Ep.2 เตือนแล้วนะ

Ep.2 เตือนแล้วนะ

"พาร์ซ!" 

เสียงเล็ก ๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะเราทั้งคู่ ทำให้ฉันต้องหยุดประโยคที่กำลังจะพูดเอาไว้แล้วหันไปมองพร้อมกับพี่พาร์ซ

เธอเป็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักส่วนสูงพอ ๆ กับฉัน กำลังมองมาทางพวกเราที่นั่งอยู่แล้วดวงตาของเธอก็เริ่มแดงก่ำและมีน้ำใส ๆ เอ่อล้นออกมา ตอนนี้สมองของฉันคิดอะไรไม่ออกเลย ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ได้แต่มองผู้หญิงคนนั้นด้วยความงุนงง

ไม่นานนักพี่พาร์ซก็ขยับตัวลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปหาเธอก่อนจะลากออกไปคุยข้างนอก ฉันทำอะไรไม่ถูกเลยนั่งมองออกไปที่สองคนนั้น สักพักก็เหลือบไปเห็นผู้ชายอีกคนยืนพิงกับรถและมองฉันอยู่ สายตาของเขาบ่งบอกว่าไม่ได้เป็นมิตรเลย

ผู้ชายคนนั้นรู้สึกเหมือนฉันเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อนแต่จำไม่ได้ว่าตอนไหน เขาสวมเสื้อช็อปแบบเดียวกับที่พี่บอลใส่ นั่นทำให้รู้ว่าเขาเรียนคณะเดียวกันกับลูกพี่ลูกน้องของฉัน

ไม่รู้ว่าเขาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ไหม เพราะเขามองมาเหมือนกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง ทว่าท่าทางของเขาก็ดูนิ่งเหลือเกิน ฉันงงไปหมดแล้ว สับสนจนทำอะไรไม่ถูก

ฉันตัดสินใจเก็บกระเป๋าตัวเองเมื่อตั้งสติได้ก่อนที่จะรีบเดินออกจากร้าน เพราะตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะมานั่งรอเฉย ๆ

นี่สินะกิตติศัพท์ของคนเจ้าชู้ เขาจะสร้างความวุ่นวายหรือทิ้งให้เรางุนงงสงสัยเมื่อไหร่ก็ได้ 

ฉันเดินออกจากประตูร้านก็เห็นว่าสองคนนั้นกำลังยืนเถียงกันอยู่อีกฝั่ง ฉันเลยเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อจะหารถกลับ มันเรื่องอะไรของฉันที่ต้องมาเจอแบบนี้ ตอนนี้ความรู้สึกเสียใจมันยังไม่มีหรอก เพราะฉันช็อคมากกว่า 

ยายนั่นคงไม่ใช่น้องสาวพี่เขาหรอก

ฉันเดินหลบออกไปโบกแท็กซี่ พอไปถึงหอฉันก็รีบโทรหายายแพรทันทีเพราะตอนนี้อาการมึนงงสับสนมันยังหาทางออกไม่ได้ 

"ฮัลโหล แพร"

(“เออ ว่าไง ฉันก็ว่าจะโทรหาพอดี”) 

"ทำไมมีอะไรหรือเปล่า" ฉันหยุดเรื่องที่จะพูดเอาไว้แล้วถามมัน 

(“คืนนี้จะชวนออก เตรียมตัวด้วย”) 

"อ๋อ อืม ฉันมีเรื่องจะเล่าให้แกฟัง งั้นเจอกันร้านไหน" แล้วฉันก็ตัดสินใจไม่พูดมันออกมา เอาไว้พูดทีเดียวโดนมันด่าที่เดียวเลยดีกว่า 

(“ร้าน...สี่ทุ่มเจอกัน ให้เวลาครึ่งชั่วโมง”)

"อืม เค" แล้วฉันก็วางสายจากมัน นั่งถอนหายใจออกมาเป็นสิบ ๆ ครั้ง หยิบมือถือขึ้นมาอีกรอบเพื่อทักไปหาพี่บอล เล่าเรื่องทุกย่างให้พี่บอลรู้ 

