เรื่องในคืนนั้น

หญิงสาวรูปร่างบอบบางตัวเล็กสเป็คชายไทย แม้จะไม่ได้ผิวขาวตามพิมพ์นิยม แต่เมื่อเธอสวมเดรสกำมะหยี่สีดำเปิดไหล่ เผยให้เห็นเรือนร่างอรชรและส่วนเว้าส่วนโค้งที่ธรรมชาติรังสรรค์มาอย่างงดงาม ความโฉบเฉี่ยวของเมกอัพที่แต่งแต้มบนใบหน้าช่วยขับเน้นให้เธอดูมีเสน่ห์เย้ายวนยิ่งขึ้น เส้นผมสีน้ำตาลยาวสลวยที่ถูกจัดแต่งเป็นลอนคลื่นดูพลิ้วไหว ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ชวนหลงใหล

เมื่อหญิงสาวก้าวเท้าเดินเข้ามาในผับหรู เสียงเบสหนัก ๆ กระแทกเข้าโสตประสาท ร่างกายของผู้คนโยกไหวไปตามจังหวะเพลงที่กึกก้อง แสงไฟสีแดง น้ำเงิน ม่วงวูบวาบสลับกันไปสาดกระทบสะท้อนบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้า น้ำหอม และควันบุหรี่จาง ๆ

สายตาของชายหนุ่มนับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่เธอเป็นจุดเดียว ทว่าเจ้าของเรือนร่างเย้ายวนกลับหาได้สนใจไม่ เธอเดินต่อไปยังห้อง VIP อย่างมั่นใจ มุมเงียบสงบที่ถูกแยกออกจากความวุ่นวาย ด้านในตกแต่งอย่างหรูหรา โซฟานุ่มสบาย และเครื่องดื่มระดับพรีเมียมที่มีราคาแพงกว่าด้านนอกหลายเท่า ถึงแม้เดรสตัวสั้นที่เธอสวมจะเผยเรียวขาเหนือหัวเข่าขึ้นมาหลายคืบก็ตาม

“ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงจะรับเครื่องดื่มอะไรดีครับ”

“เอาเป็นเหล้ายินแล้วกันค่ะ” หญิงสาวทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คุณผู้หญิงรับเป็นเหล้ายินนะครับ” บริกรเอ่ยทวนรายการที่หญิงสาวสั่งไป หนูนาไม่ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้าเบา ๆ ตอบกลับไปเท่านั้น

ไม่นาน เครื่องดื่มที่เธอสั่งก็ถูกนำมาเสิร์ฟเรียงรายอยู่บนโต๊ะ หญิงสาวหยิบแก้วขึ้นมาจิบก่อนจะกระดกซดเข้าไปเต็มคำโดยไม่ลังเล รสขมฝาดและความร้อนวาบที่แล่นผ่านลำคอไม่ได้ทำให้เธอสะทกสะท้านแม้แต่น้อย วันนี้เธอมาปล่อยจอย ต้องเมาให้สุดเหวี่ยงเท่านั้น จะมาคนเดียวแล้วยังไงล่ะ?

“ผมขอนั่งด้วยได้ไหมครับคนสวย” เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านข้าง หญิงสาวถึงกับชะงักเล็กน้อย ก่อนจะปรือตามองบุคคลมาใหม่ทันที ว่าใครกล้าที่มาตอแยกับเธอ เธอเตรียมจะเอ่ยปฏิเสธ ไล่เขาไปให้พ้นทาง แต่เมื่อเพ่งมองดี ๆ กลับพบว่าเจ้าของเสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่นเป็นเจษฎาหัวหน้าสำนักงานของลัลน์นั่นเอง

“เชิญค่ะ” หญิงสาวยกยิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ยเชื้อเชิญด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“มาคนเดียวหรือครับ?”

