คุณขามาเป็นสามีฉันเถอะค่ะ

คุณขามาเป็นสามีฉันเถอะค่ะ

last updateLast Updated : 2025-05-01
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
778views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

พิมพิชชา สาวสวยไฮโซหลานสาวเจ้าสัววันชัย เติบโตมาพร้อมกับความเชื่อที่ว่า "ทุกอย่างซื้อได้ด้วยเงิน" เธอเก่งในการอ่านคนและชิงไหวชิงพริบ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อนคือ "คนที่เหนือกว่า" หลังจากถูก เจ้าสัววันชัย บังคับให้แต่งงาน เธอตัดสินใจใช้ "แผนควบคุม" เพื่อหาสามีปลอมๆ ที่จะทำตามทุกคำสั่งของตัวเองทุกอย่าง และสายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับ คีรีธาร บาริสต้าสุดหล่อที่คาเฟ่ดัง พิมพิชชาวางแผนจะ "มัดใจ" เขา และใช้เขาเป็นหุ่นเชิด แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ... "เธอเลือกเหยื่อผิดคน" !!!!

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1.

La salle de bain résonnait du bruit léger de l'eau.

Clément Weyland était sous la douche.

Il était trois heures du matin.

Il venait tout juste de rentrer.

Jeanne Vidal se tenait devant la porte, les doigts légèrement serrés contre le chambranle. Elle voulait lui parler d'une chose importante. Elle était un peu nerveuse, ne sachant pas s'il accepterait ce qu'elle s'apprêtait à lui dire.

Alors qu'elle réfléchissait encore comment aborder le sujet, des bruits étranges lui sont parvenus de l'intérieur.

Elle a tendu l'oreille. Et elle a compris.

Il se faisait plaisir lui-même.

Chaque souffle, chaque gémissement étouffé tombait comme un coup de masse sur sa poitrine, l'un après l'autre, jusqu'à ce que la douleur s'étende en elle comme une marée sombre. Elle avait l'impression de s'y noyer, incapable de reprendre son souffle.

Ce jour-là marquait pourtant leur anniversaire de mariage.

Cinq ans qu'elle avait épousé Clément.

Et ils n'avaient jamais partagé la moindre intimité de couple.

Alors, il préférait ça, plutôt que de la toucher ?

À mesure que sa respiration à lui devenait plus pressante, il a soudain laissé échapper un souffle brûlant, arraché à une retenue trop longue :

« Clio... »

Ce simple prénom l'a brisée net.

Un fracas muet a explosé dans sa tête, quelque chose en elle s'effondrait, se réduisant en une poussière invisible.

Elle a posé une main sur sa bouche pour étouffer le sanglot qui montait, puis elle a tourné les talons pour fuir. Mais à peine avait-elle fait un pas qu'elle a trébuché, heurtant le meuble du lavabo avant de s'effondrer au sol.

« Jeanne ? »

La voix de Clément venait encore du fond de la salle de bain. On sentait qu'il essayait de reprendre le contrôle, mais son souffle restait lourd, saccadé.

« Je... je voulais juste aller aux toilettes. Je ne savais pas que tu prenais ta douche... »

Elle a lâché ce mensonge maladroit en s'accrochant au lavabo, tentant de se relever dans la panique.

Plus elle se dépêchait, plus elle paraissait misérable. Le sol était trempé, le bord du lavabo aussi. Elle a fini par se mettre debout avec peine, juste au moment où Clément sortait.

Une bouffée de vapeur s'est échappée derrière Clément lorsqu'il est apparu. Son peignoir blanc était mal ajusté, passé à la hâte, mais la ceinture restait nouée avec une rigueur presque excessive.

« Tu es tombée ? Laisse-moi. »

Il a voulu la prendre dans ses bras.

Les larmes lui montaient aux yeux à cause de la douleur, mais elle a repoussé sa main, l'air embarrassé mais résolu.

« Non... non, ça va. Je peux marcher. »

Mais dès le pas suivant, elle a manqué de glisser encore une fois. Elle s'est alors réfugiée dans la chambre, boitant, trébuchant, presque en fuite.