'ทำใจ ฉันก็บอกแกแล้วให้ระวังตัว'

และนี่คือประโยคที่พี่ชายฉันตอบกลับมา สรุปคือฉันต้องทำใจทั้งที่เพิ่งจะดีใจได้ไม่ถึงสามชั่วโมงอย่างนั้นเหรอ รู้ไหมเรื่องนี้มันจะไม่ทำให้ฉันรู้สึกแย่เลยถ้าวันนี้ฉันไม่ได้ยินว่า พี่เขาก็ชอบฉันเหมือนกัน

ฉันตัดสินใจวางมือถือลงบนเตียงก่อนที่จะจัดการกับตัวเองเพื่อออกไปเที่ยวในคืนนี้ ปกติเราก็ชอบเที่ยวกันอยู่แล้วตามประสาคนโสด พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็รีบออกไปหายายแพรทันทีเพราะตอนนี้มันโทรตามฉันหลายรอบแล้ว 

ไม่นานนักก็มาถึงร้าแพรออกมารับฉันที่หน้าร้านแล้วพาไปที่โต๊ะ ซึ่งมีคนนั่งอยู่แล้วประมาณสามสี่คน เป็นเพื่อนผู้หญิงที่รู้จักกันทั้งหมด 

"จะเล่าอะไรก็ว่ามา" แพรถามขึ้นเมื่อฉันหย่อนสะโพกลงนั่ง แล้วมันก็เทเบียร์ใส่แก้วให้จนเต็มแล้วดันมาให้ 

"วันนี้ฉันไปกินข้าวขับพี่พาร์ซมา"

“ไหนว่าแค่ชอบ” เพื่อนสนิทกอดอกถาม เหมือนมันจะโกรธแต่ก็ไม่ถึงกับอย่างนั้น

แล้วฉันก็เล่าทุกอย่างให้มันฟังทั้งหมด ตั้งแต่ที่พี่บอลบอกว่าพี่พาร์ซชอบฉันจนถึงตอนนี้ฉันโบกแท็กซี่กลับ 

"ฉันบอกแกแล้วไง ไอ้นั่นมันร้าย ฉันได้ยินคนพูดเรื่องที่สาว ๆ โดนมันฟันแล้วทิ้งมาหลายรายละ" 

เอาจริง ๆ นะ เพราะฉันไม่เคยคบใครไง ถึงจะมีคนเข้ามาคุยแต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นคบ ไม่รู้ว่าการเจอผู้ชายเจ้าชู้มันเป็นอย่างไร คือพูดกันตรง ๆ ฉันมันแค่คนอ่อนหัดคนหนึ่งเท่านั้นถ้าเทียบกับพวกผู้ชายเจ้าชู้ 

นี่ขนาดฉันแค่ชอบยังรู้สึกเจ็บขนาดนี้เลย คำว่าชอบของพี่เขาคงให้ใครก็ได้สินะ 

"ฉันไปห้องน้ำนะ" ฉันดื่มไปหลายแก้วแล้วจนตอนนี้เริ่มมึนปกติก็เป็นพวกคออ่อนอยู่แล้วแต่ก็ยังมีสติตลอด ถึงจะเมาฉันก็พยายามมีสติ

"พินบี" เสียงของใครสักคนเรียกฉันจากทางที่เดินมา เขานั่งอยู่โต๊ะหนึ่งที่ใกล้กับทางเดิน 

"พี่พาร์ซ" ฉันกลืนน้ำลายลงคอแล้วเรียกชื่อของเขา ไม่ได้เตรียมใจจะมาเจอเขาด้วยสิ ไม่ได้คิดว่าจะเจอเพราะเราเพิ่งผ่านเหตุการณ์วุ่นวายมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว 

"พี่ขอคุยด้วยหน่อย" พูดจบเขาก็ดึงแขนฉันให้เดินตามไปคุยกันหลังร้าน และฉันก็เดินตามไปง่าย ๆ ไม่ขัดขืน บางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน 

