บทที่ 5 นางดูเปลี่ยนไป

จินเยว่แทบจะอ้าปากค้างกับความจริงที่เพิ่งได้ประจักษ์กับตนเอง   สตรีนั่นแพศยาสามานย์ก็แล้วไป  แต่บุรุษผู้นี้ก็ช่างโง่งมนัก  เหมาะสมกันแท้ ๆ  สมแล้วที่หากันพบ  

ตอนนี้จินเยว่คิดว่านางควรจะเลิกโง่งมรักบุรุษที่นอกจากไม่รักษาคำมั่นสัญญา  จิตใจโลเล  ซ้ำยังหูเบา  และตอนนี้ยังดูโง่เง่ายิ่งนัก   ถูกสตรีแพศยานางนี้ใช้ลูกไม้ตื้น ๆ  ตบตาเข้าก็ยังอุตส่าห์เชื่อได้อีก   นางแทบไม่เชื่อเลยว่าเขาคือพี่มู่หยางของนาง

“ ข้าไม่ได้ทำอะไร อยู่ ๆ นางมาดึงมือข้าไปตบหน้าของตัวเองแล้วก็ล้มลงเอง  ข้าไม่ได้แตะต้องตัวนางสักนิดเลย  ”  

จินเยว่ยืนยันสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ๆ  แต่แล้วจากใบหน้าและดวงตาคมดุที่จ้องมองนางอยู่นั่นก็แสดงความไม่เชื่อถือเลยแม้แต่น้อย

“ ข้าไม่เชื่อ ใครจะบ้าทำเช่นนั้นกัน อยู่ ๆ ก็ดึงมือผู้อื่นมาตบหน้าตัวเอง  หนิงอันจะทำเช่นนั้นทำไมกัน ” 

คิ้วเข้มขมวดมุ่น  เขาไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่จินเยว่กล่าวหา  แต่เขากับจินเยว่ก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ยังเด็กนางไม่ใช่คนร้ายกาจอะไร  แล้วนางจะทำร้ายหนิงอันเพราะเหตุใด  หรือว่านางเกิดหึงหวงเขา  ไม่พอใจที่เขาเลือกหนิงอันก็เลยคิดจะกลั่นแกล้งนาง

“ ไม่จริงนะเจ้าคะ  คุณหนูจินเยว่นั้นไม่พอใจที่ข้านำผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นที่นางถืออยู่มาคืนนางเจ้าค่ะ  ท่านพี่เคยบอกว่าเป็นผ้าของนางไม่ใช่หรือเจ้าคะ ” 

หนิงอันฟ้องบุรุษข้างกายด้วยท่าทางอ่อนแอ  และเสียงก็สั่น ๆ  เหมือนกล้า ๆ กลัว ๆ  

แม่ทัพหนุ่มจึงได้ก้าวเข้ามาเผชิญหน้าจินเยว่  แล้วคว้าผ้าเช็ดหน้าในมือของนางไปทันที  เขาก้มลงมองผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นอย่างพินิจ   ใบหน้าหล่อคมซีดลงทันทีที่จำมันได้   แล้วหันไปมองหน้าหนิงอันอย่างไม่พอใจนัก

“ พี่บอกให้เจ้าทิ้งไปแล้วไม่ใช่หรือ เพราะมันเปื้อนเลือดแล้ว  เจ้าเอามาคืนจินเยว่ทำไมกัน  ทิ้งไปเสียก็สิ้นเรื่อง เรื่องราว มันผ่านไปแล้ว  จะขุดคุ้ยขึ้นมาทำไมกันอีก ” 

เขาหันไปดุหนิงอันทันที   เพราะในใจของเขารู้สึกผิดต่อจินเยว่ไม่น้อย  ภาพวันนั้นที่นางมอบผ้าเช็ดหน้าที่มีชื่อย่อของนางกับเขาปักอยู่ด้วยกัน  ให้กับเขาในวันที่ออกเดินทางไปรบยังคงติดตาเขาอยู่  และเมื่อได้เห็นผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยนี้อีกครั้งเขาก็พลันคิดถึงวันนั้นขึ้นมาอีก 