Oui, fuite. Le mot convenait parfaitement.

Depuis cinq ans qu'elle était devenue Madame Weyland, elle ne faisait que ça : fuir.

Fuir le monde extérieur. Fuir les regards qui la jugeaient en silence. Fuir la compassion lourde comme du plomb, cette compassion qu'elle lisait dans les yeux de Clément — parce que la femme de Clément n'était qu'une boiteuse.

Comment une femme comme elle pouvait-elle être digne d'un homme comme lui, si brillant, si impeccable ?

Pourtant, autrefois, elle aussi avait eu deux belles jambes bien droites...

Clément est sorti à son tour, adoucissant la voix, visiblement inquiet :

« Tu t'es fait mal ? Montre-moi. »

« Non, vraiment. »

Elle s'est glissée sous la couette, recouvrant son corps et sa honte d'un même geste.

« Tu es sûre ? »

Il était sincèrement préoccupé.

« Oui. »

Elle a hoché la tête, toujours dos à lui.

« Tu dors déjà ? Tu voulais aller aux toilettes pourtant. »

« Ce n'est plus urgent... On se couche ? » a-t-elle murmuré.

« D'accord. Au fait, aujourd'hui, c'est notre anniversaire. Je t'ai acheté un cadeau. Tu verras demain si ça te plaît. »

« D'accord. »

Le cadeau était posé sur la table de chevet. Elle l'avait vu tout à l'heure. Elle n'avait même pas besoin de l'ouvrir pour savoir ce qu'il contenait.

Chaque année, la même boîte.

La même taille.

Et à l'intérieur, la même montre.

Dans son tiroir, avec les présents d'anniversaire, il y en avait déjà neuf.

Celle-ci serait la dixième.

La conversation s'est éteinte là. Il a éteint la lumière et s'est allongé à son tour.

Dans l'air flottait encore l'odeur humide de son gel de douche, une senteur tiède qui enveloppait la pièce. Mais Jeanne ne sentait presque pas le matelas s'affaisser. Sur un lit de deux mètres, elle occupait un bord, lui s'est installé tout au bout de l'autre côté, et entre eux, il restait assez d'espace pour qu'une troisième personne puisse dormir.

Personne n'a prononcé le nom de Clio. Personne n'a parlé de ce qui s'était passé dans la salle de bain. Comme si rien, absolument rien n'avait existé.

Elle est restée allongée sur le dos, raide, et sentait ses yeux la brûler douloureusement.

Clio. Claire Lefèvre. Celle qui avait partagé les années d'université de Clément. Son premier amour. La fille qu'il avait idéalisée.

Quand ils avaient obtenu leur diplôme, Claire était partie à l'étranger. Leur histoire s'était terminée là. Et Clément, lui, s'était effondré après leur rupture, passant ses nuits à boire, incapable de se relever.

Jeanne et Clément avaient été camarades au lycée. Elle l'admettait sans honte : à cette époque, elle l'aimait déjà en secret.

Lui, c'était le garçon le plus courtisé du lycée, brillant dans toutes les matières, ce prodige froid et impeccable dont tout le monde parlait.

Elle, de son côté, suivait un parcours de danse au conservatoire en parallèle du lycée. Jolie, bien sûr, mais dans un environnement où l'excellence académique attirait tous les regards, une fille absorbée par la danse pouvait facilement passer à côté de la lumière. Certaines la regardaient même avec une légère distance, comme si sa voie artistique la plaçait un peu « à part ».

Alors, son amour n'avait été qu'un secret bien gardé. Elle n'avait jamais imaginé qu'un jour, elle pourrait réellement se tenir devant lui.

Jusqu'à cet été-là.

Elle venait tout juste d'obtenir sa licence de danse à l'université et était rentrée chez elle pour les vacances, lorsqu'elle était tombée sur un Clément brisé, perdu dans l'alcool.

Ce soir-là, il était complètement ivre.

Il marchait en zigzag sur le trottoir, et en traversant la rue sans regarder les feux, une voiture avait surgi sans ralentir. Jeanne, qui le suivait de loin avec une inquiétude sourde, l'avait repoussé de toutes ses forces.

