บทที่ 4 แฟนเก่า (03)

“พะวาหน้าเหมือนใครหรือคะ พอดีพะวาได้ยินพี่เก่งพูด พะวาเคยอ่านนิยายเลยเดาเอา แบบว่าหน้าเหมือนหน้าคล้าย....แฟนเก่าที่ยังรักหรือคะ”

          เธอเว้นวรรคไว้ราวหนึ่งนาทีถึงเอ่ยประโยคหลัง ในวันนั้นได้ยินคำถามของกรวัฒน์ด้วยเช่นกัน จึงตีความหมายได้ไม่ยาก หรือว่าที่คนตรงหน้าตอบตกลงเพราะความเหมือนที่ว่า แล้วเห็นคิระพยักหน้าตอบรับในคำถามที่ปล่อยไป

          “เหมือนตรงไหนหรือคะ ตา ปาก จมูก โครงหน้า” ฝ่ายหญิงยังถามอีก ดวงตามองอย่างเฝ้ารอ

          “โครงหน้า ตา จมูก”     

          คิระตอบกลับ ไม่อยากอมพะนำไว้ให้พะวาคิดมาก สายตามองจ้องราวกับอยากให้หญิงสาวไม่ต้องใส่ใจ พะวาคือพะวา ไม่ใช่ตัวแทนคนรักเก่า ทว่าสีหน้าก็เข้มขึ้นเมื่อนึกถึงอดีตคนรัก

          “เหมือนแค่สามอย่างเอง...” พะวาพึมพำอย่างรู้สึกเบาใจ ก่อนจะเอ่ยคำพูดทีเล่นทีจริง

          “คุณคีจะไม่เอาพะวาไปเป็นตัวแทนเธอหรอกใช่ไหมคะ เพราะถ้าจะทำแบบนั้นคุณคีคงเฝ้าแต่จูบตากับจมูกของพะวา”

          คิระที่ตีความประโยคของพะวาไม่ได้เลิกคิ้วสงสัย

          “แต่นี่คุณคีเอาแต่จูบปากกับ...” พะวามองไปยังหน้าอกของตนเองเป็นการบอกใบ้

          คนที่เข้าใจความหมายนั้นถึงกับกลั้วหัวเราะและมีรอยยิ้มปรากฏ เพราะเป็นจริงดังพะวากล่าว

          “ซบอกของพะวาได้นะคะ พะวาพร้อมปลอบ” พะวาขันอาสาเสียงกึ่งเล่นกึ่งจริง

          ไม่ทันคิระจะได้ตอบกลับ เขาก็ต้องเสหน้าไปมองสมาร์ตโฟน

          ปิ๊บๆ

          คนตัวโตปล่อยให้สมาร์ตโฟนดังอยู่เช่นนั้น แต่ดูท่าปลายสายที่พยายามติดต่อจะไม่เลิกละ จนสุดท้ายคิระก็ต้องขยับตัวลุกขึ้น

          “เดี๋ยวฉันมา…”

          พะวาพยักหน้าเป็นอันเข้าใจ เธอเห็นหน้าของเขาเข้มขึ้น เข้มเหมือนตอนที่ถามเรื่องแฟนเก่า ชั่วครู่หนึ่งคิระก็กลับมาพร้อมเอ่ยหนึ่งประโยค

          “ไม่เกินสองเดือนนี้…แฟนเก่าของฉันจะกลับมา”

          พะวาเงยหน้ามอง สองเดือนอย่างนั้นหรือ

          “พะวาเป็นไม้กันหมาให้ได้นะคะ แบบแอบอ้างว่าเป็นเด็กคุณคี” ที่กล้าอาสาคงเพราะเห็นถึงความเคร่งเครียดวิ่งอยู่ในแววตาคมกริบ เธอรู้มาบ้างว่ารักครั้งเก่าของเขาจบไม่สวยพอๆ กับของตัวเอง ก่อนจะต้องอมยิ้มในวาจาที่สวนกลับมา

          “ก็เป็นอยู่ไม่ใช่หรือไง”

          “อ้าว พะวาลืมค่ะ...ฮัดชิ้ว”

          พะวายกมือขึ้นป้องปากกับจมูก แล้วบ่นเสียงอู้อี้กับชายหนุ่มหลังยกมือขึ้นอังหน้าผากดู

          “เหมือนพะวาจะเป็นหวัดค่ะ”

          “กินอิ่มแล้วก็รีบไปนอนพักซะ” ถึงว่าเขาเห็นพะวาขยี้จมูกอยู่สองสามหน คงเพราะตากฝนเมื่อคืนแน่ๆ แล้วได้ยินคำแย้งเบาๆ

          “แต่คุณคีต้องออกไปทำงานนี่คะ”

          “ฉันไป พะวาอยู่ แต่ว่าวันนี้เขาเข้ากะดึกใช่ไหม”  คิระอยากจะรู้เรื่องหนึ่งให้แน่ใจเสียก่อน

          “ใช่ค่ะ”

