บทที่ 3 เฮีย (03)

“อ้าว...”          

          พะวาร้องอ้าวเสียงหลง นี่เธอเข้าใจผิดไปใช่ไหม พลันบ่นตัวเองอยู่ในใจ รู้งี้เมื่อวานไม่ชวนเขาติ๊ดหรอก พะวานะพะวา ปวดเอวฟรีแท้ๆ พลันนึกไปถึงประโยคของกลุ่มรุ่นพี่       

           ปกติพี่อิ๋มจะมีข้อมูลที่แน่นปึกและถูกต้องเสมอ เธอจึงเชื่อ แล้วอยากจะยกมือขึ้นเขกศีรษะตัวเอง พี่อิ๋มแกล้งหยอกพวกเพื่อนๆ เล่นแน่ๆ พลางมองคนมีความชำนาญตาแป๋ว ปากถามเย้าแหย่ออกไป

          “คุณคีปวดเอวด้วยหรือคะ”       

          “ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์นะพะวา ฉันก็เป็นมนุษย์ที่มีความรู้สึกคนหนึ่ง”

          ‘พะวาดีใจที่คุณคียังมีความรู้สึกค่ะ’ พะวาพึมพำราวกระซิบ แล้วหันไปสนใจสมาร์ตโฟนแว็บหนึ่ง

          “พะวาลงไปอาบน้ำก่อนนะคะ ยังไงก็ต้องไปทำงานค่ะ” เธอเห็นพวกพี่ๆ ไลน์มาถามอย่างห่วงใยกันยกใหญ่ที่จู่ๆ เธอก็ไม่ไปทำงาน

          “เดี๋ยวฉันไปส่ง” คิระเอ่ยบอก ขณะเดินไปหยิบเสื้อที่หยิบติดมาด้วยตั้งแต่เมื่อคืนขึ้นสวม ตามด้วยแว่นที่วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง

          “ที่ทำงานพะวาอยู่แถวสาทรนะคะ รถติดมาก” คนที่กำลังลงจากเตียงหันไปบอก แต่ก็มีแววดีใจเล็กๆ พลางเอ่ยต่อ

          “จะทำให้คุณคีลำบากหรือเปล่าคะ แต่ถ้าไม่ก็ขอบคุณที่เมตตาคนปวดเอวค่ะ ขืนพะวาโหนรถไป มีหวังปวดเอวยิ่งกว่าเดิม”

          หลังคิระส่ายหน้า พะวาก็พนมมือขึ้นขอบคุณ จากนั้นรีบลงไปอาบน้ำเพื่อจะเข้างานในช่วงบ่ายให้ทัน พอเสร็จก็พากันออกมาจากบ้าน

          คิระเดินไปหยุดยังรถเอสยูวีของตัวเอง จังหวะนั้นเขาชะงักแล้วยิ้มเยือกเย็น

          ‘ไหนว่าไม่ใช่สัตว์ แต่กลับลอบกัดเก่ง’

          “อะไรหรือคะ” พะวาที่สวมรองเท้าเสร็จเลิกคิ้วขึ้นพร้อมร้องถามหลังคิระไม่ขึ้นรถไปเสียที นาทีนั้นตาก็โตขึ้นเพราะล้อรถด้านหน้าทั้งสองแบนติดพื้น

          “คนลอบกัด”

          พะวาเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น พลันหันขวับไปมองยังบ้านข้างๆ ที่เวลานี้เงียบฉี่ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหรรษดล   

          “พะวาขอโทษนะคะ พะวาจะหาทางจัดการให้ค่ะ”

          “จะได้ผล?” จากที่ลองประเมิน หรรษดลไม่น่าจะเป็นคนที่เข้าใจหรือยอมอะไรง่ายๆ

          “ถ้าไม่ปรามเลยมีหวังก็ทำอีก” ไม่คิดว่าคนที่เธอเคยรักจะมีนิสัยเช่นนี้ และเหมือนปัญหาจะเพิ่มเติมเข้ามาจากที่คิดไว้ แต่หากอีกฝ่ายไม่หยุดคงได้ขึ้นโรงขึ้นศาลกันบ้างละ

          คิระกดหน้าลง ว่าไปตามความต้องการของพะวา

          “เดี๋ยวพะวาจะเรียกรถมารับเราออกไปหน้าปากซอยค่ะ” มือนุ่มหยิบสมาร์ตโฟนมาต่อสายหาม้าเร็วเจ้าประจำเพื่อขอความช่วยเหลือ

          สักห้านาทีเห็นจะได้ รถมอเตอร์ไซค์รับจ้างสองคันก็วิ่งมาจอดหน้าบ้าน นำพาคนทั้งคู่ไปส่งยังจุดหมาย

          “งั้นเราแยกกันตรงนี้นะคะ เดี๋ยวพะวาก็จะนั่งรถแท็กซี่ไปเหมือนกัน” พอมาถึงหน้าถนนใหญ่ยังป้ายรอรถโดยสาร พะวาก็หันไปบอกกับคิระพร้อมมองหารถแท็กซี่มิเตอร์

