บทนำ

บทนำ

........................................

 

“พลอย”

“วันนี้ก็ช่วยหาข้ออ้างกับพี่เวคินให้หน่อยนะ” 

เสียงของฟ้าใสดังขึ้น พร้อมกับคำขอร้องเหมือนอย่างเคย เพราะวันนี้เธอต้องการที่จะแอบไปเที่ยวกับกิ๊กคนที่เท่าไหร่ไม่รู้จึงมาขอให้ฉันช่วยหาข้ออ้างบอกแฟนของเธอที่มักจะมารอเจออยู่ใต้หอพักเกือบทุกวันให้ 

 

“ฟ้าใส เราไม่อยากทำแบบนี้เลย เธอเลิกมีกิ๊กไม่ได้หรอ” ซึ่งฉันก็ทำได้แต่พยายามบอกปฏิเสธไป แต่มีหรือที่คนอย่างเธอจะยอม ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันขนาดนั้นเลยแท้ ๆ ถึงแม้จะมีเพื่อนกลุ่มเดียวกัน หรือ จะเป็นรูมเมทที่หอด้วยกันมาหนึ่งปี แต่ทว่ากลับไม่สนิทใจต่อกันเลยสักนิด แถมก่อนหน้านี้เธอยังเอาแต่เมิน และ บางครั้งก็มองเหยียดกันเสียด้วยซ้ำไป แต่ทว่าพอฉันดันไปรู้ความลับที่ไม่ใสของเธอเข้า เจ้าตัวก็ดันเอาแต่มาทำตัวเกาะติดราวกับเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนเพราะกลัวว่าฉันจะเอาความลับของดาวมหาลัยอย่างเธอไปแพร่งพราย และ บอกให้แฟนของเธอที่เป็นปู่รหัสของฉันรู้

 

“ก็แค่ช่วยแค่นี้เอง” 

“อีกอย่างพลอยก็เป็นสายรหัสของพี่เวคินด้วย เขาก็คงไม่เซ้าซี้อะไรมากหรอก”

“ช่วยหน่อยเถอะนะ ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ” ยัยฟ้าใสเอ่ยกับฉันด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะตบท้ายด้วยการเอามิตรภาพจอมปลอมมาบีบบังคับฉัน ซึ่งถ้าฉันบอกไปว่าฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับเธอ ก็ไม่รู้ว่ายัยนี่จะวีนยังไงบ้างเลย  ใครจะไปคิดว่าดาวมหาลัยที่มีภาพลักษณ์ใส และ บริสุทธิ์ จะแอบคบซ้อนกับผู้ชายหลายสิบคน หนำซ้ำยังกล้าที่จะสวมเขาให้พี่เวคิน ไอดอลคนดังของมหาลัยอีก

 

“อือ ๆ แต่นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ” ฉันยื่นคำขาด เพราะไม่อยากเป็นเครื่องมือในการนอกใจแฟนของคนอื่น เพราะมันบาป! ถึงแม้จะรู้ว่าอาจไม่เข้าหูยัยนี่เลยก็ตาม แถมอีกฝ่ายก็ยังเป็นถึงปู่รหัสของฉันอีกต่างหาก

 

“ขอบใจนะ งั้นฟ้าใสไปนะ เดี๋ยวขากลับซื้อขนมแพง ๆ มาฝาก” ฟ้าใสเอ่ยอย่างร่าเริง ก่อนจะรีบออกจากห้องไป วันนี้เธอแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด และ แต่งหน้าจัดจ้านกว่าปกติ ซึ่งดูท่าวันนี้เธอก็คงจะไม่กลับหอเหมือนอย่างเคยแน่นอน เรื่องขนมของฝากไม่จำเป็นต้องฝันถึงเลย

 

ปึง!

 

“เฮ้ออ” ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิทลง ฉันก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างปลง ๆ ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาที่ผนังห้อง

“ใกล้ได้เวลาแล้วสินะที่พี่เวคินจะมา ฮึบ! รีบไปทำให้เสร็จแล้วรีบกลับมาอ่านหนังสือต่อดีกว่า” ฉันได้แต่พึมพำกับตัวเอง เพราะต้องทำอะไรแข่งกับเวลา ทุกเวลาทุกนาทีสำหรับฉันนั้นมีค่ามาก ในวันหยุดแบบนี้ที่ไม่ต้องไปทำงานพิเศษ ฉันก็ต้องใช้มันไปกับการทบทวนตำราให้มากที่สุด เพราะไม่อยากให้ทุนการศึกษาที่ได้รับหลุดลอยไป

 