C'était elle qui avait reçu le choc.

Elle était l'étudiante en danse qui venait d'être admise en master. Elle, qui avait tout son avenir devant elle.

Cet accident avait brisé sa jambe.

Elle n'avait plus jamais pu danser.

Plus tard, Clément avait arrêté de boire. Puis il l'avait épousée.

Reconnaissant. Coupable. Toujours doux, toujours poli, toujours distant.

Toujours généreux aussi : des cadeaux, de l'argent, des compensations de toutes sortes.

Mais jamais... jamais d'amour.

Jeanne avait cru que le temps guérirait tout, qu'il adoucirait les blessures, qu'il effacerait les ombres.

Elle n'aurait jamais imaginé qu'après cinq ans, il porterait encore le prénom « Clio » si profondément en lui, au point que ce soit ce nom-là qui lui échappe quand il se donnait du plaisir.

Elle avait été naïve. Bien trop naïve.

Jeanne n'avait pas fermé l'œil de la nuit. Elle avait relu au moins une centaine de fois ce mail dans son téléphone : l'offre d'admission d'une université étrangère pour un master.

C'était ce dont elle voulait parler à Clément ce soir-là — lui demander s'il accepterait qu'elle parte étudier à l'étranger.

Mais maintenant, il n'y avait plus rien à lui demander.

Cinq ans de mariage. Des nuits à se retourner sans trouver sa place. Et, à partir de ce moment-là, elle sentait que le compte à rebours pouvait commencer.

Quand il s'est levé, elle faisait semblant de dormir.

Elle l'a entendu dire à Monique, dans l'entrée :

« Ce soir j'ai un dîner. Dites à Madame de ne pas m'attendre, qu'elle se couche tôt. »

Après l'avoir prévenue, il était revenu dans la chambre jeter un dernier regard.

Sous la couette, le visage de Jeanne était caché, mais son oreiller, lui, était trempé.

Habituellement, avant qu'il parte au travail, elle préparait toujours sa tenue du jour : chemise, cravate, veste, tout soigneusement posé pour lui.

Mais pas aujourd'hui.

Il est parti choisir ses vêtements dans le dressing, puis il est sorti pour rejoindre l'entreprise.

Ce n'est qu'une fois la porte refermée qu'elle a ouvert les yeux. Ses paupières la brûlaient tant elles étaient gonflées.

L'alarme de son téléphone s'est mise à sonner.

Son rappel quotidien : l'heure de lire un peu d'anglais.

Depuis le mariage, à cause de sa jambe, elle passait près de 90 % de son temps enfermée. Elle ne sortait presque plus. Ses journées étaient découpées en petites tranches, chacune remplie de quelques activités pour ne pas sentir le vide.

Elle a éteint l'alarme, puis elle a commencé à faire défiler les applications, sans but, sans attention. Sa tête bourdonnait, une masse confuse où rien n'arrivait à se fixer.

Jusqu'au moment où elle est tombée sur une vidéo, sur TikTok.

Le visage dans l'écran...

Trop familier.

Elle a regardé le nom du compte :

ClioCC.

La vidéo avait été publiée la veille.

Jeanne a appuyé pour l'ouvrir. La musique festive a éclaté d'un coup, puis des voix ont crié :

« Un, deux, trois... Bienvenue à Clio pour son retour ! Santé ! »