"มีอะไรเหรอคะ" ฉันถามออกไปเพราะพี่เขาเอาแต่ยืนเงียบกับสีหน้ารู้สึกผิดที่มีทำให้ความกล้าที่จะเดินหนีของฉันมันลดน้อยลง

สุดท้ายก็เลือกที่จะคุย ทั้งที่จริงแล้วเราไม่จำเป็นต้องคุยกันก็ได้ ไม่มีอะไรต้องคุยเลย เรื่องมันผ่านไปเร็วราวกับเป็นความฝัน

"พี่ขอโทษนะ เรื่องเมื่อตอนค่ำ ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่พี่เคยคุยด้วย แต่เขาไม่ยอมปล่อยพี่ไป" ฉันยืนฟังเหตุผลของเขาแล้วยืนนิ่งไม่พูดอะไรออกมา 

"..." 

"พี่ชอบพินบีนะ" ฉันใจเต้นแรงเมื่อได้ยินคำพูดจากปากของเขา

แต่ตอนนี้ฉันเริ่มกลัวคำว่าชอบของเขาแล้ว จริงอยู่ว่าฉันเลิกชอบพี่พาร์ซตอนนี้ไม่ได้ แต่ถ้าให้ความรู้สึกมันมากกว่านี้ก็เป็นเรื่องยากเช่นกัน

"งั้นพี่ก็ควรไปจัดการเรื่องของผู้หญิงคนนั้นก่อนไหมคะ ก่อนที่จะชวนใครไปทานข้าวด้วยกัน”

“พี่ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นแบบนี้”

“..."

"ลองคุยกันได้ไหม ต่อไปจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกแล้ว" พี่พาร์ซเอื้อมมือมาจับมือของฉันแล้วบีบไว้แน่น บอกตามตรงฉันสับสน คิดอะไรไม่ออกจนลืมที่จะปฏิเสธเขา

พลันสายตาของฉันมันก็เหลือบไปเห็นใครบางคน แต่ไม่แน่ใจว่าใช่เขาหรือเปล่าเพราะฉันเองก็จำหน้าผู้ชายคนนั้นไม่ค่อยได้นัก กระทั่งตอนนี้ก็เห็นหมอนั่นหันหลังเดินไปอีกทางแล้ว 

“บีชอบพี่พาร์ซนะ แต่ไม่ได้คิดว่าเราจะต้องมาคุยหรือคบกัน ยิ่งเหตุการณ์ก่อนหน้านี้มันทำให้รู้สึกตกใจ”

“แต่พี่ชอบเรามากนะ ชอบมาตั้งนานแล้วอยากลองคุยลองคบกับเราดู”

“...” ตอนนี้ฉันสับสนจนทำอะไรไม่ถูก พูดอะไรก็ไม่ได้

“ลองคุยกันก็ได้ ถ้าเราไม่ชอบพี่ขนาดนั้นก็ไม่เป็นไร”

ฉันนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับข้อเสนอนั้นของเขา เอาเข้าจริงเป็นใครก็ต้องใจอ่อนทั้งนั้น คนที่เราชอบมาตั้งนานจะให้ตัดใจภายในวันเดียวมันก็ทำไม่ได้หรอก เขาก็ยืนยันแล้วนี่ว่าผู้หญิงคนนั้นแค่คนคุยเก่า

แค่ลองคุยกันคงไม่เสียหายอะไร

​

ฉันกับพี่พาร์ซเราแยกกันตรงนั้นเพราะเขาเองก็มากับเพื่อนของเขาและกำลังจะเปลี่ยนไปนั่งร้านอื่นเพราะโต๊ะเต็มหมดแล้ว ฉันเดินไปตามทางเดินเพื่อที่จะไปเข้าห้องน้ำอย่างที่ตั้งใจไว้

"มานี่"

ระหว่างที่เดินไป ฉันกลับถูกใครสักคนคว้าเข้าที่ข้อมือแล้วกระชากแรง ๆ ให้ไปหาในระหว่างที่กำลังจะเดินไปตามทางเดินแต่ตรงนี้มันค่อนข้างไม่มีคนเท่าไร