@ใต้หอพัก

หอพักนี้เป็นหอของมหาวิทยาลัยที่เปิดให้นักศึกษาคนที่เรียนดี และ คนที่มีการสนับสนุนอุปถัมภ์ทางมหาลัยเข้าอยู่ได้ ซึ่งเป็นหอพักที่หรูหรามากราวกับคอนโดเลยทีเดียว ไม่เสียชื่อมหาลัยเอกชนที่ค่าเทอมแพงที่สุดในประเทศ ซึ่งฉันได้อยู่ที่หอนี้เพราะเรียนดี และ ได้รับทุนติดต่อกันมาสองปีแล้ว 

 

ตึก ตึก ตึก

หลังจากแวะไปซื้อของที่ร้านค้า ฉันก็แกล้งกินไอติมเดินวนไปวนมาที่ใต้หอ เพื่อรอจัดการธุระให้ฟ้าใสให้จบ ๆ ไปเพื่อที่จะได้ขึ้นไปอ่านหนังสืออย่างสบายใจสักที และ เพราะไม่ได้จะออกไปไหนไกล ตอนนี้ฉันจึงสวมแค่กางเกงขาสั้นเลยเข่าขึ้นมาเล็กน้อยกับเสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์สีดำเท่านั้น ฉันชอบแต่งตัวสบาย ๆ ไม่ชอบให้ตัวเองอึดอัด แต่ไม่อยากจะอวด เพราะถึงฉันจะแต่งตัวแบบนี้ แต่ทว่าก็ยังมีหนุ่ม ๆ แอบลอบมองกันอยู่เนื่อง ๆ ฉันก็พอจะรู้ว่าตัวเองหน้าตาดี เลยทำให้เนื้อหอมอยู่บ้าง แต่ทว่าหน้าตาจะไปสำคัญอะไรหากมันให้เงินฉันไม่ได้ ตอนนี้ฉันไม่สนใจที่จะมีความรักกับใครทั้งนั้น ฉันอยากรีบเรียนให้จบ รีบทำงาน และ มีชีวิตที่มั่นคงมากกว่า

 

จุ้บ.....จ้วบ

“ไอติมอันนี้ก็อร่อยดีเหมือนกันนะเนี่ย ไว้เดี๋ยวไปซื้อเพิ่มอีกแท่งดีกว่า” ฉันพึมพำกับตัวเองในขณะที่อมไอติมช็อกโกแลตอยู่ในปาก เพราะรู้สึกว่ารสชาติของมันถูกใจดีจนอยากจะกินอีกแท่ง

 

“พริ้งพลอย”

 

“อุ้ย!?” เสียงของใครบางคนที่ด้านหลังทำเอาฉันถึงกับสะดุ้ง และ เมื่อหันไปก็พบว่าเป็นพี่เวคิน ผู้ซึ่งเป็นปู่รหัสของฉันนั่นเอง

 

“สวัสดีค่ะพี่เวคิน” ฉันหยิบไอติมออกจากปาก ก่อนจะยกมือไหว้ชายหนุ่มที่แก่กว่าฉันประมาณสองปีอย่างนอบน้อม เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีแถมยังบ้านรวย นิสัยก็ดี ทั้งเป็นสุภาพบุรุษ และ ช่างเอาอกเอาใจ ทุกอย่างดูเพอร์เฟคไปหมดเลยสำหรับผู้ชายคนนี้

 

“มายืนทำอะไรตรงนี้หรอ(^_^)” พี่เวคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดี ก่อนจะส่งยิ้มที่สาว ๆ ที่ไหนได้เห็นก็คงจะใจละลายมาให้ฉัน แต่ทว่าโชคดีไปที่ฉันมีภูมิคุ้มกันคนหล่อมากพอ เพราะงั้นจึงไม่ถูกความสวยงามตรงหน้ายั่วยวนง่าย ๆ

 

“พอดีพลอยหิว ก็เลยลงมาหาอะไรกินนิดหน่อยค่ะ”

 

“หิว แต่กินแต่ขนมงั้นหรอ เป็นเด็กหรือไงเรา(^_^)” พี่เวคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดู เขาทำราวกับฉันเป็นเด็กน้อย ซึ่งทำเอาฉันรู้สึกเขินขึ้นมาหน่อย ๆ แต่ทว่าฉันดันเป็นคนเก็บอาการเก่งก็เลยไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกไป

 

“พอดีพลอยไม่ค่อยชอบกินข้าวเท่าไหร่ค่ะ” 

ฉันบอกคนตรงหน้าไปตามตรง เพราะฉันไม่ค่อยชอบกินข้าวจริง ๆ

 

“ไม่ได้สิ ต้องกินข้าวนะ”