Et cette voix-là, celle qui lançait le toast, était la voix de Clément.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
ตอนที่ 1.
ตอนที่ 1.เสียงกระดิ่งที่ประตูดังกริ๊งเบาๆ เมื่อพิมพิชชาก้าวเข้ามาในคาเฟ่ชื่อดังกลางเมืองที่มีรีวิวถล่มทลายบนโลกออนไลน์หล่อนสวมแว่นกันแดดแบรนด์หรู ปากสีแดงสดเด่นสะดุดตา พร้อมชุดเดรสผ้าไหมพริ้วที่ตัดเย็บอย่างประณีต บ่งบอกถึงความเป็นไฮโซเต็มขั้น กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมแบรนด์ดังติดตัวหล่อนอย่างพอเหมาะพอเจาะหล่อนกวาดสายตาไปรอบๆ คาเฟ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นและไม้สีอ่อน บรรยากาศดูหรูหราแต่ก็มีความเป็นกันเองซ่อนอยู่“ก็สวยดี...”หล่อนพึมพำกับตัวเอง พลางเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บาริสต้าที่กำลังมีลูกค้าต่อคิวอยู่ไม่ขาดสายสาเหตุที่หล่อนมาที่นี่ก็เพราะรีวิวจากเหล่าคนดังในโลกออนไลน์ที่พากันยกย่องคาเฟ่นี้ว่ามี...‘เมนูมหัศจรรย์ที่ต้องลองก่อนตาย’เมนูนั้นมีชื่อว่า... Galaxy Blossom Latteลาเต้ที่ผสมผสานกลิ่นหอมของกาแฟพรีเมียมกับฟองนมเนียนนุ่ม ราดด้วยซอสบลูเบอร์รี่โฮมเมด ที่วาดลวดลายคล้ายทางช้างเผือกบนผิวฟองนม ก่อนจะโรยผงทองคำบางๆ เพื่อเพิ่มประกายระยิบระยับแค่หน้าตาก็เรียกยอดไลก์ถล่มทลายแล้ว...ขณะที่หล่อนกำลังพิจารณาเมนูอยู่นั้น สายตาก็สะดุดเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ชายหนุ่มค
Read more
ตอนที่ 2.
ตอนที่ 2.“ก็อย่างเช่น... นายแบบ...”ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ แต่ฟังดูไม่เต็มใจนัก“ผมไม่ถนัดงานแบบนั้นหรอกครับ”“แต่เงินดีกว่าเป็นบาริสต้าตั้งเยอะนะคะ”หล่อนยังคงยิ้ม พร้อมส่งสายตายั่วเล็กน้อยชายหนุ่มหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ“ผมชอบทำงานที่สบายใจมากกว่าครับ”คำตอบนั้นทำเอาพิมพิชชานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อยแล้วถามตรงๆ“ว่าแต่... คุณขัดสนเงินทองใช่ไหมคะ”ชายหนุ่มหยุดมือไปชั่วขณะ ก่อนจะปรายตามองหล่อน สายตาของเขาดูลึกลับจนเดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่จะเยาะหยันก็ไม่เชิง จะสนุกก็ไม่ทั้งหมด แต่ที่แน่ๆ เขารู้ว่าหล่อนกำลังมองเขายังไง“ทำไมคุณถึงคิดว่าผมขัดสนเงินทองล่ะครับ”น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงด้วยความท้าทายเล็กๆพิมพิชชายกยิ้มที่มุมปาก“ก็ถ้าไม่ขัดสนเงินทอง คุณคงไม่มาทำงานเป็นบาริสต้าหรอก จริงไหมคะ”ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นดูคลุมเครือและลึกลับ ขณะที่มือยังคงชงกาแฟต่อไปอย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับบทสนทนาระหว่างพวกเขาเป็นเพียงแค่สายลมพัดผ่านพิมพิชชาขมวดคิ้วเล็กน้อยกับท่าทีเฉยชาของเขา แต่กระนั้นก็ยังคงยิ้มหวาน พร้อมเคาะนิ้วเรียวลงกับเคา
