Chapter 96

| การันต์ |

สามสี่วันตั้งแต่มาทำงานที่เยอรมนี ผมโคตรเหี่ยวแห้งเลยครับ ตอนทำงานว่าน่าเบื่อแล้ว พอกลับมาที่โรงแรม แม่งโคตรน่าเบื่อกว่างานเมื่อตอนกลางวันซะอีก จะคุยกับเมีย…เมียก็ทำงานหนัก กว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึกดื่น

อยากจะคุยด้วยกันนานๆ แต่ก็สงสารอีกคนที่กลับมาก็เอาแต่บ่นว่าทำงานแทนผมแล้วแทบไม่มีเวลาจะกระดิกตัว นี่ผมก็เร่งงานที่นี่ให้รีบจบจะได้รีบกลับบ้านซะที คิดถึงคนทางนู้นจะแย่อยู่แล้ว

ทั้งหมดทั้งมวลก็ต้องขอบคุณป๊ากับม้าที่ทำให้เราสองคนกลับมาเจอกันอีกครั้ง ถึงแม้มันจะนานหลายสิบปี จนผมจำเธอไม่ได้เลยก็ตาม จะว่าไปแผนการของทั้งคู่นี่ก็เด็ดดวงแยบยลจริงๆ นะ

มิน่าล่ะ ตั้งแต่ผมเรียนจบจากอเมริกามาเมื่อสี่ห้าปีก่อน ก็ยังติดใจสงสัยทำไมผมถึงไม่มีเลขาเหมือนผู้บริหารคนอื่นๆ เขาสักที ทั้งๆ ที่ตำแหน่งรองประธานฯ มันก็ใหญ่พอที่ควรจะต้องมีเลขาสักคนมาช่วยแบ่งเบาภาระการงาน

เคยถามทางหัวหน้าฝ่ายบุคคลไป ก็เงียบฉี่ บอกว่าคนที่สมัครคุณสมบัติไม่ถึงบ้าง บางทีก็บอกว่าไม่มีคนมาสมัครบ้าง จนผมเริ่มปลงและจัดการคิวงานตัวเองจนชิน แต่ก็ดีหน่อยที่มีป้ารุจี เลขาเก่าของป๊าที่คอยมาช่วยดูแลในส่วนของงานเอกสาร

บางทีก็คิดนะ ว่าผมเป็นคนที่ดูดุและน่ากลัว จนทำให้คนส่วนใหญ่ขยาดกับชื่อเสียงและกิตติศัพท์ในเรื่องความโหด พานทำให้ใครๆ ก็ไม่อยากทำงานด้วยหรือเปล่า

จนตอนหลังเพิ่งรู้ความจริงจากนารา ว่ามีสาวๆ เกือบจะครึ่งค่อนบริษัทที่ต่อคิวสมัครตำแหน่งนี้กันทันทีที่ทางฝ่ายบุคคลแปะประกาศ เยอะจนกล่องอีเมลของฝ่ายบุคคลเต็มแล้วเต็มอีก

คุณสุนทรีนี่แสบจริงๆ เก็บตำแหน่งนี้ไว้ให้ว่าที่ลูกสะใภ้นี่เองสินะครับ

กลับมาที่เรื่องของผมกับนาราต่อดีกว่า หลังจากที่ผมบอกไปแล้วว่าผมแห้งเหี่ยวอยู่หลายวัน เลยคิดแผนชั่วร้ายขึ้นมา และเหมือนโชคจะเข้าข้างที่เมื่อคืนอีกคนทักมาและยอมเปิดวิดีโอคอลคุยกัน ผมเห็นว่าเข้าทางจึงจัดเซ็กส์ทางไกลชุดเล็กๆ ไปเบาๆ หนึ่งกรุบ

เจ้าบันนี่ของผมนี่ก็ว่าง่ายเหลือเกิน น่าจะอยากแหละ ผมดูออก ยิ่งเวลาเห็นเธอทำกับตัวเองแบบนั้น มันยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของผมให้คึกมากขึ้น จนอยากจะจองตั๋วบินกลับเมืองไทยซะตอนนั้นเลย