“ไม่ได้การแล้ว จะปล่อยให้หลานรหัสพี่ทำตัวแบบนี้ได้ยังไงกัน วันนี้พี่จะพาเรา กับ ฟ้าใสไปกินข้าว เดี๋ยวพี่โทรหาฟ้าใสก่อนนะครับ” พอพี่เวคินพูดแบบนั้นฉันก็ตกใจขึ้นมาทันที 

 

“พะ พี่เวคิน คือพอดีฟ้าใสไม่สบายนิดหน่อยก็เลยหลับไปแล้วค่ะ(^_^ ;)” ฉันได้แต่แก้ตัวไปแบบนั้น ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อหรือเปล่า แต่ขอให้เชื่อทีเถอะนะ ขอร้องล่ะ(︸~︸)

 

“อ้อ.....หรอครับ”

“งั้นพลอยไปกินข้าวกับพี่ก็แล้วกัน พี่จะได้ซื้อโจ๊กฝากพลอยไปให้ฟ้าใสกินกับยาด้วย”

 

“ก็ได้ค่ะ” ฉันได้แต่ตอบรับอย่างจำใจ คอยดูเถอะยัยฟ้าใส เพราะเธอคนเดียวถึงทำให้ฉันต้องมานั่งปั้นน้ำเป็นตัวกับคนที่จิตใจดีคนนี้ บ้าเอ๊ย รู้สึกผิดชะมัดเลย (︸~︸)

 

“ว่าแต่.....พี่ว่าพลอยไปเปลี่ยนกางเกงดีกว่านะครับ(^_^)”

 

“คะ?” ฉันเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมพี่เวคินถึงต้องให้ฉันไปเปลี่ยนกางเกงด้วย

 

“มันสั้นเกินไปครับ”

 

“แต่พลอยว่ามันไม่ได้สั้นขนาดนั้น.....” ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยจบประโยค จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงความกดดันบางอย่างจากพี่เวคิน ทั้ง ๆ ที่เขากำลังยิ้มอยู่แท้ ๆ แต่ทว่าฉันกลับรู้สึกขนลุกไปหมด

“เอ่อ.....ค่ะ เดี๋ยวพลอยไปเปลี่ยนกางเกงก่อนนะคะ”

 

“ครับ เดี๋ยวพี่รออยู่ตรงนี้(^_^)”

“เหนียวไปหมดเลย” ฉันพึมพำเบา ๆ เพราะคุยนานเกินไปไอติมที่ถือไว้ก็เลยละลายหมดจนไหลเยิ้มลงตามร่องนิ้วมือ และ เพราะความลืมตัวฉันจึงยกมือขึ้นมาเลียเบา ๆ แต่ทว่าก็ต้องสะดุ้งเมื่อนึกได้ว่าพี่เวคินก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย แถมกำลังมองฉันอยู่อีกต่างหาก

“อุ้ย! ขอโทษค่ะ” ฉันทำได้แค่ยิ้มแหย ๆ และ จะเดินไปทิ้งไม้ไอติม แต่ทว่าเสียงของพี่เวคินดันดังขึ้นซะก่อน

 

“เอามาให้พี่สิครับ เดี๋ยวพี่ทิ้งให้”

“แล้วก็เอานี่ไปเช็ดมือนะ” พี่เวคินเอ่ยยิ้ม ๆ ก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าราคาแพงมาให้

 

“เอ่อ เดี๋ยวพลอยขึ้นไปล้างมือเอาก็ได้ค่ะ” ฉันเอ่ยด้วยท่าทางเกรงใจ ใครจะไปกล้าใช้ผ้าเช็ดหน้าราคาหลายหมื่นแบบนั้นมาเช็ดคราบไอติมกันละ พลอยไม่บังอาจจริง ๆ

 

“รังเกียจหรอครับ” 

 

“ปะ เปล่านะคะ” เมื่อจู่ ๆ พี่เวคินก็เอ่ยเสียงเศร้า ฉันก็ได้แต่รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าของเขามาเช็ดมือทันที ฉันเนี่ยนะจะไปกล้ารังเกียจเขา

“เดี๋ยวพลอยซักแล้วจะเอามาคืนให้นะคะ”

 

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพี่เอาไปซักเองก็ได้” เมื่อฉันเช็ดมือเสร็จแล้วบอกว่าจะไปซักมาคืนให้ แต่ทว่าพี่เวคินดันปฏิเสธ และ หยิบผ้าเช็ดหน้ากับไม้ไอติมที่มือฉันไปทันที คนอะไรทั้งหล่อ ทั้งใจดี แถมยังไม่รังเกียจที่จะหยิบไม้ไอติมไปทิ้งให้อีก ดูสิทั้ง ๆ ที่ปู่รหัสของฉันดีขนาดนี้ แต่ยัยฟ้าใสก็ยังกล้าที่จะนอกใจได้ลงคอ ช่างเป็นคนที่ไม่มีจิตสำนึกเลยจริง ๆ