"ปล่อยนะ นายเป็นใคร ปล่อยฉัน!" ฉันโวยวายออกมาทันทีเพราะรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เขาคนนั้นจับข้อมือของฉันแน่นและกระชากจนฉันรู้สึกเจ็บ

"หุบปาก! แล้วตามมา ฉันไม่ฆ่าเธอหรอก" เขาหันมาพูดกับฉันแล้วขู่เสียงเข้ม ทำให้ฉันได้เห็นใบหน้าของคนคนนั้น

ผู้ชายที่ฉันเพิ่งเห็นเมื่อก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมงตอนไปทานข้าวกับพี่พาร์ซแล้วเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น พอมองใกล้ๆแล้วเขาโคตรดูดี

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ฉันจะมาสนใจเรื่องนั้น เพราะคนตรงหน้าฉันตอนนี้กำลังบังคับให้ตามออกมานอกร้าน ทั้งที่เราไม่ได้รู้จักกันสักนิด ขณะที่พนักงานในร้านไม่มีใครห้ามสักคนก็เห็นอยู่ว่าฉันโวยวายไม่เต็มใจ 

ฉันกับหมอนี่เหมือนผัวเมียทะเลาะกันหรือไง!

"จะทำอะไรของนาย! ปล่อยฉันนะโว้ย!" 

ฉันออกแรงสะบัดแขนตัวเองออกจากการถูกจับไว้ด้วยมือใหญ่จนมันหลุดพ้น ถอยหลังหนีผู้ชายคนนั้นหนึ่งก้าวอย่างระแวดระวัง พลางจับข้อมือตัวเองเพราะมันแดงไปหมดแล้วแถมยังเจ็บมากด้วย

“เราไม่ได้รู้จักกันนะ นายมาลากฉันออกมาแบบนี้ทำไม”

“เลิกยุ่งกับไอ้พาร์ซซะ”

ฉันนิ่งไปกับประโยคนั้น ชื่อนี้ก้องอยู่ในหัวฉันเป็นร้อยเป็นพันครั้งแล้ว ตอนนี้มันเรื่องอะไรอีกฉันอยากจะบ้า

“ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้น”

“บอกให้เลิกยุ่งก็แค่เลิก จำเป็นต้องอธิบายให้ฟังด้วยเหรอวะ”

บอกตามตรงว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นคนที่โคตรห่าม ถ้าไม่มีหน้าตาและรูบร่างที่ช่วยไว้คงไม่ต่างจากอันธพาลแถวตรอกซอยเลย แล้วเขาก็ดูอันตรายไม่ต่างจากคนพวกนั้น

“แล้วนายเป็นใครมีสิทธิ์มาสั่งฉัน”

“ฉันเป็นใครก็ช่าง แต่ที่บอกไปเธอต้องทำ ถ้าไม่ทำก็ระวังตัวไว้”

“คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง”

บอกตามตรงว่าฉันก็กลัวอยู่หรอก แต่ตอนนี้โมโหมากกว่า ไม่เข้าใจว่าหมอนี่มีสิทธิ์อะไรมายืนขู่ชาวบ้านแบบนี้ รู้จักกันก็ไม่ใช่แต่ถ้าให้เดาคงเป็นอะไรสักอย่างกับผู้หญิงคนนั้น

“ก็เอาสิ ถ้าคิดว่าแค่ขู่ก็ลองดู”

คนตรงหน้ากระตุกยิ้มมุมปากแต่เป็นร้อยยิ้มที่ฉันคิดว่ามันไม่สื่อมาในเรื่องที่ดีนัก ทั้งสีหน้าและแววตาของผู้ชายคนนี้บอกว่าเขาจะทำจริงเพราะมันแฝงไปด้วยความน่ากลัวบางอย่าง

“ฉันก็แค่อยากรู้เหตุผล อยู่ ๆ นายมาพูดว่าให้เลิกยุ่งกับเขาทั้งที่เราก็ไม่ได้รู้จักกัน”

“ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายกับผู้หญิงอย่างเธอหรอก”

“ผู้หญิงอย่างฉันมันทำไม”

“หึ”