แล้วยิ่งเสียงหวานๆ ใสๆ ของเจ้าตัว เวลาที่ครางออกมา เล่นเอาใจผมแทบจะขาด ทั้งน่ารัก ทั้งยั่วยวน แบบนี้ผมจะไปไหนรอดล่ะครับ

แผนการของผมมันยังไม่จบแค่นั้น เพราะกว่าจะปิดโปรเจกต์ บินกลับไทยก็อีกตั้งหลายวัน วันนี้เลยกะว่าจะจัดเซ็กส์คอลแบบจุใจให้เธอแบบจุกๆ ไปเลย ขอดูลีลาเจ้ากระต่ายน้อยตัวนี้หน่อย ว่าจะถึงใจแค่ไหน

ไม่รู้ว่าผมกลายเป็นคนติดเซ็กส์ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็กดสั่งของเล่นอย่างว่าไปเป็นหมื่น ก่อนจะแชทบอกคนขายให้รีบส่งไปให้คุณเลขาภายในวันนี้

เซอร์ไพรส์เล็กๆ จากผมคงจะทำให้เธองงไม่น้อย หลังจากแม่ค้าร้านเซ็กส์ทอยส่งข้อความมาแจ้งว่าพัสดุถึงมือผู้รับแล้ว ผมเลยรีบไลน์บอกเจ้าตัว กลัวจะเปิดกล่องมาตกใจแล้วตีพัสดุกลับคืนร้านค้าไป

นาราอ่านข้อความของผมแล้ว แต่ยังไม่ตอบอะไรกลับมา เดาไม่ออกเลยว่ากำลังอึ้ง กำลังงง กำลังดีใจ หรือกำลังโกรธผมอยู่กันแน่ เวลาที่เธอเงียบแบบนี้ ใจผมมันตุ๊มๆ ต่อมๆ กลัวๆ ยังไงก็ไม่รู้สิ คือผมเคยมีอดีตไง…เจ็บแล้วจำอะเนอะ

ตอนนี้ผมเฝ้ารอคนรักตอบกลับมา แต่รออยู่นานเกือบสามทุ่มก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะตอบกลับ จนผมร้อนใจต้องโทรไปถามกับพี่สุเมธ ซึ่งพี่แกก็บอกว่าส่งนารากลับบ้านตั้งแต่สองทุ่มแล้ว แต่หลังจากวางสายจากพี่สุเมธไม่ถึงนาที เสียงสวรรค์ก็ดังขึ้น เมื่อคนที่ผมคิดถึงวิดีโอคอลเข้ามา

“ไงคะ...คนเก่งของผม วันนี้งานเยอะเหรอครับ หายไปเลย ไลน์ไปก็ไม่ตอบ”

[วันนี้งานน้อยค่ะ แต่ที่ไม่ตอบไลน์เพราะโกรธ]

“หืม...นาราโกรธผมทำไม”

[ก็คุณการันต์ทั้งหื่น ทั้งวิตถาร ส่งของพวกนี้มาให้ทำไมเยอะแยะ]

“โธ่...ก็นึกว่าเรื่องอะไรซะอีก ผมอยากให้นาราผ่อนคลาย เห็นทำงานเครียดๆ เหนื่อยๆ ก็อยากให้รีแล็กซ์ไง”

[มันน่าอาย แล้วส่งมาทำไมไม่บอกกันก่อน ถ้าเกิดคนอื่นเห็นเข้า เขาจะมองนาราเป็นคนยังไงคะเนี่ย]

“เมียผมดุจัง ใส่มาเป็นชุดเลย กลัวแล้วคร้าบ…”

[คุณการันต์ไม่ต้องใช้มุกทำหน้าอ้อนเลยนะ]

“ก็อยากเซอร์ไพรส์ไง รู้นะว่าเมื่อวานนารายังไม่อิ่ม”

[บ้า]

“กินข้าวกินปลาแล้วใช่ไหม ปะ...ไปอาบน้ำกัน”

[นาราอาบแล้วค่ะ]

“แหม...อาบน้ำประแป้งรอผมล่ะสิ คิดว่าไม่รู้เหรอ”

[ชิ...เบื่อคนรู้ทัน]