เข้าสู่ระบบทุกคนอวยพรวันเกิดเสร็จสิ้นแล้ว เว้นก็เพียงคนเดียวที่กำลังย่อตัวนั่งลงตรงหน้าเด็ก ๆ ใช้ฝ่ามือบอบบางกันลมเพื่อไม่ให้เทียนดับ ริษาไม่ทันได้หันสนใจคนอื่น ทว่าก็ยังไม่มีการตอบรับจากเจ้าของวันเกิดจนเธอต้องเหลียวสายตามอง พบว่าภูริกำลังจดจ้องมาที่เธอ ริษาเขินอายต่อสายตาเปี่ยมด้วยความรู้สึกของเขา
“คุณพ่อต้องชอบคุณแม่มากแน่ ๆ เดินตามหาแต่คุณแม่ทู้กวัน…” พรืด! ภูริสำลักน้ำดื่ม… หลังจากแต่งงานกันอย่างรวดเร็วในขวบปีแรกที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง เขาไม่ปฏิเสธว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่คลั่งรักเมียมาก คลั่งรักชนิดที่คนรอบตัวสามารถสัมผัสได้ แต่ไม่คิดว่าลูกสาวจะเอาเรื่
SPECIAL 3 หลายชั่วโมงต่อมา “แล้วลื้อรู้จักอ๊ะเปล่า?” “รู้สิคะกงขา จี้รู้ทุกอย่างค่ะ คุณแม่สอนมาหมดแล้วค่ะ” “แล้วลื้อล่ะ?” “ด้าก็รู้ค่ะ ง่ายมากเลย” “แล้วลื้อ?” “ผมก็รู้ครับอากง” “เอ้อ! เด็กสมัยนี้นี่เก่งจร
“ยังดีเท่าเมื่อก่อนไหมคะ…” ริษาตั้งคำถามทั้งใบหน้าชื้นเหงื่อ เรียวขาขาวเนียนเกี่ยวสะโพกแกร่งเข้าหาตัว ถึงภูริก็ตอกอัดเอ็นแข็งจัดแรง ๆ ตอบสนองต่อคำถามที่ว่า นาทีนี้ต่างฝ่ายต่างก็บดบี้ขยี้โหนกใส่กันด้วยความกระสันเหลือจะบรรยาย ประธานหนุ่มแสดงสีหน้าซ่านเสียวขีดสุดเมื่อคนเป็นเมียเครื่องติดแล้
SPECIAL 2 บนห้องนอนชั้นสองของบ้านซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นห้องนอนของภูริในวันวาน ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แม้เขาจะไม่ได้อยู่อาศัยที่นี่เป็นหลัก ทว่าบางครั้งบางทีก็มักจะพาลูกพาเมียแวะเวียนเข้ามาเยี่ยมพี่ชายอยู่บ่อย ๆ ดวงตาคมทอดสายตามองร่างระหงเพรียวบางของภรรยากำลังค้นหาเสื้อผ้าที่ใช้ส
“คุณด้าคะ คุณแม่บอกแล้วไงว่าห้ามโก้งโค้งแบบนี้” เสียงของริษายังคงดัง ร่างบางเดินไปย่อกายนั่งสอนมารยาทสตรีให้ลูกอีกคน และในขณะที่เจ้าของดวงตาคมปลาบเป็นประกายยังคงทอดสายตามองทั้งเมียทั้งลูกผู้เป็นที่รัก เสียงแซวก็ดังขึ้นที่ข้างตัว “อะไรจะหลงเมียขนาดนั้นคะ ตานี่เยิ้มเป็นน้ำเชื่อ
เสียงระบายลมหายใจของประธานหนุ่มดังขึ้น เครื่องหน้าคมคายแสดงสีหน้าราวกับกำลังระงับอารมณ์ ริษารู้ว่าเขาไม่พอใจที่เธอออกมาพบกับจอห์น แต่ที่ไม่เข้าใจคือทำไมจะต้องหัวเสียขนาดนี้ ในเมื่อเขาเองก็ออกมากับญาดาเหมือนกัน “คุณริษาครับ?” “…” “คุณริษา?” “คะ?” ริษาตื
EPISODE 22นอกบท“อื้อ!”ริษาตกใจนัยน์ตาเบิกโพลง เมื่อจู่ ๆ ตัวละครพิมก็โดนคนซึ่งกำลังจะเป็นอดีตสามีประกบริมฝีปากเข้าหาอย่างเร่าร้อนรุนแรงโดยไม่ทันตั้งตัว ต้นคอบอบบางถูกรั้งดึงตรึงไว้ในพันธนาการหลายวินาที ก่อนอีกฝ่ายจะยอมผละปล่อยให้เป็นอิสระเมื่อเธอพยายามใช้สองมือดันใบหน้าเขาออกห่างด้วยเรี่ยวแรงทั้ง
EPISODE 20คู่ซ้อมจำเป็นหลายวันต่อมา “ขอบคุณค่ะเจ๊ต้อย” “ให้เจ๊ขับเข้าไปส่งไหม? ฝนตกหนักขนาดนี้จะไม่สบายเอา” “ไม่เป็นไรค่ะ คุณภูน่าจะยังไม่กลับริษาต้องเปิดประตูจากด้านใน” “เจ๊ไม่มีร่มติดรถมาด้วยนี่สิ” “ริษาวิ่งนิดเดียวเองเจ๊ ไม่เป็นไรหรอกน่า”
EPISODE 17แม่ครัวฝึกหัดตอนค่ำ “เสร็จแล้วค่ะ” ข้าวผัดหน้าตาดูดีจานหนึ่งได้รับการเสิร์ฟวางลงบนโต๊ะ คนซึ่งนำมาเสิร์ฟเม้มริมฝีปากรอฟังผลตอบรับทั้งใจลุ้นระทึกริษาเกือบจะคลี่ยิ้มได้อยู่แล้วเชียวในตอนที่คนรับหน้าที่วิจารณ์มีสีหน้าราวกับจะพึงพอใจหน้าตาอาหารในครั้งนี้ ทว่าก็ต้องผิดหวั







