CHAPTER 4 หายไป

 CHAPTER 4

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มท่ามกลางค่ำคืน พิรดานั่งซ้อนท้ายเวธัสด้วยท่าทางเกร็ง ๆ ขาเรียวแนบไปกับต้นขาแกร่งของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะเบาะมันแคบเกินกว่าจะนั่งห่างกันได้สบาย ๆ

“จับไว้สิ จะร่วงอยู่แล้ว”

เสียงทุ้มเอ่ยเตือนคล้ายรำคาญ ๆ แต่คนฟังกัดริมฝีปากแน่นด้วยความอาย ใบหน้าร้อนวูบ เพราะภายใต้กระโปรงนั้น กางเกงในของเธอยังเปียกแฉะจากเหตุการณ์ในห้องทำงาน ความเหนอะหนะมันเสียดสีกับผิวจนใจสั่นระริก

“ขับช้า ๆ หน่อยได้ไหม พี่ไม่ค่อยถนัดนั่งแบบนี้”

เสียงเธอสั่นระคนหอบนิด ๆ เพราะต้องเกร็งตัวไม่ให้แนบแน่นกับเขาเกินไป แต่พระเอกเหมือนจะจงใจเบรกกระทันหันเป็นช่วง ๆ จนเธอต้องโอบเอวเขาไว้แน่น

“แล้วคิดว่าอยู่ในฐานะจะต่อรองอะไรกับผมหรือป้า” น้ำเสียงกวนประสาทสวนกลับมา

ลมยามค่ำตีขึ้นมาจนชายกระโปรงปลิวไหว เธอพยายามกดมันไว้ แต่ยิ่งขยับก็เหมือนยิ่งไปกระตุ้นความรู้สึกของตัวเอง เพราะเนื้อผ้าเปียกชื้นที่แนบผิว กำลังเสียดสีกับก้นเย็น ๆ 

เวธัสหัวเราะในลำคอเมื่อเหลือบกระจกมองเห็นสีหน้าของเธอที่ทั้งแดง ทั้งกระสับกระส่าย 

“หรือว่าข้างล่างป้ามัน ยังไม่หายร้อน?”

“อะ…อะไรนะ?” พิรดาหน้าตื่นตกใจกับคำพูดของเวธัส หรือว่าในห้องทำงานเขาจะเห็นสิ่งที่เธอทำ “หยะ…อย่าบอกนะว่า…”

“ว่าอะไร” 

“นายเห็นพี่…” 

“เห็นอะไรป้า ผมแค่แกล้ง” 

“บ้าจริง!” มือเรียวเล็กของพิรดาทุบลงหลังเวธัสเบา ๆ ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เวธัสจอดรถหน้าบ้าน เสียงเครื่องยนต์ดับลงทิ้งความเงียบไว้แทน พิรดาก้าวลงจากรถรีบจัดชายกระโปรงที่ปลิวไหวอย่างลวก ๆ ก่อนจะหันมาหาเด็กหนุ่มที่ยังคงนั่งอยู่บนรถด้วยสีหน้ากวน ๆ

“กลับดี ๆ ล่ะ ไอ้หมาเด็ก”

“ป้าก็พักดี ๆ อย่าลืมเปลี่ยนกางเกงในก่อนนอนด้วยล่ะ เดี๋ยวจะอับจนคัน” เวธัสหัวเราะในลำคอ จ้องเธอด้วยสายตารู้ทันที่ทำเอาคนโดนมองหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอีกหน

“ไอ้เด็กเวร!” พิรดาเสียงหลง หน้าแดงจัดจนถึงหู ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินหนีแทบจะวิ่งเข้าบ้าน ทิ้งเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเขาไว้ข้างหลัง พูดแบบนี้ ไอ้หมาเด็กมันต้องรู้ต้องเห็นสิ่งที่เธอทำในห้องทำงานแน่ ๆ 

พิรดาเปิดประตูบ้านเงียบ ๆ แสงไฟสลัวจากห้องครัวเผยให้เห็นร่างเล็ก ๆ ของลูกชายที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนที่นอนกับยายสายพิณซึ่งคงเผลอหลับไปด้วยกันตั้งแต่หัวค่ำ

พิรดาถอดรองเท้าอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินเข้าไปมองลูกชายด้วยความรัก ริมฝีปากสวยยิ้มบาง ๆ ผ่อนคลายลงได้สักที เมื่อเห็นใบหน้าไร้เดียงสาของไททัน ที่กำลังหลับสบาย

“ฝันดีนะลูกชาย” เธอพูดพึมพำพลางลูบศีรษะลูกชายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเดินไปหยิบมุ้งครอบขนาดใหญ่มาครอบยายหลานเอาไว้ เพื่อป้องกัดยุงมากัด 

