บทที่ 5 ใจสั่น

ความคาดหวังของหญิงสาวผิดถนัด พะวาหลับๆ ตื่นๆ เพราะไอร้อนที่แผ่ตามใบหน้าและร่างกาย หนำซ้ำยังมีอาการปวดกระบอกตาด้วย สงสัยจะไม่ใช่แค่เป็นหวัดเพราะโดนฝน เธอกำลังถูกเจ้าไมเกรนตัวร้ายเล่นงาน

          เมื่อนอนไปได้ราวสามชั่วโมงพะวาก็พยุงร่างลุกจากเตียง สงสัยเธอต้องพึ่งยาอีกครั้งแล้ว

          “ปวดหัวชะมัด”

          พะวาบ่นพึมพำ เดินไวๆ ลงไปยังชั้นล่างเพื่อหยิบยาไมเกรนขึ้นมาใส่ปากแล้วดื่มน้ำตาม ดวงตาแทบไม่อยากลืมเพราะอาการปวดที่เป็นอยู่ แล้วรีบเดินกลับขึ้นห้องไปทิ้งตัวลงนอน กินยาไปสักพักอาการคงจะดีขึ้น

          ทันทีที่ศีรษะวางลงบนหมอน พะวาก็รีบดำดิ่งลงห้วงนิทรา เพราะไม่อยากทนกับการปวดหัวจนจะระเบิด กระทั่งมางัวเงียก็ตอนได้รับไออุ่นๆ ที่คุ้นเคย

          พะวาสัมผัสได้ว่ามีฝ่ามือใหญ่วางแนบอยู่บนหน้าผาก ปากอิ่มพึมพำร้องถาม

          “กลับมาแล้วหรือคะ” พะวาคิดว่าคนตัวโตคงกลับมาแล้ว รอยยิ้มปรากฏบนดวงหน้าแม้ยังไม่ได้เปิดตามอง ทว่ากลิ่นที่ลอยมาเตะจมูกกลับไม่ใช่กลิ่นหอมอ่อนๆ ในทันใดนั้นจึงต้องรีบลืมตาขึ้น

          แล้วความตกใจก็สำแดงบนดวงหน้าหวาน มือออกแรงผลักคนที่บุกรุกเข้ามาทันที

          “ออกไปให้ห่างพะวานะเฮีย”                   

บทที่ 5 ใจสั่น

          “พะวาบอกให้ออกไปห่างๆ”      

          น้ำเสียงที่พ้นจากปากของพะวามีความเกรี้ยวกราด ไม่คิดว่าหรรษดลจะกล้าทำเช่นนี้

          “ใจเย็นๆ สิพะวา เฮียแค่เป็นห่วง” หรรษดลยกมือขึ้นอยากจะให้พะวาใจเย็นลงสักหน่อย และไม่จำเป็นต้องแสดงท่าทีรังเกียจกันขนาดนั้น

          “เฮียเข้ามาในห้องของพะวาได้ยังไง”     

          เมื่ออีกฝ่ายไม่ยินยอมถอยห่างไป พะวาก็เป็นฝ่ายก้าวเท้าลงจากเตียง กระนั้นฝ่ามือใหญ่ของผู้บุกรุกกลับมาดึงรั้งข้อมือเอาไว้ เธอจึงต้องบิดมือออกอย่างแรง

          “เฮียเห็นยาที่วางไว้บนโต๊ะในห้องครัว เฮียเป็นห่วงพะวาเลยขึ้นมาดู”

          “แต่ว่าพะวาล็อกห้องแล้ว เฮียพังประตูเข้ามาใช่ไหม”

          “เฮียไม่ได้พังเข้ามา พะวาน่าจะลืมล็อกห้อง”

          พะวาถอยห่างไปราวสิบก้าว มองไปยังประตูห้องนอนแล้วไม่พบรอยงัดแงะแต่อย่างใด แต่เธอก็จำได้ว่ากดล็อกประตูแล้ว...

          หรือว่าประตูไม้จะมีอาการบวมจากน้ำฝนที่หยดลงมาเมื่อคืน บ้านไม้มักจะเจอปัญหาเช่นนี้เป็นประจำ ในจังหวะที่เธอดึงประตูให้ปิด มันคงไม่ลงล็อก ด้วยความรีบร้อนอยากทิ้งตัวลงนอนทำให้ไม่ทันได้มองสำรวจอีกครั้ง

          “อย่าทำเป็นรังเกียจกันได้ไหมพะวา เฮียบอกแล้วไงว่าเรื่องที่ผ่านมาเฮียไม่ได้ตั้งใจ” หรรษดลใช้น้ำเสียงเว้าวอน ไม่อยากให้พะวามองเขาเป็นคนอื่นคนไกล เมื่อก่อนตนก็เข้านอกออกในบ้านนี้เป็นประจำ

          “เฮียไม่ควรเข้ามาภายในห้องหรือแม้แต่ภายในบ้านคนอื่นแบบนี้”           

          พะวาหน่ายใจเสียจริงที่ต้องมานั่งอธิบาย ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว และคนที่ทำให้เป็นเช่นนั้นก็ไม่สมควรมาตัดพ้อใดๆ ที่ผ่านมาเธอยังหลงเหลือความเป็นเพื่อน เป็นพี่เป็นน้องให้ แต่อีกฝ่ายกลับอยากได้สถานะเดิมคืน

          “แต่คุณอาฝากฝังให้เฮียคอยดูแลพะวา ท่านไว้ใจเฮีย ไม่งั้นท่านคงไม่เอากุญแจบ้านให้เฮีย” ชายที่ยังทำตัวหน้ามึนแสดงสิทธิ์ที่ได้รับ พะวาเห็นกุญแจบ้านแล้วกลอกตามองบน หัวใจเริ่มโมโหที่มีคนทำตัวไม่เหมาะสม พลันยื่นความต้องการไปอีกครา