Read more
ตอนที่ 3.
ตอนที่ 3.คีรีธารหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหน้า“พูดเกินไปแล้ว พวกเธอก็แค่มาสั่งกาแฟตามปกตินั้นแหละ”“ปกติบ้านนายสิ!”อนุวัติแกล้งโวยวาย“ตอนนายทำลาเต้อาร์ต ฉันเห็นพวกสาวๆ มองกันตาเป็นประกาย จะละลายตรงเคาน์เตอร์อยู่กันแล้ว”คีรีธารหัวเราะขำ ก่อนจะวางแก้วลง“บางทีพวกเขาอาจจะอินกับลาเต้อาร์ตมากกว่าคนทำก็ได้”“เหอะ!”อนุวัติกลอกตา ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องทันที“ว่าแต่นายเห็นลูกค้าหน้าตาสวยๆ ที่มาสั่งกาแฟตอนบ่ายไหม? ที่ใส่กระโปรงสีชมพู มือถือแบรนด์เนม กระเป๋าหรู ๆ นั่นน่ะ”คีรีธารทำหน้านึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า“อ๋อ... ผู้หญิงคนที่เหมือนจะมาซื้อร้านไปทั้งร้านน่ะเหรอ?”“ใช่เลย!”อนุวัติหัวเราะลั่น“คนนั่นแหละ พิมพิชชา หลานสาวเจ้าสัววันชัย เศรษฐีพันล้าน นายจำชื่อเธอไว้เลยนะ เพราะนายอาจได้เจอเธอบ่อยๆ”คีรีธารเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ทำไมฉันต้องได้เจอเธอบ่อย ๆ ด้วยวะ”“ก็เพราะฉันเดาว่า เธอจะต้องหมายตานายไว้แน่ ๆ ยังไงล่ะ” อนุวัติยิ้มกวนๆ และคิดว่าตัวเองมองไม่พลาด“หมายตาฉัน?”คีรีธารหัวเราะเบาๆ แต่ก็ยังรู้สึกแปลกใจ“ก็ใช่น่ะสิ! ฉันเห็นแม่เจ้าประคุณมองนายแล้วยิ้มหวานหยดขนาดนั้น นี่ถ้ากินนายเข้าไปทั้ง
Read more
ตอนที่ 4.
ตอนที่ 4.คำว่า มีคนดีๆ ดูแล ทำให้พิมพิชชาถอนใจออกมาเบาๆ“แต่หนูยังไม่เจอใครที่ดีพอที่หนูจะรักเลยนะคะคุณปู่ และอีกอย่าง หนูก็ยังสนุกกับชีวิตโสดอยู่เลยค่ะ”เจ้าสัววันชัยหัวเราะเบาๆ แต่แววตาออ่อนโยนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังทีละนิด“ปู่ไม่ได้เร่งให้หลานรีบหาหรอกนะ แต่ปู่อยากให้หลานจำเอาไว้ว่า ปู่แก่มากแล้ว คงไม่ได้อยู่กับหลานไปชั่วชีวิต ดังนั้นหล่อนจึงต้องมีคนที่รักหลานจริงๆ มาดูแลหลานแทนปู่”พิมพิชชาเข้าใจความรู้สึกของคุณปู่ แต่กระนั้นหล่อนก็ยังรู้สึกกดดันอยู่ดี“คุณปู่ยังอยู่กับหนูอีกนานค่ะ”“เรื่องอนาคต ไม่มีใครรู้ได้หรอกหลานรัก ดังนั้นเราต้องเตรียมตัวให้พร้อม...” คุณปู่ยังคงแสดงจุดยืนเช่นเดิม“แต่หนูเป็นคนเลือกเยอะค่ะ แล้วปัญหาก็คือ ตอนนี้ยังไม่มีผู้ชายคนไหนถูกใจหนูเลยสักคนเดียว”คำพูดเคร่งเครียดของพิมพิชชา ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง ก่อนจะมีเสียงถอนใจหนักๆ ของเจ้าสัววัยชัยดังขึ้น“ถ้าหลานเจอคนที่ใช่... ใครก็ได้ที่หลานคิดว่าเขาเป็นคนดี ปู่สัญญาว่าจะสนับสนุนทุกอย่างเลย”คำพูดนี้ของคุณปู่ ทำให้พิมพิชชานิ่งงันไปเล็กน้อย ก่อนที่ภาพของบาริสต้าสุดหล่อที่ตัวเองถูกตาต้องใจจะผุดขึ้นมาในหัวอีกค