ที่จริงก็ไม่ได้มียุงหรอก แต่พิรดาอยากป้องกันเอาไว้ นี่ไม่ใช่การนอนหลับข้างล่างครั้งแรก มารดาของพิรดากับหลานชายเผลอหลับหลายครั้ง ท่านไม่ต้องการให้ปลุก หากท่านกับหลานหลับไปแล้ว แต่ให้พิรดาขึ้นไปนอนข้างบนเลย

เสียงน้ำจากฝักบัวดังกระทบพื้น พิรดาใช้เวลานานกว่าปกติในการชำระล้างร่างกาย เพราะไม่ว่าเธอจะสัมผัสตรงไหน ในหัวก็ยังวนเวียนกับเสียงทุ้มต่ำของเด็กหนุ่มคนนั้นอยู่ดี

‘อย่าลืมเปลี่ยนกางเกงในก่อนนอนด้วยล่ะ เดี๋ยวจะอับจนคัน’

ให้ตายสิ…แค่คำพูดของไอ้หมาเด็ก ก็ทำเอาเธอขาอ่อนแทบทรุดในห้องน้ำแล้ว

“เด็กบ้า ปากหมา” หล่อนพึมพำ แต่ทำไมใจเธอมันถึงเต้นแรงนักล่ะคืนนี้

—-

เวธัสนั่งทำงานอย่างเงียบ ๆ กับงานที่พิรดามอบหมายให้เขาทำงาน งานกองท่วมหัว เยอะแยะไปหมด เล่นเอาเขาตาลาย ป้าหัวหน้านี่จงใจแกล้งเขาหรืออย่างไรกัน วันนี้งานถึงได้เยอะขนาดนี้

ติ๊ง! เสียงข้อความดังขึ้น ทำให้เวธัสต้องละสายตาไปมอง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นกดอ่านก่อนจะถอนหายใจออกมาแรง ๆ

(“งานพอไหม หรือให้พี่ต้องเอาไปเพิ่ม”)

“พอเลยนะป้า” เขากดส่งกลับ แต่หล่อนกลับส่งสติ๊กเกอร์แลบลิ้นปลิ้นตากลับมาให้

(“ทำหน้าให้มันดีหน่อย ไอ้หมาเด็ก ทำหน้าเหมือนโดนเมียทิ้งได้ทุกวัน”)

“อย่าก่อกวน ถ้าว่างมากก็ไปถ่างขาช่วยตัวเองเถอะไป!” เขาส่งข้อความตอบกลับ

(“อยากมาช่วยพี่ไหมล่ะ มาช่วยตัวเองเป็นเพื่อนกัน”) เวธัสจะบ้า ป้าจอมวายร้ายส่งข้อความมาแกล้งเขาไม่หยุด หน้าไม่อายจริง ๆ

“อย่าเล่นกับไฟนะป้า!” เวธัสปิดเสียงแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด รีบเคลียร์งานของตัวเอง กว่าจะเสร็จก็ลากยาวไปถึงเที่ยง

“อ้ะ ข้าว” พิรดาวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะทำงานให้เวธัส 

“ผมสั่งมากินเองได้”

“งั้นเรากินด้วยกันเนาะ” 

“เฮ้ย ป้าจะมากินข้าวตรงนี้ทำไมครับ” เวธัสถามตอนเห็นพิรดายกกล่องข้าวมานั่งกินข้าวด้วย

“หัวหน้าต้องดูแลลูกน้อง”

“ผมไม่ได้ขอ”

“แต่นายดูเงียบไปอะ กินข้าวคนเดียวมันหดหู่”

“เฮ้อ ผมไม่ได้หดหู่อะไรเลยนะป้า!”

“พี่เห็นว่านายหดหู่ อย่าเถียง” เวธัสทำหน้าเอือมระอา พิรดาเปิดกล่องข้าวของตัวเอง แล้วเปิดกล่องข้าวให้เวธัส

“ร้านนี้อร่อยนะ รีบกินสิ เดี๋ยวปวดท้อง”

“ป้านี่จุ้นจ้านไม่เลิก” เวธัสบ่นอุบแต่ก็ยอมกินข้าวที่พิรดาเอามาให้ เธอยิ้มบาง ๆ แบบคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังแกล้งเด็กหนุ่มแล้วมันสนุก

ผ่านไปสามวัน

เสียงคีย์บอร์ดดังเป็นจังหวะ เครื่องปรินต์กำลังพ่นกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่า มุมหนึ่งของโต๊ะทำงานกลับมีเด็กหนุ่มนั่งหน้าตึง คิ้วขมวดอยู่เงียบ ๆ

