บทที่ 61

           “จำเรื่องที่ผมเล่าให้คุณฟังเมื่อคืนเกี่ยวกับงานของผมได้ไหม”

            “จำได้ค่ะ แล้วมันเกี่ยวข้องกันยังไง”

            “คุณติณณ์อยากได้คนที่ไว้ใจได้ มาตรวจสอบความผิดปกติทางการเงินห้างสรรพสินค้าสาขาใหม่ของเราที่ภูเก็ต ผมก็เลยลองเสนอชื่อคุณพร้อมกับเปิดผลงานของคุณให้เขาดู เขาก็รู้สึกสนใจอยากพบคุณวันนี้เลย”

            โอ๊ะโอว! อะไรจะรวดเร็วปานนั้น เพิ่งจะให้ข้อมูลไปเมื่อคืนวานด้วยความงง ๆ เช้านี้เรียกตัวไปพบด่วน ไวเกิน

            “ไม่มีปัญหาค่ะ มัทจะไปพบตามนัด แล้วเจอกัน”

            หลังจากนั้นก็วางสาย จากนั้นก็ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปตามนัด ใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงสถานที่ดังกล่าว เขาต้อนรับเธอด้วยรอยยิ้มที่น้อยคนนักจะได้เห็น

            “ไปพูดโน้มน้าวเจ้านายท่าไหนเขาถึงเห็นด้วยกับคุณ” เธอเอ่ยถามทันทีที่เจอหน้ากัน

            “ผมแค่เสนอชื่อคุณพร้อมกับใช้ตำแหน่งของตัวเองการันตี”

            “อะไรนะ!” เธอพูดออกไปด้วยความตกใจ

            “ได้ยินไม่ผิดหรอกมัท”

            “คุณต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ถึงได้พูดออกไปแบบนั้น ถ้ามัททำได้ไม่ดีพอหรือทำให้เจ้านายของคุณไม่พอใจ มันจะมีผลกระทบมาถึงตัวคุณและหน้าที่การงานของคุณ”

            “ผมมั่นใจว่าคุณต้องทำได้ดีแน่ก็เลยกล้าการันตี”

            “แล้วถ้าไม่ล่ะ” สีหน้าของหญิงสาวแสดงถึงความวิตกกังวล

            ติณณภพเชยคางเธอให้หันมามองเขา นิ้วโป้งของเขาลูบไล้ริมฝีปากสีกุหลาบของเธออย่างแผ่วเบา มีผลทำให้หัวใจของมัฑณาวีเต้นแรงยากจะควบคุม

            “เชื่อผมสิคุณทำได้”

            “มัทจะทำให้ดีที่สุด ถ้าได้ทำนะ”

            “พร้อมไหม”

            ติณณภพเอ่ยถามเมื่อพาเธอมาหยุดยืนที่หน้าห้องทำงานของตัวเอง การแสดงฉากใหญ่จะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ทันทีที่เขาเปิดประตูพาเธอเดินเข้าไปด้านใน

            “พร้อมเสมอ”

            ชายหนุ่มเคาะประตูห้องทำงาน ก่อนจะเปิดเข้าไปเมื่อได้รับอนุญาตจากด้านใน

            “เธอมาแล้วครับคุณติณณ์”

            “เชิญนั่ง ฉันจะคุยกับเธอเอง ส่วนนายมีอะไรต้องทำก็ไปทำ อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่ห้องประชุม”

            “ครับ”

            เมื่ออีกฝ่ายเดินออกไปเขาก็กลับมาคุยกับหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า วันนี้เธอดูแปลกตาไปจากเดิมเพราะไม่ได้สวมแว่นสายตาเหมือนคราวก่อน

            “ผมจะไม่พูดอ้อมค้อมให้เสียเวลา คุณคงรู้อยู่แล้วว่าผมต้องการคนตรวจสอบบัญชีที่ไว้ใจได้ และดินเขาเสนอชื่อคุณผมก็เลยให้เขาเรียกคุณมาคุย เขาบอกว่าคุณพร้อมจะเริ่มงานได้ทันที”

            “ใช่ค่ะ”

            “ก่อนหน้านี้คุณทำอะไรมาบ้าง แล้วทำไมถึงตกงาน” จากคำถามทำให้รู้ว่าเขาคงได้รับข้อมูลของเธอมาบ้าง

            มัฑณาวีเล่าคร่าว ๆ ถึงประสบการณ์การทำงานที่ผ่านมาของตนเอง รวมถึงเหตุผลที่ทำให้เธอตกงานโดยไม่รู้ตัวให้เขาฟังโดยไม่ปิดบัง เมื่อฟังจบก็พยักหน้าไปที่แฟ้มสีดำที่วางอยู่ตรงหน้าเธอ