 

“ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวพลอยลงมานะคะ” ฉันเอ่ย ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปเปลี่ยนกางเกงบนห้องทันที เพราะไม่อยากให้ปู่รหัสคนดีต้องรอนาน

 

“...................” หลังจากที่พริ้งพลอยวิ่งขึ้นห้องไป เวคินก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน พร้อมกับเก็บผ้าเช็ดหน้าที่ห่อไม้ไอติมของพริ้งพลอยเอาไว้ยัดใส่กระเป๋ากางเกงตัวเอง

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

หลังจากที่พี่เวคินพาฉันไปกินข้าวจนอิ่มแปล้ก็ยังใจดีพาฉันมาส่งถึงที่หออีก แถมไม่ลืมซื้อโจ๊กกับยาแก้ไข้ให้คนป่วยทิพย์ที่ถูปอุปโหลกขึ้นมา ก็คงต้องเป็นฉันอีกนั่นแหละที่ต้องจัดการโจ๊กถุงนี้เพื่อไม่ให้เสียของ

 

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะพี่คิน” ฉันยกมือไหว้ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถหรูของพี่เวคินอย่างระแวดระวัง เพราะกลัวจะทำรถราคาหลายสิบล้านของเขาเป็นรอย เพราะไม่มีทางมีปัญญาชดใช้ให้เขาแน่ ๆ ถึงแค่จะเป็นเพียงรอยขีดข่วนก็ตาม

 

“ครับ ขึ้นห้องดี ๆ นะ”

 

“ขอบคุณค่ะ” ฉันค้อมหัวให้พี่เวคินเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นห้องทันทีโดยที่ไม่ได้หันกลับไปมองพี่เวคินอีกเลย ทว่าขึ้นไปได้ครึ่งทางแล้วดันนึกขึ้นได้ว่าอยากกินไอติมรสเดิมอีกแท่ง เพราะอย่างนั้นจึงจำต้องลงมาที่ด้านล่างหอพักอีกครั้ง ก็ฉันมันเป็นพวกเห็นข้าวเป็นลม เห็นขนมสู้ตายซะด้วยสิ

 

 

สิบนาทีต่อมา

ฉันเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อพร้อมกับถุงขนมถุงใหญ่ในมือ มันเป็นเรื่องยากสำหรับฉันจริง ๆ ที่จะตัดใจไม่ซื้อขนมไปตุนไว้บนห้องเพื่อนกินแก้เครียดในขณะอ่านหนังสือ

ตึก ตึก ตึก…..

ในขณะที่ฉันกำลังจะเดินขึ้นหอพัก ทว่าจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากที่ซอกตึกข้างหอ และถึงแม้ปกติฉันจะไม่ใช่คนสอดรู้สอดเห็นเรื่องคนอื่น แต่ทว่าวันนี้ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันก้าวเดินไปดูว่าเสียงที่ได้ยินนั้นมันคืออะไร

 

ปึก ๆ ๆ พับ ๆ ๆ!

“อึก! อืออ อ๊ะ แฮ่ก ๆ ๆ”

 

“เสียงอะไรน่ะ” ฉันพึมพำ ก่อนจะชะโงกหน้าไปดูในซอกตึกที่ค่อนข้างมืด แต่ทว่าก็พอที่จะเห็นเป็นเงาลาง ๆ ซึ่งภาพตรงหน้าทำเอาฉันตกใจแทบสิ้นสติ เพราะคิดว่ากำลังดูสารคดีสัตว์โลกที่ไม่น่ารักอยู่ ภาพที่เห็นคือการปฏิสนธิเพื่อดำรงซึ่งเผ่าพันธุ์แบบไม่เลือกที่เลือกทางของสิ่งที่ถูกพัฒนามาจากลิงที่เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

 

ปึก ๆ ๆ พับ ๆ ๆ!

“อึก! อืออ อ๊ะ แฮ่ก ๆ ๆ”

 

“(⊙＿⊙)” ฉันได้แต่ยืนตาค้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า และ ในขณะที่กำลังจะเบือนหน้าหนี ทว่าหางตาก็เหลือบไปเห็นใบหน้าของใครบางคนที่ช่างแสนคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี ตาเถร! นั่นมันพี่เวคินไม่ใช่หรอ!!!!