรกตาเขาหรอก

แต่แม้จะเจ็บปวดมากเพียงใด  นางก็เก็บมันเอาไว้แต่เพียงในใจด้วยใบหน้าที่เฉยชาดุจเดิม  แล้วออกเดินมุ่งหน้าไปตามทางเดิน  เพราะไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับสตรีที่ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่างเช่นนี้อีก  แต่แล้วฝ่ายนั้นกลับคว้าข้อมือของนางไว้ แล้วดึงอย่างแรงให้ตวัดฝ่ามือไปถูกใบหน้าของนางเข้า  

จินเยว่ที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็ตกใจที่ถูกดึงมือให้ตวัดตบสตรีนางนั้นเข้า นางจ้องมองอีกฝ่ายที่บัดนี้ทรุดลงไปนั่งกับพื้นแล้วร้องไห้เสียงดังเหมือนกับถูกใครรังแกอย่างนั้นแหละ  ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนจินเยว่ตกตะลึงนิ่งค้าง   แต่แล้วนางก็เริ่มจะเข้าใจว่าเพราะเหตุใดสตรีแพศยานางนี้ถึงได้ทำการแสดงใหญ่โตนี้ขึ้นเหมือนกับต้องการใส่ร้ายนางเช่นนั้นแหละ

เพราะอยู่ ๆ ก็ปรากฎร่างของบุรุษผู้นั้น  ที่รีบวิ่งตรงมาหาสตรีที่กำลังร้องไห้กระซิก ๆ อย่างน่าสงสาร   เหมือนกับถูกใครรังแก

“ เกิดอะไรขึ้น หนิงอันเจ้าเป็นอะไร เหตุใดจึงล้มลงไปเช่นนั้นเล่า ”  

ร่างสูงสง่านั้นตรงเข้าประคองร่างของสตรีที่บัดนี้กลับมายืนซวนเซเหมือนกับจะทรงกายไม่ไหว  จินเยว่จ้องมองคนทั้งสองด้วยสีหน้าประหลาดใจจนปิดไม่มิด  เพราะนางไม่เคยเห็นว่าใครจะตลบแตลงได้เช่นนี้มาก่อน  และอย่างไม่ละอายใจตัวเองเลยสักนิดอีกด้วย

“ เกิดอะไรขึ้น ใครทำร้ายเจ้า บอกพี่มา พี่จะจัดการให้เจ้าเอง ” 

บุรุษผู้นั้นที่ยังคงจับร่างงามที่ทำท่าทางอ่อนแอเหมือนกับช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อยู่ตรงหน้าของจินเยว่  แต่สตรีนางนั้นแค่เพียงเหลือบสายตามองมาทางจินเยว่แต่ก็ไม่ปริปากพูดอะไร   ทำเพียงร้องไห้กระซิกกระซิก  เหมือนกับกลัวว่าหากพูดอะไรไปก็เกรงจะถูกทำร้าย  ท่าทางดูน่าสงสารมาก  

แต่คนที่เป็นลูกคู่ของนางคือสาวใช้คนใหม่   ที่เพียงได้เป็นสาวใช้ของสตรีนางนี้ได้ไม่กี่วันก็เข้ากันได้ดีเป็นอย่างมาก 

“ คุณหนูจินเยว่เจ้าค่ะ  ที่ตบคุณหนูหนิงอันของข้าจนนางล้มลงไปเลย  คุณหนูของข้าคงจะทั้งตกใจและเจ็บมากเจ้าค่ะ  ”   

สาวใช้นางนั้นที่เพิ่งจะเข้ามาอยู่ใหม่  จีบปากจีบคอฟ้องบุรุษที่ยังประคับประคองสตรีบอบบางข้างกายด้วยความเป็นห่วงเป็นใยกันอย่างเห็นได้ชัด 

การแสดงที่เห็นตรงหน้าทำเอาจินเยว่แทบจะอ้าปากค้าง  ไม่เคยเห็นใครแพศยาได้เท่าสองนายบ่าวคู่นี้เลยตั้งแต่เกิดมา ไม่รู้ว่าแม่ทัพผู้นี้ไปคว้าสตรีเช่นนี้มาจากที่ใด  ไม่เคยพบไม่เคยเห็น  

บุรุษที่จินเยว่กำลังคิดคำนึงถึงอยู่  ก็พลันเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองใบหน้าของจินเยว่ด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด 

“ เยว่เอ๋อ เจ้าแกล้งหนิงอันหรือ  เหตุใดเจ้าเป็นคนอย่างนี้  เจ้าไม่พอใจที่นางแย่งข้ามาจากเจ้าหรือ  ถึงได้กล้าตบนาง  เจ้ากล้ามากนะ  กล้าลงมือกับว่าที่ภรรยาของข้า  ทำเช่่นนี้แล้วอย่าคิดว่าท่านย่าจะคุ้มครองเจ้าได้นะ  ”  

แม่ทัพมู่หยางตวาดจินเยว่ทันที  ใบหน้าหล่อคมคายของเขาดุดันนัก  ดวงตาคู่คมที่อดีตเคยมองนางอย่างรักใคร่ แต่บัดนี้มันมีแต่ความโกรธเคือง  ไม่เหลือร่องรอยของคนที่เคยรักกันอยู่เลย