ใบหน้าหล่อเหลาหันไปจ้องมองจินเยว่อย่างรู้สึกผิดกับนาง  

“ เอาละ เรื่องมันแล้วไปแล้ว ใครผิดใครถูกก็ช่าง  เลิกแล้วกันไปเสีย  แล้วต่อไปนี้ต่างคนต่างอยู่  อย่ามายุ่งเกี่ยวกันให้มันเกิดเรื่องขึ้นอีก ”  เขาสั่งทั้งสองคน 

จินเยว่เมื่อเห็นดังนั้นจึงได้หมุนตัวเพื่อจะก้าวเดินไปยังเรือนของท่านย่า  แต่แล้วก็หยุดชะงักเมื่อมีเสียงทุ้มที่คุ้นเคยร้องเรียกนางเอาไว้ โดยที่เขาเองก็ห้ามตนเองไว้ไม่ทันเช่นกัน  

“ เยว่เอ๋อ  เจ้าลืมผ้าเช็ดหน้า "

จินเยว่หมุนตัวกลับมา  แต่ยังคงยืนนิ่งเฉยจ้องมองเขา

แม่ทัพหนุ่มจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าที่มีรอยกระด่างกระดำนั้นให้กับนาง   จินเยว่จ้องมองมันแล้วเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเฉยชา 

“ ทิ้งมันไปเถิดท่านแม่ทัพ  ข้าไม่ได้สนใจมันแล้ว  ผ้าเก่า ๆ อย่างนั้น  แถมยังเปรอะเปื้อนสกปรกไปหมดแล้ว  ไม่ได้มีประโยชน์อันใดสำหรับข้าอีกต่อไป ”  

แล้วจินเยว่ก็หมุนตัวออกเดินต่อไป  ไหล่ของนางที่เคยลู่ลงเมื่อหลายวันก่อนนับจากที่แม่ทัพมู่หยางกลับมาถึงจวนแม่ทัพพร้อมกับสตรีอื่น  ทำให้นางแทบจะไร้เรี่ยวแรงและกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่   นางเอานอนซมอยู่แต่ในห้อง  เพราะความโทมนัสใจอย่างมาก  แต่วันนี้มันกลับตั้งตรงอย่างทรนง  เพราะนางตาสว่างขึ้นมากแล้ว   ต่อไปนี้นางจะทิ้งมันไปเสียความรักเก่า ๆ ผ้าเช็ดหน้าผืนเก่า ๆ ความหลังเก่า ๆ  นางจะไม่จดจำมันไว้ให้เสียเวลาอีกต่อไปแล้ว

แม่ทัพหนุ่มอึ้งงันไป  เขาแทบไม่เชื่อหู   นางพูดเหมือนไม่ได้แยแสผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เลยสักนิด  บอกให้เขาโยนมันทิ้งไป  ทั้ง ๆ  ที่มันเป็นผ้าที่นางทำให้เขากับมือของนางเอง  ทั้งยังปักตัวอักษรชื่อย่อของเขากับนางไว้ที่มุมหนึ่งของผ้าเช็ดหน้า  แต่วันนี้นางกลับบอกให้เขาโยนมันทิ้งไปเสีย  เพราะนางไม่ได้สนใจมันอีกแล้ว  

แม่ทัพหนุ่มขยุ้มผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเอาไว้ในมือแน่น   แต่ไม่ยอมโยนมันทิ้งไปดังเช่นที่สตรีนางนั้นบอก  ในเมื่อนางบอกให้โยนมันทิ้งไป  แต่เขาไม่โยนมันทิ้งจะเก็บมันไว้อย่างดีใครจะทำไม   สายตาคมจ้องมองสตรีที่เดินทอดน่องตรงไปตามทางเดินจนลับตา

เขารู้สึกว่านางเปลี่ยนไปมาก  และเขาเองก็เพิ่งจะนึกได้  ว่าตั้งแต่เขากลับมา  นางไม่เคยมาร่วมสำรับกับครอบครัวของพวกเขาที่เรือนหลักเลยแม้แต่มื้อเดียว  เขายืนนิ่งงันอยู่ที่เดิม  ท่าทางเงียบขรึมลงไปทันที

“ท่านพี่เจ้าคะ ”  