          “ออกไปจากห้องของพะวาเดี๋ยวนี้เฮีย”

          “พะวา...ให้เฮียดูแลพะวาเถอะนะ ตัวเราร้อน เฮียเป็นห่วง” เมื่อครู่ที่วางมือบนหน้าผากมนพบว่าพะวาตัวร้อน จึงอยากดูแลเหมือนก่อน

          “พะวาดูแลตัวเองได้ค่ะ”           

          น้ำเสียงหนักแน่น สายตาแน่วแน่ แต่คนอย่างหรรษดลไม่มีวันเข้าใจง่ายๆ ยื่นมือหมายจะคว้าตัวนุ่มเข้ามาใกล้ พะวาถอยห่างได้ทัน ถ้อยคำคร่ำครวญจึงดังขึ้น

          “เราเคยรักกันพะวาจำได้ไหม...”

          “เฮียเคยกอดพะวา พะวาจำได้ไหม...”    

           หรรษดลมุ่งหมายจะกระชากอดีตคนรักกลับสู่ภวังค์เสน่หา หวังว่าวันเวลาดีๆ จะยังมีค่าอยู่

          “เฮียเคยหอมแก้ม เคยจูบพะวา และเราเคยนอนบนเตียงนี้ด้วยกัน...” หรรษดลมองไปยังเตียงไม้ ในสมัยที่พะวาเรียนมหาวิทยาลัย ตนได้เคยช่วยติวหนังสือให้จนหลับไปด้วยกันบนเตียงนี้

          พะวาทำแค่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยังจำเรื่องราวในตอนนั้นได้ดี

          เธอยอมให้เขากอด หอมแก้ม เพราะคือคนรัก

          ส่วนจูบ...เรียกว่าขโมยมากกว่ายินยอม เมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็จูบเธอในวันที่ความรักสั่นคลอน คงหมายจะเอาใจและยื้อไว้

          สายตากลมโตมองคนที่ตนเองเคยรัก เธอนั้นเป็นคนที่ทุ่มเทให้กับคนที่รักแบบเต็มที่ แต่หากมันยากเกินจะไปต่อก็ยินยอมรับความจริง ต่างจากชายตรงหน้าที่รู้ แต่ยังพยายามดันทุรัง

          “พะวายังจำ...” หรรษดลไม่ลดละ เขาถือคติอยากได้ต้องได้ ไม่ทันจะพูดให้ครบใจความ กลับเห็นว่าสายตาของพะวามองตรงไปยังหน้าประตูห้องจึงหันขวับไปมองบ้าง 

          “คุณคี…”

          พะวายิ้มดีใจที่เห็นคิระพร้อมทั้งรีบขยับไปหา แต่หรรษดลขวางไว้และแสดงตัวเป็นเจ้าของพร้อมทั้งหันไปมองส่วนเกินที่เอ่ยขึ้น

          “พูดต่อสิ ผมอยากฟัง”  

          คิระพิงสะโพกอยู่กับขอบประตู มือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบซองบุหรี่ขึ้นมาพร้อมไฟแช็ก

          คิระจุดบุหรี่แล้วคาบไว้ในปาก ก่อนแบมือเชิญให้หรรษดลสาธยาย

          “ทุกที่ในบ้านหลังนี้ มีแต่ความทรงจำของผมกับพะวา...รูปนั่นผมก็เป็นคนถ่ายให้ หนังสือเล่มนั้นผมก็เป็นคนซื้อ” นิ้วชี้ไปบนโต๊ะทำงาน มีกรอบรูปวางตั้งอยู่ รวมถึงมีกองหนังสือด้วย เขาจะใช้ความรัก ความผูกพัน รวมถึงความทรงจำที่มีร่วมกันเป็นดินที่ใช้ฝังกลบคนที่มาทีหลังให้จมลึกลงไป ไม่มีวันได้ใกล้ชิดพะวาอีก

          พะวาไม่เถียงว่าบ้านหลังนี้มีความทรงจำของเธอกับอดีตคนรัก แต่ใช่ว่าเธอจะใช้ความรู้สึกดีๆ ครั้งใหม่ลบมันออกไม่ได้ ส่วนรูปที่อีกฝ่ายบอกเป็นรูปครอบครัวเธอจึงไม่อยากทิ้ง ไม่ใช่เพราะเจ้าตัวเป็นคนถ่าย เรื่องหนังสือน่ะเธอเป็นคนซื้อต่างหาก หรรษดลก็แค่ไปเป็นเพื่อนก็เท่านั้น

          “พะวาเป็นของผม ผมเป็นรักแรกของพะวา” หรรษดลยกการได้ครอบครองหัวใจของพะวาเป็นคนแรกขึ้นมาอวดอ้าง

          คิระถึงกับกลั้วหัวเราะ โลกวิวัฒนาการไปถึงไหนแล้ว ยังมัวแต่จมอยู่กับความคิดแบบเดิมๆ รักครั้งแรกไม่จำเป็นต้องตราตรึงใจให้กลับไปรักใหม่เสมอไป พลันเอ่ยเรียกพะวา

          “มานี่สิพะวา”

          พะวาไม่ลังเลที่จะก้าวเท้าไปหาคิระ ก่อนชายหนุ่มจะยื่นของในมือให้ นั่นทำให้เสียงของหรรษดลตวาดก้อง

          “พะวาไม่สูบบุหรี่”

          “ให้พะวาทำไมคะ” พะวาตั้งคำถาม ตามองบุหรี่และไฟแช็กในฝ่ามือใหญ่  

          “ปกติของที่ฉันไม่เอา ไม่ต้องการแล้ว ฉันจะเผาทิ้ง”