          พะวาพยักหน้า สายตายังมองอยู่คิระที่เหมือนเขาจะเข้าใจในบางความรู้สึกของเธอ ในอกมีความลังเลอยู่มาก เพราะในวันนี้กะว่าจะไปช่วยงานที่ร้าน หลังหลายวันที่ผ่านมาเธอเอาแต่ง่วงและอ่อนเพลีย ก่อนจะพยักหน้าตกลง เพราะหากฝืนแล้วไม่สบายจะกลายไปเป็นภาระมากกว่าไปช่วยแบ่งเบา

          จากนั้นเมื่ออิ่มท้องกันแล้ว พะวาก็เดินขึ้นไปคว้าพวงกุญแจของตัวเองออกจากกระเป๋าสะพายแล้วยื่นดอกหนึ่งให้ชายหนุ่ม

          “กุญแจห้องของพะวาค่ะ กลับมาแล้วจะได้ไขเข้ามาได้เลย”

          คิระรับเก็บใส่กระเป๋า แล้วเอ่ยบอกให้พะวารีบไปอาบน้ำจะได้พักผ่อน

          หญิงสาวหยิบเสื้อผ้าเดินลงไปยังชั้นล่าง แต่ก็ไม่วายมองไปทางอีกห้องนอนที่เจ้าของกลับมาแล้ว ไม่ทันจะได้เดินไปไหนก็เห็นคนตัวโตเดินตามลงมาหยิบน้ำในตู้เย็นไปดื่ม

          พะวาหันไปมอง เห็นชายหนุ่มพิงสะโพกกับเคาน์เตอร์ไม้ตรงข้ามตู้เย็น แล้วเขาก็พยักพเยิดหน้าให้เธอรีบไปอาบน้ำ

          พะวาใช้เวลาไปไม่นานแล้วก็ออกมาผลัดเปลี่ยนกับฝ่ายชาย โดยชายหนุ่มก็เอ่ยบอกให้คนตัวเล็กรีบขึ้นไปพักผ่อน ก่อนเดินหายเข้าห้องน้ำไปบ้าง

          ในจังหวะที่คิระก้าวเท้ากลับออกมาก็เห็นผู้อาศัยอีกคนรอที่จะเข้าห้องน้ำอยู่ แล้วเห็นถึงความไม่พอใจชัดเจน แต่ไม่ได้สนใจอะไร เดินขึ้นห้องไปหาพะวา

          เขาเห็นคนตัวเล็กนั่งฮึดฮัดอยู่บนเตียง มีขวดยาไว้บนโต๊ะ เขารอจนสรชัชออกจากบ้านไปถึงขยับตัวลุกบ้างพร้อมยื่นสมาร์ตโฟนให้หญิงสาว บนหน้าจอมีตัวเลขจำนวนสิบหลัก

          “มีอะไรก็โทร.มา”

          “ได้ค่ะ”

          พะวากดบันทึกเบอร์ของชายหนุ่มลงไว้ในรายชื่อผู้ติดต่อ นี่คงเป็นเบอร์ส่วนตัว เธอเห็นอยู่ว่าชายหนุ่มมีโทรศัพท์สองเครื่อง ส่วนเบอร์โทร.ที่เธอมีคงเป็นเบอร์ที่ไว้ใช้ติดต่องาน

          ชั่วครู่เสียงรถมอเตอร์ไซค์ก็เลื่อนห่างหายจากบ้านไป พะวาเอนตัวไปทิ้งศีรษะวางบนหมอนที่สวมปลอกหมอนสีเทา สายตามองรอบห้องเพื่อสำรวจความเรียบร้อย

          เมื่อแน่ใจว่าห้องปิดมิดชิดแล้วก็เข้าสู่โลกอินเทอร์เน็ต กดค้นหาข้อมูลบางอย่างที่ต้องการ ชั่วครู่ใหญ่ก็เป่าปากแรงๆ กับราคาค่าจ้างที่ต้องจ่าย

          ‘ทำไมแพงขนาดนี้เนี่ย’ พะวาทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก อย่างไรก็คงต้องลองดูสักตั้ง เพราะวิธีนี้อาจจะช่วยทำให้ตอบโจทย์ในสิ่งที่สงสัยได้มากยิ่งขึ้น

          นั่งหาข้อมูลไปอีกสักพักใหญ่ เมื่อตัดสินใจได้ก็จัดการกดแอดไลน์ไปสอบถามข้อมูลแบบตัวต่อตัว

          “สวัสดีค่ะ...คุณนักสืบ”  พะวาคุยรายละเอียดกับคู่สนทนาอยู่นานกว่าจะตอบตกลงจ้างงาน หวังว่าจะได้ข้อมูลที่ต้องการ

          จากนั้นก็นั่งไถ่ทวิตเตอร์ไปอีกครู่หนึ่ง พอเริ่มง่วงก็กดเข้าไลน์ส่งสติกเกอร์ไปหาคนสำคัญ

          PAWA ส่งสติกเกอร์หน้ายิ้มไปให้ K.KIRA

          พะวาไม่ได้รอให้ชายหนุ่มตอบกลับ คิดว่าเขาคงยุ่งอยู่กับงาน จึงวางคว่ำหน้าจอลงพร้อมปิดตาลงนอนเพราะเริ่มรู้สึกหนักหัวขึ้นมาแล้ว หวังว่าตื่นขึ้นมาจะดีขึ้น...