สตรีข้างกายของเขาจับแขนเขาเขย่าเพื่อเรียกสติ  แม่ทัพหนุ่มพลันรู้สึกตัว  แต่ใบหน้าหล่อคมคายก็ยังคงบึ้งตึงอย่างไม่สบอารมณ์ แต่เขาบอกกับตนเองไม่ได้ว่าไม่สบอารมณ์เพราะโมโหที่สตรีทั้งสองที่ต่างก็เป็นสตรีของเขานั้นทะเลาะกัน หรือเพราะว่าสตรีนางหนึ่งที่อดีตเคยมีแต่เขาเท่านั้นในชีวิตของนาง  แต่บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนไป  

เขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้  นางไม่ได้มาหาเขาที่เรือนเลยสักครั้ง   ไม่ได้มาร่วมสำรับกับครอบครัวที่เรือนหลักเหมือนดังเช่นครั้งอดีตอีกแล้ว  ไม่ว่ามื้อไหน ๆ เขาก็ไม่เห็นร่างของนางก้าวเข้ามาในเรือนหลักเลย  เหมือนดังเช่นนางไม่ได้อยู่ในจวนแห่งนี้อีกแล้ว 

นั่นเป็นเพราะเขามัวแต่ดีอกดีใจที่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวทั้งท่านย่าและน้องสาว  รวมถึงแม่นมหวังที่อยู่คอยดูแลและเป็นเพื่อนท่านย่ามาตั้งแต่รุ่นสาว ๆ จนถึงป่านนี้  แต่เมื่อหวนมาพบกันในครั้งนี้  

แม้แต่แม่นมหวังก็ดูเหินห่างไปอย่างเห็นได้ชัด  นางทักทายเขาอย่างดี  แต่ก็พูดจากับเขาแต่ก็น้อยกว่าแต่ก่อนมาก บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็ล้วนเป็นไปอย่างเงียบงัน  แม้จะมีการสนทนากันบ้าง  หากเขาสอบถามทุกคนก็ตอบ  แต่ก็ดูประหยัดถ้อยคำกว่าเมื่อก่อน  ดูเหินห่างอย่างไรพิกล  และที่สำคัญไม่มีใครเอ่ยถึงจินเยว่เลยแม้แต่ครั้งเดียว 

ด้านจินเยว่ที่มาถึงเรือนของท่านย่าแล้ว  ก็มาทำหน้าที่อ่านหนังสือให้กับท่านย่าตามปกติ  แต่ก็ดูพูดน้อยกว่าเมื่อก่อน ท่านย่าถามนางก็ตอบ  แต่ก็ดูไม่ได้สดใสดังเช่นแต่ก่อนมา  ผู้อาวุโสรู้ว่านางคงจะยังทำใจไม่ได้เรื่องที่หลานชายพาสตรีอื่นกลับมาจากชายแดนด้วย  และยังออกปากจะแต่งงานกับนางต่อหน้าจินเยว่คนรักของตนเอง   แต่จะให้ทำอย่างไรได้  แม้ท่านย่าอยากจะห้ามปรามหลานชายและสั่งให้เขาแต่งงานกับจินเยว่มากเพียงใด

แต่เมื่อมาคิดใคร่ครวญดูแล้ว  การบังคับใจคนให้รักกันและเต็มใจแต่งงานกันนั้นมันอาจจะทำให้พวกเขาไม่มีความสุขในชีวิตคู่  และจินเยว่เองก็อาจจะไม่มีความสุข  และนางคงไม่ยอมเป็นเพียงภรรยารองของเจ้าหลานโง่นั่น  

และการเลือกทางเดินใหม่ให้กับนางอาจจะดีกว่าก็เป็นได้   บุรุษไม่ได้มีเพียงแค่คนเดียวเสียเมื่อไหร่   เมื่อคิดได้ดังนี้ท่านย่าจึงได้พอจะสบายใจขึ้นมาบ้าง  สหายของนางก็มีหลายคน  จึงคิดว่าจะลองเลียบเคียงสองถามดูว่าพอจะมีหลานชายที่ยังไม่ได้ออกเรือนบ้างไหม  หากนางดูแล้วว่าหน่วยก้านบุรุษคนนั้นดีพอสำหรับจินเยว่ก็จะให้นางหมั้นหมายและแต่งงานออกไป เพียงแต่ตอนนี้ต้องใจเย็นๆ ก่อน