การเลือกที่ไม่มีสิทธิ์เลือก

ดนัยมองใบหน้าหวานของหญิงสาวตรงหน้า ที่ถึงแม้จะแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนดูโฉบเฉี่ยวและคมสวย แต่ก็ไม่อาจปกปิดความกังวลที่ฉายชัดออกมาได้ หน้าผากเนียนขมวดเป็นรอย คิ้วเรียวสลวยชนกันแน่นราวกับผูกเป็นโบ ริมฝีปากอวบอิ่มขบกันเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด จนคนแก่กว่าเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ เห็นเธอตั้งแต่อ้อนแต่ออกเสมือนหลานคนหนึ่งของเขาก็ไม่ปาน อดเอ่ยปลอบหญิงสาวเพื่อคลายความกังวลไม่ได้

“อามีทนายเก่ง ๆ คนหนึ่งช่วยหลานได้นะ อาก็นัดเจอเขาวันนี้ อีกสักพักก็คงมาแล้ว เราจะรอเจอเขาไหม”

เหมือนเสียงสวรรค์ฉายแววความหวัง ราวกับสวรรค์ได้ชี้นำทางให้เธอ ดวงตากลมโตเปล่งประกายอย่างยินดี เหลืออีกไม่กี่วันแล้วเธอก็ต้องไปตามหมายเรียกแล้วเธอก็ต้องการทนายเป็นที่พึ่งพิงทางจิตใจ ถึงแม้คิณณ์ณภัทรจะชี้แนะแนวทางเธอแล้วก็ตาม แต่เธอถือคติคนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตายสบายใจดี

“คงไม่ใช่แบบที่หนูเจอมานะคะ”

“คนนี้มีความสามารถ หนูไว้ใจได้ อาเคยหลอกหนูด้วยเหรอ?”

เสียงแหบพร่าตามอายุเอ่ยอย่างนุ่มนวลพยายามสร้างความเชื่อมั่นให้กับเธอไม่ต้องกังวลนัก แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นใช่ว่าตัวเขานั้นจะไม่เคยโกหกสาวน้อยคนนี้เสียเมื่อไหร่ เพียงแต่เธอไม่เคยรู้ก็เท่านั้น!

“คุณอาพูดแบบนี้หนูก็สบายใจค่ะ” หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยเสียงสดใส ใบหน้าของเธอเปล่งปลั่งขึ้นทันทีเมื่อความกังวลที่เคยเกาะกุมใจเริ่มคลายหายไป เห็นไหมล่ะ ไม่มีหมอนั่นเธอก็สามารถหาทนายคนอื่นได้ เธอจำเป็นต้องพึ่งพาเขาเสียเมื่อไหร่

ความสุขที่มีอยู่ชั่วครู่ที่เปื้อนรอยยิ้มชะงักค้าง ต้องสะดุดหยุดลงเมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย ร่างนั้นปรากฏขึ้นต่อหน้าด้วยความคมชัด สวมชุดสูทสีควันบุหรี่ทั้งชุดที่เข้ารูปได้อย่างลงตัว พร้อมเสื้อกั๊กซับในด้านในที่เพิ่มความเรียบร้อยและสุภาพตามมาตรฐานสากล

ท่ามกลางชุดที่ดูดีนั้น ผมของเขาที่เคยยุ่งเหยิงกลับถูกจัดทรงเรียบร้อยและปัดเสยขึ้นอย่างมีระเบียบ ขับเน้นให้ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูดียิ่งขึ้นไปอีก จนทำให้หญิงสาวรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ไม่อาจละสายตาไปจากเขาได้เลย แต่ถึงกระนั้นในใจของเธอเฝ้าภาวนาอย่างเงียบๆ ว่าทนายที่อากำลังพูดถึงนั้น… ขอให้ไม่ใช่เขาคนนี้เลย!

