บทที่ 3 เฮีย (02)

“พะวา”

          หรรษดลส่งเสียงทุ้มเข้ม ดีใจที่อดีตคนรักใจอ่อน แต่เมื่อประตูเปิดออกกลับพบว่าไม่ใช่ แต่เป็นผู้ชายคนใหม่ของพะวา

          หลังจากเปิดประตูเสร็จคิระเดินวนไปยังตู้เย็น หยิบน้ำขวดหนึ่งขึ้นมาดื่มช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน 

          “จะหยิบจับอะไรในบ้านคนอื่น คุณควรขออนุญาตก่อน” หรรษดลที่เดินเข้ามาด้านในบ้านแสดงตัวเป็นปรปักษ์ มองผู้ชายคนใหม่ของพะวาอย่างไม่ชอบขี้หน้า แถมยังทำตัวว่าเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ ทั้งที่ไม่ใช่ เพราะสิทธิ์นั้นถูกตัดทิ้งไปนานแล้ว

          “ขออนุญาต” คิระทวนคำ

          “ใช่ ไม่งั้นคุณจะกลายเป็นคนไร้มารยาท” หรรษดลเน้นทุกถ้อยคำ

          “ไว้ผมจะไปขอจากพะวาครับ” ท่าทางของชายหนุ่มยังนิ่งสงบ แต่นัยน์ตามองประเมินราวกับอยากรู้ว่าคนอย่างหรรษดลเป็นอย่างไร

          “รู้ไหม สิ่งที่คุณทำมันบัดสีบัดเถลิงแค่ไหน คุณอาบอกว่าคุณเอาพะวาอย่างกะสัตว์” ประโยคท้ายคนไม่รู้จักจบบอกเสียงสะบัด สายตาแสดงความรังเกียจผสมไปด้วยความไม่พอใจ

          “มันคือสิ่งที่ธรรมชาติสร้างสรรค์มา ผมเองก็เป็นประเภทไม่ชอบฝืนธรรมชาติ”      

          คิระไม่ยี่หระต่อสายตาคู่นั้นแม้แต่น้อย ใจจริงเขาก็ไม่อยากเข้ามายุ่ง แต่หากไม่ลงมาหรรษดลคงไม่หยุดส่งเสียงรบกวน เด็กที่แสนจะง่วงและเพลียคงมีหวังนอนได้ไม่เต็มอิ่ม

          หรรษดลฮึดฮัด รู้สึกคล้ายว่าตนเองกำลังยืนต่อว่ากำแพงอยู่ ก้อนหินที่ปาใส่ก็ทำท่าจะกระดอนกลับมาหาเมื่อฝ่ายนั้นมีท่าทางนิ่งสงบเหลือเกิน 

          คิระไม่ได้รู้สึกอะไรในคำต่อว่าของหรรษดล เขาถือว่าเป็นเรื่องธรรมชาติ มนุษย์ย่อมมีความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลง ขอแค่มันดำเนินไปตามความถูกต้องก็เพียงพอ

          ที่สำคัญเขากับพะวาไม่ได้ทำผิดอะไร มือยกขึ้นมากอดอกแล้วพิงตัวกับตู้เย็นเพื่อเอ่ยบอกเสียงเรียบๆ อีกใจความสำคัญ

          “แต่สัตว์อย่างผมก็ดีอยู่อย่างนะครับ สายตาจะเฝ้ามองอยู่ที่เจ้าของ ไม่ว่อกแว่กไปมองคนอื่น”           

          นาทีนั้นส่วนเกินที่ยังไม่อยากยอมรับก็หน้าชา ไม่ทันได้สวนกลับฝ่ายนั้นก็เอ่ยขึ้นมาอีก

          “พะวานอนแล้วครับ” คิระบอกเสียงนิ่งเรียบและเป็นจุดประสงค์ที่ทำให้เขาต้องลงมาด้านล่าง

          หรรษดลยังนั่งนิ่งทำราวกับไม่แยแส ก่อนจะรู้สึกหน้าเจ็บตึงจากแรงกระดอนกลับมาของก้อนหินที่ตนเองโยนไป

          “คนมีมารยาทอย่างคุณคงรู้ว่าต้องทำยังไงใช่ไหมครับ”

          หรรษดลฮึดฮัดมากกว่าเก่า แต่จะทำอะไรได้ นอกจากขยับตัวเดินกลับไปบ้านของตัวเอง

          ส่วนคิระกลั้วหัวเราะ บิดปากราวปีศาจ ไม่แยแสความกรุ่นโกรธที่คลุ้งมาเตะจมูก หลังเดินไปล็อกบ้านเสร็จก็เข้าไปอาบน้ำแล้วขึ้นไปทิ้งตัวลงนอนข้างๆ พะวาที่หลับสนิทไปแล้ว

          “อืม…”

          เสียงเล็กๆ งัวเงียดังอยู่ในลำคอ รู้ว่าสมควรตื่นได้แล้ว ขืนยังชักช้าจะไปทำงานสาย แต่พะวาก็ยังอิดออดอยากจะขอหลับต่ออีกห้านาที หูคอยเงี่ยฟังเสียงนาฬิกาปลุกที่คงจะดังในอีกไม่กี่นาทีนี้ จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ยินเสียที พะวาจึงต้องเลิกรอแล้วลืมตาขึ้น