Read more
ตอนที่ 5.
ตอนที่ 5.คีรีธาร...บาริสต้าหนุ่มที่กำลังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์พิมพิชชาก้าวตรงไปโดยไม่แยแสสายตาของคนรอบข้างไม่มีการรอคิวไม่มีความลังเล“คุณ บาริสต้า!”น้ำเสียงชัดเจนของหล่อน ทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วครู่คีรีธารเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคมกริบสบตาหล่อนอย่างนิ่งสงบ ไม่มีความตื่นตระหนก หรือแปลกใจในสีหน้าเลย เขาเพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อยเท่านั้น“ครับ?”เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ฉันอยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวค่ะ”พิมพิชชายกคางขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจในอำนาจการต่อรองของตัวเองและไม่นานหลังจากนั้น คีรีธารก็เดินนำหน้าหล่อนเข้ามาหยุดภายในห้องเก็บของด้านหลังร้านที่เงียบสงบคีรีธารยืนพิงผนัง มือสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง และมองหล่อนนิ่งๆ ในขณะที่หล่อนก้าวเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางมั่นใจ“ฉันจะจ้างคุณค่ะ” หล่อนเปิดฉากตรงประเด็นทันทีคีรีธารเลิกคิ้วนิดหน่อยคล้ายแปลกใจ แต่กระนั้นสีหน้าของเขาก็ยังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม“จ้าง?”“ใช่ค่ะ ฉันจะจ้างคุณมาเป็นสามีของฉัน”พิมพิชชาประกาศชัดถ้อยชัดคำมาก จากนั้นก็หยิบเช็คเปล่าจากกระเป๋าถือแบรนหรูของตัวเองออกมา“สิบล้านบาทค่ะ”คีรีธารเหลือบตามองเช็ค
Read more
ตอนที่ 6.
ตอนที่ 6.คีรีธารมองหญิงสาวหน้าหวานตรงหน้าด้วยสายตาชั่งใจ เขารู้ดีว่าควรปฏิเสธข้อเสนอพิลึกพิลั่นนี้ไปซะแต่...แต่แววตากลมโต และใบหน้าหวานที่พยายามบีบน้ำตาออกมานั้น ทำให้เขาหวั่นไหวได้อย่างน่าประหลาดถึงเจ้าหล่อนจะดูเว่อวัง เป็นคุณหนูไฮโซเลิศหรู แต่หล่อนก็มีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้เขาไม่สามารถผลักไสได้ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะเล่นเกมกับพิมพิชชา!“ถ้าคุณอยากจ้างผมเป็นสามี เราก็ต้องทำอะไรกันในแบบที่สามีภรรยาทำกันจริงๆ ครับ”พิมพิชชาได้ยินคำพูดจากปากของบาริสต้าสุดหล่อแล้ว ก็หน้าแดงทันที“เอ่อ...”หล่อนพูดไม่ออก หลบตาเขาเป็นครั้งแรก“โดยเฉพาะ... บนเตียง”เขากระซิบเสียงต่ำ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นทั่วใบหน้าหล่อจัดใบหน้าของพิมพิชชายิ่งแดงจัดขึ้น หัวใจเต้นแรงมาก ความขัดเขินและความประหม่ากำลังโจมตีไม่หยุด แต่กระนั้นก็ยังต้องพยายามรักษาฟอร์มความมั่นเอาไว้“ถ้าคุณโอเคกับเรื่องนี้... ผมก็จะตกลงรับข้อเสนอของคุณ”คีรีธารยิ้มบางๆ เขามั่นใจว่าหล่อนจะต้องถอยแน่นอน แต่กลับผิดคาดซะอย่างนั้น“ได้สิ... ได้เลย... ฉัน... ตกลง...” เจ้าหล่อนกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าปกติคีรีธารชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานเขา
Read more
ตอนที่ 7.
ตอนที่ 7.คีรีธารยิ้มมุมปาก แววตาที่มองมานั้นเหมือนมองทะลุเข้าไปถึงความรู้สึกที่หล่อนพยายามซ่อนเร้นเอาไว้พิมพิชชาเคลื่อนรถออกจากที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดเพลงคลอเบาๆ ราวกับพยายามทำให้ตัวเองผ่อนคลายที่สุด แต่เสียงหัวใจที่เต้นแรงอยู่ภายในอก กลับไม่ยอมให้หล่อนได้สงบสุขเลยกลิ่นกายของเขา ลมหายใจอุ่นๆ และความใกล้ชิดแบบนี้...มัน...มันมากเกินไปสำหรับหัวใจที่พยายามแข็งแกร่งของหล่อนหล่อนพยายามตั้งสติ พยายามจดจ่อกับเสียงเพลงในรถ แต่... ความตึงเครียดระหว่างกันกลับไม่ยอมลดน้อยลงไปเลยถนนข้างหน้าหมดความน่าสนใจไปในทันที เมื่อข้างกายของหล่อน มีผู้ชายที่หล่อเหลาราวกับไอดอลเกาหลีนั่งเคียงข้างอย่าใจสั่นแบบนี้สิ พิมพิชชา!หล่อนตะโกนสั่งตัวเองลั่นอก แต่กลับไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้นเลยหัวใจของหล่อนยังคงเต้นแรง สั่นไหว และหวั่นไหวไม่หยุดนิ้วเรียวกำพวงมาลัยแน่นขึ้น รู้สึกว่าตัวเองแทบจะหายใจไม่ออก ความเงียบในรถที่มีเพียงเสียงเพลงคลอเบาๆ กลับยิ่งทำให้บรรยากาศอึดอัดมากขึ้นหล่อนเหลือบมองเขาอีกครั้ง และก็สบประสานเข้ากับดวงตาคมกริบที่กำลังมองมาอยู่ก่อนแล้วคีรีธารยิ้มมุมปาก ดวงตาเจือแววขบขัน รา
Read more
ตอนที่ 8.
ตอนที่ 8.เวรแล้ว! น้ำลายไหล!!!แต่ยังไม่ทันตั้งตัว เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นคีรีธารก้าวขึ้นมาลงนั่งข้างหล่อนด้วยท่าทางสง่างามและเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเขาคุ้นเคยกับรถหรูราคาแพงแบบนี้เป็นอย่างดีบรรยากาศในรถเงียบกริบ...มีเพียงเสียงลมหายใจของหล่อนกับเขา...และกลิ่นของเขา...กลิ่นของเขาที่หอมสะอาด...เจือกลิ่นน้ำหอมจางๆ ปะปนกับกลิ่นกาแฟบางๆ ที่ติดตัวของเขามาพระเจ้า...หล่อนรู้สึกเหมือนถูกกลิ่นนี้เล่นงานเข้าเต็มเปา สมองขาวโพลนไปหมดแต่ก่อนที่หล่อนจะสติแตกมากไปกว่านี้ เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้น“คุณควรเช็ดน้ำลายนะครับ”“หา?”หล่อนกะพริบตาปริบๆ ก่อนที่คำพูดนั้นจะค่อยๆ วิ่งเข้าสู่ประสาทรับรู้เต็มแรงบ้าเอ๊ย!มือเรียวปาดมุมปากแทบไม่ทัน ใบหน้าร้อนฉ่าราวกับถูกน้ำร้อนลวก รู้สึกอับอายเป็นครั้งแรกในชีวิต ที่เผลอหลุดฟอร์มออกไปมากขนาดนี้พิมพิชชารีบตั้งสติ ก่อนจะปรับสีหน้าให้บึ้งตึงเพื่อกลบเกลื่อนความอับอาย“ทำไมต้องให้ฉันขับรถมารับตรงนี้ด้วย”คีรีธารเอนหลังพิงเบาะ ท่าทางสบายๆ ราวกับควบคุมทุกอย่างไว้ในมือ“ผมบอกคุณแล้ว ว่าผมจะนั่งแท็กซี่ไปบ้านคุณเอง”พิมพิชชาขมวดคิ้ว ก่อนจะย้อนกลับทันควัน“ก็ฉันอยากไปรั