“สวัสดีครับคุณอาดนัย”

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกับชายสูงวัยซึ่งอยู่ตรงข้ามเธอ ใบหน้าหล่อเหลาประดับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ซึ่งแสดงถึงความเคารพและความเป็นมิตร ท่าทีทะเล้นที่เธอมักเห็นปกตินั้นกลับหายไปหมดสิ้น คงเหลือไว้แต่เพียงความน่านับถือสมกับการเป็นทนายความมานาน ภาพนั้นทำให้เธอเหมือนกับเขาเป็นคนละคนในยามปกติที่อยู่กับเธอ

คงเหลือไว้เพียงแต่ความสงบและท่าทีที่เต็มไปด้วยความน่านับถืออย่างสุภาพชน ซึ่งสมกับการที่เขาเป็นทนายความผู้มากประสบการณ์มานานหลายปี ภาพลักษณ์ในตอนนี้ของเขาแตกต่างจากภาพที่เธอเคยเห็นทุกครั้งเมื่ออยู่ด้วยกันในเวลาปกติ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเขาคือคนละคนกับเจษฎาคนที่เธอรู้จัก

แต่ว่า...เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้เขาทักทายใคร? คุณอาดนัยงั้นเหรอ อย่าบอกนะว่าทนายคนที่คุณอาจะแนะนำให้เธอคือตาบ้าน่ะเหรอ?!

ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตที่กรีดอายไลเนอร์เฉียบคมถึงกับเบิกกว้างแทบถลนออกมา เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าแทบไม่ จ้องมองผู้มาใหม่ที่บัดนี้ทรุดตัวลงนั่งที่นั่งข้างเธอเป็นที่เรียบร้อย ที่มีตั้งเยอะตั้งแยะกลับมานั่งเบียดเธอนี่นะ คิดว่าตัวเองตัวเล็กว่างั้น!

ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมา ดนัยจึงเอ่ยปากถามเมื่อเห็นหลานสาวจ้องมองถลึงตาใส่ชายหนุ่มรุ่นน้องในวงการกฎหมายอย่างไม่มีท่าทีว่าจะยอมราวกับรู้จักกันเป็นอย่างดีอย่างไรอย่างนั้น

“เอ้า รู้จักกันเรอะ ถ้าอย่างนั้นก็ดีน่ะสิ งั้นอาฝากน้องด้วยนะเจษ อามีธุระเดี๋ยวอาไปก่อนนะหนูนา เชื่อมือเจษมันนะ มันไว้ใจได้”

ดนัยพูดจบก็ไม่เปิดโอกาสให้คนอายุน้อยกว่าได้ขัด รีบผละออกจากโต๊ะไปโดยไม่รอฟังเสียงทักท้วง ทิ้งไว้เพียงความฉงนในดวงตาของหญิงสาวที่ทำได้เพียงแต่อ้าปากพะงาบ ๆ มองตามแผ่นหลังของชายสูงวัยไปจนลับสายตา

นี่คุณอาจะไม่ฟังเธอเลยหรือว่าอย่างไง? ทำไมถึงได้ยัดเยียดเจษฎามาให้เธอแบบนี้? ถึงแม้ในทีแรกเธอจะให้ความสนใจกับทนายที่ดนัยว่ามาก็ตาม แต่ก็ควรให้เธอเป็นคนตัดสินใจเอง ไม่ใช่โยนเธอให้แก่ทนายคนไหนก็ไม่รู้ แล้วคดีความเป็นเรื่องละเอียดอ่อนที่ต้องใช้ความไว้เนื้อเชื่อใจกันระหว่างทนายกับลูกความ ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะมาตัดสินใจแทนกันได้ง่าย ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ดนัยเป็นถึงผู้คร่ำหวอดในวงการกฎหมาย ผ่านคดีความมานับไม่ถ้วน ประสบการณ์โชกโชนเกินครึ่งชีวิต เขาควรเข้าใจดีว่าการเลือกทนายไม่ใช่แค่เรื่องฝีมือ แต่เป็นเรื่องของความเชื่อมั่นและความรู้สึกปลอดภัยของลูกความด้วย แล้วเพราะเหตุใดกัน...ทำไมพอเป็นกรณีของเธอ เขาถึงดูเหมือนอยากปัดเรื่องนี้ให้พ้นตัวราวกับรีบร้อนตัดสินใจแทนเธอเสียอย่างนั้น?

หรือทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันเป็นแผนการที่ถูกวางไว้อย่างแนบเนียน เพื่อให้เจษฎาเป็นคนที่ดูแลคดีของเธอ โดยไม่มีทางเลือกอื่น...

“หึ ว่าไงคนเก่ง เรียนกฎหมายมายังไงให้ตัวเองถูกดำเนินคดี”

เสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่ผู้ใหญ่ซึ่งเขาให้ความเคารพเดินจากไป ราวกับภาพลักษณ์สุขุม มาดนิ่งเมื่อครู่เป็นเพียงฉากหน้าชั่วคราว และยามนี้มันได้จางหายไปในพริบตา รวดเร็วจนหญิงสาวนั้นแทบไม่อยากเชื่อว่าเขาเป็นทนายความเสียด้วยซ้ำ หากเขาหันไปเอาดีทางด้านการแสดง เชื่อว่าอนาคตเขาคงรุ่งกวาดรางวัลไปได้ไม่ยาก

“นั่นปากเหรอ”

หญิงสาวชะงักไปชั่วอึดใจ ก่อนดวงตาคู่งามจะฉายแววขุ่นเคืองขึ้นมาแทบจะทันที เสียงหวานเอ่ยอย่างประชดประชัน ขณะที่ในใจอยากจะพูดออกไปให้เขาได้ยินไปเลยด้วยซ้ำว่าเลี้ยงหมาไว้ในปากหรือไง ทำไมคำพูดถึงได้ขวานผ่าซาก ไร้ความสร้างสรรค์ ดีแต่เหน็บแนมประชดประชันไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่คิดบ้างหรือว่าเธอไม่ได้อยู่ในอารมณ์จะมาต่อปากต่อคำเล่นสนุกกับเขาหรือไม่

ใบหน้าสวยคมเหยเกอย่างอดไม่อยู่ ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบส่งให้ชายหนุ่มอย่างอาฆาตสุดใจ แล้วไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก หญิงสาวสะบัดหน้าหนีก่อนลุกขึ้นจากโต๊ะอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง หรือรอฟังคำพูดจากเขาให้ระคายหูไปมากกว่านี้

เจษฎาเห็นท่าทีปั้นปึ่งไม่ไยดีของเธอ ราวกับไม่อยากเสวนากับเขาให้มากความไปมากกว่านี้ ก็รีบคว้าข้อมือบางเอาไว้โดยอัตโนมัติ ไม่ปล่อยให้เธอเดินหนีไปง่าย ๆ

“หาอะไรกินกันก่อนไหม นี่ก็เที่ยงแล้วนะ”

เสียงทุ้มติดอ้อนของชายหนุ่มราวกับกำลังง้อหญิงสาว น้ำเสียงนั้นฟังดูอ่อนลงกว่าที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด จนคนถูกรั้งไว้ต้องหันมามองเขา ดวงตาคมลึกของเจษฎาส่งสายตาเว้าวอนคล้ายกำลังอ้อนวอนให้เธออยู่กินข้าวกับเขาสักมื้อ

หนูนาเลิกคิ้วมองชายหนุ่มทำท่าทีราวกับสงสัยนักหนาว่าเขานั้นกำลังสื่ออะไร ทั้งที่คำพูดของเขานั้นสามารถเข้าใจได้ง่าย แล้วอย่างไรล่ะทำไมเธอต้องสนใจคนปากหมาแบบเขาด้วย

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกว่ายังคงนิ่งเงียบ ไม่เอ่ยคำตอบใดออกมา ทำเพียงเลิกคิ้วมองเขาเป็นเชิงสงสัยเท่านั้นหากแต่มองลึกเข้าไปในนัยน์ตาดำขลับที่ส่องประกายแวววาวอย่างชอบอกชอบใจทำให้เขานั้นรู้ได้ทันทีว่าโดนเด็กน้อยนั้นแกล้งทำเป็นไขสือแล้ว

“กินข้าวเป็นเพื่อนหน่อย เดี๋ยวจะไม่มาให้คุณหนูตะเภาเจอหน้าอีก” เจษฎายื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แสร้งทำเป็นจริงจัง แต่แววตากลับฉายแววหยอกเย้า