          “อื้อ”

          คิระกดหน้ารับ มือผายให้พะวาขึ้นไปบนรถแท็กซี่มิเตอร์ที่เคลื่อนมาจอด

          “ไว้เจอกันค่ะ” พะวายิ้มขอบคุณ โบกมือลาชายหนุ่ม แล้วนั่งรถไปยังที่ทำงาน

          คิระยังไม่ได้รีบร้อนเรียกรถแท็กซี่มิเตอร์ หยิบสมาร์ตโฟนออกจากกระเป๋าแล้วกดติดต่อหาอู่ซ่อมรถเจ้าประจำของตนเอง ส่งที่อยู่ไปให้เพื่อให้ทางเจ้าของอู่ส่งรถลากมาลากรถไปตรวจเช็กความเสียหาย

           จากนั้นถึงก้าวเท้าขึ้นรถไปบ้าง

          หลังลงจากรถแท็กซี่มิเตอร์พะวารีบก้าวอาดๆ เข้าไปในอาคารขนาดยี่สิบชั้น มือหยิบบัตรพนักงานออกมาสแกนเข้าไปยังด้านใน ตรงดิ่งไปยังพื้นที่ที่บริษัทของเธอเช่าอยู่ด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

          พอหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่หมุนได้ก็รีบขอโทษขอโพยพี่ๆ ทุกคน เพราะกินแรงไปครึ่งวัน เกวลินเป็นผู้ส่ายหน้าว่าไม่เป็นไร มาสายบ้างก็ไม่ได้ถึงขั้นทำให้พวกเธอเหน็ดเหนื่อย เธอทั้งสามก็เคยสายกันออกบ่อย มีแต่พะวานั่นแหละที่มักมาทำงานตรงเวลาเสมอ

          พอตกเย็นพะวาก็เดินทางด้วยรถเมล์สายเดิมไปยังสถานบันเทิงที่คิระเป็นเจ้าของ

          “สวัสดีค่ะ พะวามาอีกแล้วค่ะ”

          “เชิญครับพะวา”

          รอยยิ้มถูกแต้มขึ้นบนดวงหน้าเพื่อส่งไปทักทาย ส่วนกรวัฒน์ผายมือเชิญ

          “คุณคีนอนอยู่หรือคะ” กวาดสายตามองหาคิระไม่เจอจึงคิดว่าเขาคงพักผ่อนอยู่ด้านบนเหมือนเมื่อวาน

          “เปล่าครับ เฮียกลับคอนโดฯ น่ะ”

          “อ่อ”

          พะวาพยักหน้าเข้าใจ แล้วยิ้มกว้างเมื่ออีกฝ่ายเริ่มแนะนำตัว

          “เฮียชื่อเก่ง เรียกว่าเฮียเก่งก็ได้”

          “พะวาขอเรียกว่าพี่เก่งได้ไหมคะ” เธอขอเลี่ยงที่จะเรียกใครๆ ว่าเฮีย เพราะทำให้นึกถึงใบหน้าของหรรษดล แม้ความโกรธที่ถูกนอกใจจะดับลงแล้ว แต่พอได้ยินคำเรียกนั้นก็ทำให้รู้สึกว่ารอยจางเล็กๆ ถูกสะกิด

          กรวัฒน์ตอบตกลง แล้วพยักพเยิดหน้าบอกพะวาถึงคนที่เดินเข้ามาด้านในร้าน

          “นั่นเฮียมาแล้ว”

          พะวาคลี่ยิ้มหวานๆ พร้อมหมุนตัวไปมองคิระที่เดินเข้ามาใกล้ ในมือของชายหนุ่มมีกระเป๋าดัฟเฟิลสีดำ

          “เฮียจะไปไหนหรือครับ” คนสนิทเอ่ยถามชายที่เป็นทั้งเจ้านายและรุ่นพี่ ตามองไปยังกระเป๋าที่อีกฝ่ายถืออยู่ กระเป๋าใบนี้คิระใช้เป็นประจำยามต้องไปพักค้างอ้างแรมที่อื่น

          “บ้านใหม่”       

          ขณะตอบคิระหันมองพะวาราวกับจะบอกว่าเขากำลังทำตามที่เจ้าตัวขอ สาวเจ้ายิ้มหน้าบานพร้อมหันไปให้สัญญากับกรวัฒน์เสียงหนักแน่น

          “รับรองว่าพะวาจะไม่ให้มดไต่ไรตอมคุณคีแม้สักตัวเลยค่ะ พี่เก่งไม่ต้องห่วงนะคะ”

          “งั้นก็ฝากด้วยนะครับพะวา” กรวัฒน์มองตรงไปยังคิระ มีความสงสัยใคร่รู้ เพราะนอกจากจะย้ายไปบ้านใหม่แล้ววันนี้อีกฝ่ายยังสั่งให้เขาหานักสืบเพื่อจะให้สืบประวัติผู้ชายสองคนที่มีความเกี่ยวข้องกับพะวา