“คุณเห็นใครไหมล่ะคะ”

“พี่เห็นมากันสองคนนะ”

“ไม่ตลกนะคะ” หนูนาถึงกับเลิกลักมองซ้ายทีขวาทีอย่างตกใจ ในเมื่อเธอมาคนเดียวเขาจะเห็นคนอื่นมาด้วยกับเธอได้อย่างไง เธอไม่ได้คิดเลยว่าเธอกำลังถูกแกล้ง แต่กลับนึกถึงสิ่งลี้ลับเป็นอันดับแรกเนื่องจากเป็นคนกลัวผีจนขึ้นสมอง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“พี่พูดหยอกเล่นทำเป็นจริงจังไปได้” เจษฎาหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ ก่อนรีบเฉลยเพื่อไม่ให้เธอฟุ้งซ่านไปไกลกว่านี้

“ดึกดื่นแบบนี้ตามเล่นเรื่องอย่างนี้ได้ยังไงคะ” หนูนาขมวดคิ้ว ทำหน้าจริงจังขึ้นมาทันที มาหลอกอะไรไม่หลอก มาหลอกเรื่องผีกันนี่นะ

“เรียกพี่ว่าพี่เจษก็ได้นะ เหมือนอย่างที่ลัลน์เรียกพี่” เจษฎาถึงกลับหัวเราะกลั้วในลำคอกับท่าทีของหญิงสาวที่ยังคงมองรอบตัวอย่างหวาดระแวง

“ในอนาคตเราต้องรู้จักกันเหรอคะ ถึงให้เรียกพี่แบบนี้” เธอเลิกคิ้วถามกลับ เสียงเจือแววหยอกล้อแต่ก็ยังคงระแวงชายหนุ่มแปลกหน้าที่ถึงแม้จะรู้จักชื่อแต่ก็ไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวเลย

“ก็ถือว่าเป็นการให้เกียรติอย่างหนึ่ง”

“งั้นพี่เจษมาที่นี่บ่อย ๆ ใช่ไหมคะ ดูจะชำนาญเหลือเกิน”

ถึงแม้จะพูดหยอกไปแบบนั้น แต่ในใจเธอกลับอดสงสัยไม่ได้ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้?เธอไม่ได้มีเจตนาดูถูก เพราะก็พอรู้มาบ้างว่าเขาเป็นคนมีฐานะ แต่ผับแห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่ใครจะเข้ามาง่าย ๆ มักเป็นแหล่งรวมตัวของผู้มีชื่อเสียง หรือพวกไฮโซกระเป๋าหนักเสียมากกว่า

“นาน ๆ ครั้ง แล้วเราล่ะ ไม่ค่อยเห็นจะเจอหนูเลย”

“นาน ๆ ครั้งเหมือนกันค่ะสงสัยจะคลาดกัน” หนูนาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ พลางยกแก้วเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก ราวกับคุยเรื่องฟ้าอากาศ

“เห็นซัดเหล้าเป็นน้ำแบบนี้ มีเรื่องเสียใจอย่างงั้นเหรอ”

“ชัดขนาดนั้นเลยเชียว”

“อืม ถ้าไม่สังเกตก็คงไม่เห็น”

“เข้าหาแบบนี้หวังอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวหรี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้า เสียงเพลงในผับยังคงดังกระหึ่ม แต่จังหวะหัวใจเธอกลับรู้สึกเหมือนถูกจ้องจับตา

“และถ้าหวังอยากได้ใจหนูล่ะ หนูจะยอมไหม”

“ครั้งคราวได้อยู่ แต่ถ้าให้ประจำแล้วคงต้องบาย”

หนูนาตอบกลับเสียงพร่า ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าคมคายแสนหล่อเหลาของชายหนุ่ม ไม่รู้ว่าเธอเอาความกล้าที่ไหนมาเหมือนกันถึงได้พูดไปเช่นนั้น คงเป็นไปด้วยฤทธิ์เหล้าทำให้เธอมีความกล้าบ้าบิ่น เช่นนี้กับคนไม่รู้จักมักจี่เป็นการส่วนตัว หรือเป็นเพราะความอยากเอาชนะของเธอกันแน่นะ

เจษฎาถึงกับผงะไปเล็กน้อยกับความใจกล้าของหญิงสาว ตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนลมหายใจร้อนผ่าวของเธอแผ่วรดผิวเขา กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยปะปนมากับลมหายใจนั้น

“ที่พูดเล่นไปอย่างนั้น เราก็อย่าจริงจังสิ” คนอย่างเขาที่เคยผ่านผู้หญิงมานักต่อนัก กลับทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญกับท่าทีร้อนแรงของเธอ

“หนูไม่ได้พูดเล่น แต่หนูเอาจริง”

พูดจบหญิงสาวกระตุกเนกไทของเขาเบา ๆ ราวกับเชื้อเชิญให้ก้าวตามไป เจษฎามองแววตาท้าทายของเธอ ก่อนจะยอมก้าวตามไปโดยไม่ขัดขืน เมื่อทั้งคู่หยุดอยู่กลางฟลอร์เต้นรำ หนูนาก็วาดแขนโอบรอบคอเขา แกว่งสะโพกไปตามจังหวะเพลง ยั่วยวนอย่างท้าทาย

“เล่นกับไฟระวังเผาไหม้ตัวเองนะ”

เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหู พร้อมกับมือหนาที่โอบรัดเอวขอด ดึงร่างบางเข้ามาแนบชิดจนไร้ช่องว่าง เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วฟลอร์ ไม่มีใครได้ยินคำพูดของพวกเขา นอกจากคนที่อยู่ใกล้กันจนลมหายใจรินรด

“งั้นเราเหมาะกันเลยค่ะ เพราะหนูเป็นน้ำมัน” หนูนาตอบกลับด้วยน้ำเสียงยั่วยวน สบตาเขาด้วยแววตาท้าทาย

“หืม ร้อนแรงจังเลยนะครับ ว่าแต่พี่ยังไม่รู้จักเราเลย ชื่ออะไรงั้นเหรอ”

“ชื่อหนูนาค่ะ แต่รู้ไปก็คงเท่านั้น”

“ทำไมล่ะ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยทันที

“เพราะหนูไม่อยากผูกมัดกับใคร” น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่ง ทว่าซ่อนความท้าทายบางอย่างไว้ในแววตา

“งั้นให้พี่ทดลองงานก่อนไหม เผื่อติดใจจะได้เรียกใช้งานต่อ” เจษฎาเห็นเช่นนั้นจึงยกยิ้มมุมปาก โน้มหน้าเข้าใกล้

“งั้นจะรออะไรล่ะคะ” หนูนาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยักไหล่อย่างไม่หยีระต่อสิ่งใด

“หนูคิดดีแล้วงั้นเหรอ” เจษฎามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างพินิจหาคำตอบที่แท้จริงของเธอ ถึงแม้ว่าเขาจะเวียนหัวและเริ่มเมาแล้วก็ตาม

“ตอนนี้คิดดีแล้ว” หนูนายืนยันคำพูดของตัวเองด้วยความมั่นใจ แม้จะรู้ว่าเธออาจจะอยู่ในอาการเมา แต่ตอนนี้เธอก็รู้สึกว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง

“ไม่ใช่เพราะเมา?”

“เอาเป็นว่าตอนนี้ไม่เป็นไร”

“ระวังจะเสียใจทีหลังนะ” เขากระซิบเตือน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง แต่ก็มีความอยากรู้แฝงอยู่

“ไม่มีคำว่าเสียใจ” เมื่อหญิงสาวยืนยำคำตอบเช่นนั้น มือหนาพลันโอบเอวหญิงสาวแล้วพาเธอเดินออกไปจากพื้นที่ที่เต็มไปด้วยเสียงดนตรีและความเร้าใจนั้นเพื่อไปยังรถของตนที่จอดไว้ไม่ไกล

เจษฎาที่สนใจหญิงสาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อาจดูเหมือนว่าเขานั้นไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษมากพอ แต่ทั้งเขาทั้งเธอนั้นก็ติดอยู่ในห้วงแห่งน้ำมึนเมาทั้งคู่ สติสัมปชัญญะที่มักคิดไตร่ตรองถูกผิดได้ กลับมลายหายไปสิ้น