หนูนาได้ฟังแล้วก็อดคิดในใจไม่ได้ว่าเขาพูดจริงหรือแค่ล้อเล่นกันแน่ แต่สุดท้ายเธอก็ยอมพยักหน้าตอบตกลง เพราะไม่ว่าเขาจะไปหรือไม่ไป... มันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธออยู่ดี เพราะทุกอย่างนั้นขึ้นอยู่ที่ใจเธอเท่านั้น

“ชวนแล้วเลี้ยงไหม?” หญิงสาวทิ้งตัวนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามชายหนุ่ม มือเรียวยาวขีดเส้นใต้คำถามนั้นด้วยสายตาคมกริบที่จับจ้องไปที่เขา เหมือนจะบอกว่าเธอจะยอมอยู่หรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับคำตอบจากเขาในตอนนี้

เจษฎามองเธอด้วยแววตาฉายแสงขบขัน ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงความขี้เล่น

“ระดับคุณหนูเศรษฐีหมื่นล้านมาขอให้คนบ้านนอกอย่างกระผมเลี้ยงนี่นะครับ”

พูดจบเขาก็ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้พนักงานเดินมารับออร์เดอร์ ท่าทางเขายังคงนิ่งและเต็มไปด้วยความมั่นใจ แม้จะเป็นการหยอกล้อ แต่ก็แฝงไปด้วยความเคารพและยอมรับในสถานะของเธอ

“หรือจะไม่เลี้ยง?”

“เลี้ยงได้ตลอดชีวิตนั่นแหละ”

“มื้อเดียวพอ มื้อหน้าไม่หวัง”

หนูนาเอ่ยจบก้มหน้าลงมองเมนูที่วางอยู่บนโต๊ะ ตาเรียวคมกริบจ้องมองใบหน้าหญิงสาวที่กำลังขะมักขะเม้นในการหาของกิน จนเขานั้นกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเอ็นดู หญิงสาวหารู้ไม่ว่าถูกจับจ้องจากสายตาชายหนุ่มตรงข้ามเพราะมัวให้ความสนใจกับอาหารนานาชนิด

เขาชอบมองเธอในยามที่เธอลืมตัวไปกับความสนใจในสิ่งที่เธอรัก ราวกับว่าโลกทั้งใบเหลือเพียงแค่เธอกับสิ่งนั้น มันทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นธรรมชาติในตัวเธอและความอ่อนโยนที่แอบแฝงอยู่ในสายตาที่ไม่ค่อยมีใครเห็น

“สเต๊กเนื้อริบอายส์ เอาความสุกระดับมิเดียมแรร์หนึ่ง และก็สลัดแซลมอนรมควันหนึ่ง แล้วก็เอาเป็นพิซซ่ามาร์เกริต้าหนึ่งค่ะ”

“กินหมด?”

“หรือเปลี่ยนใจ” เธอหันมองเขาด้วยท่าทางท้าทายเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูยั่ว ๆ ว่าตัวเองอาจจะสั่งมากเกินไปจนเปลี่ยนใจไม่ได้ในตอนนี้

“ตามใจครับ”

“คุณผู้ชายจะรับอะไรดีนะคะ”

“ผมขอสเต๊กเนื้อเหมือนเธอครับ ส่วนน้ำขอเป็นน้ำเปล่าสองแก้วกับมัจฉะและอเมริกาโนเย็นแก้วหนึ่งครับ”

พนักงานรับคำและทวนรายการอาหารอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินจากไป หนูนาเงียบไปสักพักใหญ่ ขณะที่สายตาของเธอจับจ้องไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสงสัย เหมือนเขารู้จักเธอมากเกินไปจนทำให้เธอเริ่มรู้สึกแปลกใจก่อนที่จะเอ่ยถามออกไป

“รู้ได้ไงว่าชอบกินมัจฉะ” คำถามนั้นทำให้ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก รู้ทันทีว่าเธอกำลังสงสัยอะไร และยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่จริงจังพลางสบตาหญิงสาว

“แล้วมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับเธอที่พี่ไม่รู้บ้างล่ะ”