          “โอ๊ย ทำไมต้องเมื่อยเอวขนาดนี้ด้วยเนี่ย” พะวาจำได้ว่าเพราะอะไรเธอถึงมีอาการปวดเอวแบบสุดๆ แต่ก็ไม่วายบ่น พลันเป่าลมออกจากปาก ขืนเป็นแบบนี้ทุกวันคงไม่ไหวแน่ แล้วหันไปมองทางหน้าต่าง มือต้องยกขึ้นขยี้ตา

          “ทำไมวันนี้แดดแรงจัง”

          พะวายู่หน้า แดดเมืองไทยน่าจะร้อนกว่าน้ำมันที่อยู่ในกระทะทองแดงเสียอีก แล้วหันมองคนที่สมควรอยู่ข้างกาย ไม่รู้คิระหายไปไหนแต่เช้ากัน

          พะวายังรู้สึกขี้เกียจจะลุกจากเตียงจึงกลิ้งไปมาต่อสู้กับความรู้สึกที่บอกให้ลุกขึ้นเสียที ชั่วนาทีต่อมาร่างกายกลับชะงักกึก ลำตัวกระเด้งขึ้นมองไปทางหน้าต่างอีกครั้ง

          “แดดขนาดนี้ คงไม่เช้าแล้วพะวา โอ๊ย นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย…”

          พะวาตะโกนใส่ตัวเองเสียงดัง ในจังหวะนั้นเสียงทุ้มเข้มก็ดังขึ้นไขความให้กระจ่าง

          “สิบเอ็ดโมงเช้าแล้ว” ผู้ตอบความสงสัยของพะวาก้าวเท้ากลับเข้ามาในห้องด้วยสภาพสวมเพียงแค่กางเกงขายาวสีดำ ท่อนบนมีรอยเปียกของหยดน้ำบ่งบอกว่าเขาเพิ่งจะก้าวเท้าออกจากห้องน้ำมาหยกๆ

          “สิบเอ็ดโมงแล้วหรือคะ” พะวาตาเหลือก มือยกขึ้นเคาะศีรษะสองหนที่ดันตื่นสาย แต่ก็ไม่วายตั้งคำถามอย่างสงสัย

          “ทำไมพะวาไม่ได้ยินเสียงแตรรถพี่เปี๊ยกเลย”

          “บีบดังลั่นซอย”

          “แล้วทำไมคุณคีไม่ปลุกพะวาล่ะคะ พะวาต้องไปทำงานนะคะ” พะวาถามอย่างสงสัย ก่อนบ่นตัวเองเสียงยาว แล้วมองคนที่ยืนพิงอยู่ที่ขอบหน้าต่าง มือหนาถูผ้าขนหนูลงไปบนผมที่มีหยดน้ำเกาะ

          “ไหว” คิระเอ่ยสั้นๆ ศีรษะเอียงมองย้ำในคำถาม เขาคิดว่าหญิงสาวไม่ไหวจึงไม่ได้ปลุก แม้เสียงแตรกับเสียงนาฬิกาจะส่งเสียงดังพะวาก็ไม่แม้แต่จะขยับตัวตื่นเลย คนตัวเล็กนิ่งไปราวคิดทบทวนแล้วส่งยิ้มกว้างๆ ไปให้คนตัวโต

          “ไม่ไหวค่ะ ขอบคุณค่ะที่ไม่ปลุก”

          เธอต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำ เธอคงไม่ไหวหรอกเพราะตื่นสายขนาดนี้ยังรู้สึกเพลียราวกับร่างจะพัง ให้ถ่อสังขารขึ้นวินแล้วต่อรถเมล์ไปทำงานแต่เช้า มีหวังได้สลบคาเบาะรถคันใดคันหนึ่งแน่ๆ

          คิระยิ้มรับ มือยังเช็ดผมไปเรื่อยๆ  แล้วเห็นพะวาหาวหนึ่งหน คิดว่าคงยังเพลียอยู่ ส่วนคนที่ไปทำงานสายยังไม่เลิกทำสีหน้าครุ่นคิด มีหนึ่งเรื่องในใจ

          “คุณคีคะ”

          น้ำเสียงของพะวามีความจริงจัง คิระหยุดมือแล้วเลิกคิ้วมอง

          “มีท่าที่ทำแล้วไม่ปวดเอวบ้างไหมคะ พะวาอยากศึกษา พะวาไม่อยากปวดเอวไปทำงานทุกวัน”

          “แล้วทำไมต้องปวดเอวทุกวันด้วย” คิระเลิกคิ้วในคำพูดที่พ้นปากอิ่ม

          “ก็คุณคีชอบทำทุกวันไม่ใช่หรือคะ” เพราะคิดว่าเขาชอบ เมื่อค่ำคืนเธอจึงเอ่ยปากชวน          

          “ไม่คิดว่าฉันจะปวดเอวบ้างหรือไงพะวา” คิระถามเสียงเข้ม เขาไม่ใช่มนุษย์เหล็กเสียหน่อยที่จะใช้งานเอวกับสะโพกโดยไม่รู้สึกรู้สา แต่ไม่วายนึกขำในคำถามของพะวา เจ้าตัวไปเอาข้อมูลนั่นมาจากไหน 

          “อ้าว...”