Read more
ตอนที่ 9.
ตอนที่ 9.หล่อนพูดไม่ออก ทำได้แค่ก้มหน้าหลบตาคมของเขาอย่างอายๆ มืออุ่นๆ ที่วางอยู่บนเอวทำให้ร่างกายร้อนวูบวาบไปหมดสุดท้าย... หล่อนยอมให้เขาโอบพาเดินเข้าไปในบ้านแต่โดยดีและเมื่อเข้ามาถึงภายในห้องรับแขกหรูหราของคฤหาสน์เจ้าสัววันชัยนั่งรออยู่ที่โซฟาหลุยส์ตัวใหญ่ ใบหน้าสงบนิ่ง แต่ดวงตาเฉียบคมเช่นเดิมเมื่อชายชราเห็นหลานสาวเดินเข้ามาพร้อมชายหนุ่มที่หลานสาวอ้างว่าเป็นชายคนรัก"คุณปู่คะ"พิมพิชชาเอ่ยขึ้น ยกยิ้มอย่างมั่นใจ“คนนี้ไงคะที่หนูจะแต่งงานด้วย”เจ้าสัวละสายตามองคีรีธารอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย“ฉันว่า... ฉันคุ้นหน้าคุณมาก่อนนะ”คีรีธาร ยิ้มบางๆ แต่ไม่ได้ตอบอะไร“คุณปู่อาจจะเคยเห็นเขาที่ร้านกาแฟก็ได้นะคะ” พิมพิชชารีบพูดขึ้น“ไม่น่าใช่”เจ้าสัวตอบทันควัน“ปู่ไม่ได้ชอบไปคาเฟ่สักหน่อย”บรรยากาศเงียบลงชั่วขณะ...คีรีธาร ยังคงยิ้มบางๆ ไม่ทุกข์ร้อนอะไร ในขณะที่ เจ้าสัววันชัย หรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับกำลังประมวลผลอะไรบางอย่างที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก“ฉันมั่นใจว่าเคยเห็นคุณแน่ๆ... แต่จำไม่ได้ว่าที่ไหน”พิมพิชชาไม่อยากให้สถานการณ์ตึงเครียด จึงรี
Read more
ตอนที่ 10.
ตอนที่ 10.เสียงรองเท้าส้นสูงของพิมพิชชากระทบกับพื้นไม้เนื้อดีของห้องนอนสุดหรู เมื่อหล่อนเปิดประตูพา คีรีธารเข้ามาด้านในห้องนี้ไม่ใช่แค่ห้องนอน แต่เป็นสวรรค์ของคุณหนูผู้เพียบพร้อมทุกอย่างเช่นกันเตียงคิงไซส์ประดับผ้าคลุมจากแบรนด์หรู พรมขนแกะทอมือจากอิตาลีโคมไฟคริสตัลที่ส่องแสงระยิบระยับ ผนังสีครีมประดับด้วยภาพวาดจากศิลปินชื่อดัง ทุกอย่างภายในห้องนี้ล้วนสะท้อนถึงความสมบูรณ์แบบและรสนิยมอันไร้ที่ติแต่สิ่งที่ทำให้หล่อนแปลกใจ…คือผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหลังของหล่อนหล่อนคิดว่าเขาคงจะตื่นตาตื่นใจกับความหรูหราอลังการของห้องแต่...ไม่มีเลยสักนิด!คีรีธารไม่ได้แสดงสีหน้าประหลาดใจ หรือเกร็งแม้แต่น้อย เขาเดินเข้ามาเหมือนกับเป็นห้องที่เขาเคยสัมผัสมานับครั้งไม่ถ้วนเขาไม่แปลกใจกับเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง…ไม่แสดงอาการตื่นเต้นแม้แต่น้อย…เหมือนกับ… เคยชินกับความหรูหราทุกอย่างอยู่แล้ว!ในขณะที่หล่อนกำลังครุ่นคิด...ปลายส้นสูง Louboutin ของหล่อนดันไปสะดุดกับพรมขนนุ่มจากแคชเมียร์ราคาแพง!“ว้าย!”ร่างของพิมพิชชาเสียหลัก กำไลทองคำขาวที่ข้อมือกระทบกันเป็นเสียงแผ่วเบา แต่ก่อนที่ร่างของหล่อนจะสัมผัสกับพื้นห้อง
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status