            “อ่านเอกสารตรงหน้าแล้วก็เซ็นซะ เราจะได้เริ่มงานกัน”

            หญิงสาวทำหน้าเหวอไป นี่เป็นการสัมภาษณ์งานที่สั้นที่สุดเท่าที่เธอเคยประสบมา แต่ก็ทำตามที่เขาบอก เอกสารที่เขาให้อ่านคือสัญญาจ้างให้เธอทำโปรเจคร่วมกับเขา

            หน้าที่หลัก ๆ คือตรวจสอบความผิดปกติทางด้านการเงินทั้งหมดของดิเอ็มไพร์ภูเก็ต พร้อมกับทำรายงานชี้แจงให้เขาทราบ อีกทั้งหาวิธีปิดจุดบกพร่องเพื่อหลีกเลี่ยงการทุจริตที่อาจเกิดขึ้นได้ในอนาคต โดยจะได้รับค่าตอบแทนเดือนละหนึ่งแสนบาท มัฑณาวีนิ่งงันไปสามวิก่อนจะตาเบิกโพลงเมื่ออ่านมาถึงตรงจุดนี้ ในสัญญาระบุว่าจ้างเธอเป็นเวลาหกเดือน

            แม่เจ้า! เดือนละแสน มากกว่าเงินเดือน ๆ สุดท้ายที่เธอได้รับจากที่เก่าตั้งสามหมื่น

            หกเดือนก็หกแสน

            “อ่านจบแล้วค่ะ”

            “แล้วมีปัญหาอะไรทำไมไม่เซ็น”

            “มัทมีคำถาม ทำไมคุณถึงไว้ใจให้มัททำงานนี้ทั้งที่คุณก็ยังไม่รู้จักมัทดีพอ”

            “เป็นเพราะดินออกปากการันตีคุณด้วยตัวเอง ผมคิดว่าถ้าเขาไม่มั่นใจในตัวคุณ เขาจะไม่เอาตำแหน่งหน้าที่การงานของเขามาเสี่ยงแน่ ถ้าหมดปัญหาแล้วก็เซ็นเอกสารตรงหน้าซะจะได้เริ่มงานกันเสียที”

            “มัทรับปากดินว่าจะช่วยทำงานนี้เป็นการตอบแทนน้ำใจของเขา”

            “หมายความว่าคุณจะทำให้ฟรี” ภูมิระพีเอ่ยถาม

            เขาเอื้อมไปหยิบแฟ้มตรงหน้าหญิงสาวกลับคืนไป แต่เธอยื้อเอาไว้และมองแฟ้มนั้นอย่างเสียดายโอกาส

            จะไม่ให้เสียดายได้อย่างไร ค่าตอบแทนที่จะได้รับมันสูงถึงเดือนละหนึ่งแสนบาท มันมากกว่าเงินเดือนสูงสุดที่เธอเคยได้รับมาเสียอีก

            เดือนละแสนเชียวนะมัฑณาวีที่จะหายวับไปกับตา น่าเสียดายไม่ใช่น้อย แต่สุดท้ายก็ตัดใจยอมปล่อยมือจากแฟ้มนั้น

            ภูมิระพีเผลอยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ออกอาการเสียดายของเธอ

            “ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ”

            มัฑณาวีสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะตอบ“ค่ะ”

            เขาคืนแฟ้มนั้นให้เธอก่อนที่จะเอ่ย “เซ็นซะ แล้วเราจะได้เข้าประชุมกัน”

            “แต่...”

            “ดินเขาไม่ว่าอะไรคุณหรอก”

            “ถ้ามัทเซ็นเอกสารนี้เขาต้องผิดหวังในตัวมัทแน่”

            “ไม่หรอก เชื่อผมสิ เพราะเขาเป็นคนเสนอจำนวนเงินค่าตอบแทนของคุณกับผม ผมว่าเขาอยากให้คุณรับงานนี้ ฉะนั้นเซ็นซะจะได้เริ่มงาน”

            มัฑณาวีตัดสินใจจรดปากกาเซ็นชื่อลงในสัญญาทั้งสองฉบับ ก่อนจะส่งคืนให้กับเขาฉบับหนึ่ง และเก็บไว้ที่ตัวเองหนึ่งฉบับ ภูมิระพีรับแฟ้มดังกล่าวกลับคืนมาพร้อมกับยื่นมือไปตรงหน้าเธอ

            “ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน”

            “เช่นกันค่ะ” เธอเอ่ยพร้อมกับยื่นมือไปสัมผัสมือเขา

            “หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง”

            “มัทจะทำให้ดีที่สุดค่ะ”

            “ตามผมมาจะได้ประชุมร่วมกัน”