เวธัสนั่งจ้องหน้าจอคอมที่เปิดหน้าตาราง Excel อย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งที่จริง ๆ สมาธิไม่ได้อยู่ตรงนั้นเลย ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ พิรดาจะเดินมาจิ้มไหล่เขา บ่นเสียงดุ ๆ ว่า

“ทำหน้าเหมือนหมาโดนเมียทิ้งไปได้ทุกวันเลยนะ เด็กฝึกงาน”

“อย่าขยับไฟล์มั่ว ให้พี่ต้องไล่แก้” วันนี้ไม่มีเสียง ไม่มีข้อความพวกนั้น ไม่มีแม้แต่เงา สามวันแล้วที่เขาไม่ได้เห็นหน้าป้าบ้า ๆ คนนั้น

เขาไม่ได้ถามใครตรง ๆ เพราะไม่อยากให้คนอื่นจับได้ว่าเขาสนใจ แต่ในใจก็พาลหงุดหงิดไปหมด

“น้องเวธัส ๆ วันนี้พี่ช่วยสอนเรื่องรายงานยอดให้นะจ๊ะ พี่พิมพ์ไฟล์เตรียมไว้แล้ว เดี๋ยวสอนทีละขั้นเลย” เสียงจุ๊บแจงสาวรุ่นพี่จากฝ่ายเดียวกันเอ่ยขึ้น พร้อมยื่นแฟ้มเอกสารมาให้ด้วยรอยยิ้มหวาน

“อันนี้พี่พิรดาฝากไว้ก่อนลางานนะจ๊ะ เห็นว่าเธอไม่ค่อยเข้าใจสูตรพวกนี้”  ฝากไว้ก่อนลางาน หมายความว่าอะไร หรือก่อนจะหายหัวไป เธอคิดแต่เรื่องงาน

“ขอบคุณครับ” เขาตอบรับไปนิ่ง ๆ จุ๊บแจงเริ่มอธิบายงานอย่างใจดี นั่งใกล้เขาเกินกว่าที่ควรจะเป็นหน่อย มือบาง ๆ เอื้อมมาแตะเมาส์ในมือเขาเพื่อนำเสนอวิธีทำงาน

“ตรงนี้เราต้องระวัง ไม่งั้นข้อมูลจะรวนหมดเลย”

กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยมากระทบจมูก เวธัสเบี่ยงหน้าหนีอย่างไม่รู้ตัว ไม่ใช่ว่าเขารังเกียจผู้หญิง แต่เขาชินกับกลิ่นของพิรดาที่มันไม่ใช่น้ำหอม แต่มันเป็นกลิ่นผู้หญิงจริง ๆ แบบที่เขาไม่รู้จะอธิบายยังไง

“น้องเวธัสโอเคไหม? ทำหน้าตึงอีกแล้วนะ” หญิงสาวหัวเราะนิด ๆ คิดว่าเขาคงเครียดเรื่องงาน แม้เจ้าตัวแค่พยักหน้าเงียบ ๆ ในใจกลับมีคำถามวนเวียนไม่หยุด

ไปไหนของป้าวะ

หายหัวไปสามวัน ไม่บอก ไม่ลา ไม่ส่งข้อความ ไม่แม้แต่แกล้งเขาเล่นเหมือนทุกวัน คิดจะหายก็หาย ไม่บอกไม่กล่าวกัน

“งั้นวันนี้เอาแค่นี้ก่อนนะจ๊ะ พี่ต้องไปประชุมต่อ ฝากเวธัสทวนไฟล์เองด้วยล่ะ” หญิงสาวยิ้มหวานแล้วขอตัวไป ทิ้งให้เวธัสนั่งถอนหายใจคนเดียว

มือใหญ่กดเมาส์ไถหน้าจอไปเรื่อยเปื่อย สุดท้ายเปิดอีเมลที่พิรดาส่งงานมาไว้ก่อนลาออก ประโยคง่าย ๆ ที่เธอแนบมาใต้ไฟล์มันเหมือนมีอะไรทิ่มอกอยู่ลึก ๆ

“เด็กฝึกงาน อย่าทำงานมั่ว ฉันไม่อยู่ช่วยหลายวัน”

“เออ ผมก็ไม่ได้อยากให้ป้าอยู่ช่วยนักหรอก” เขาพึมพำ แต่สายตายังจ้องข้อความนั้นไม่กะพริบ แล้วพิรดาไปไหน คำถามวิ่งวนในหัว จนเขาทำงานแทบไม่ได้ เพราะเอาแต่คิดเรื่องยัยป้านี่ทั้งวัน

เขาจะบ้า!