ต้องทำยังไงเธอถึงจะรัก

“น่าสมเพชตัวเองชะมัด” ทำไมนะถึงได้หลงรักกับคนอย่างเขากันนะ คนอย่างเขามีอะไรดีกัน เทียวไล้เทียวขื่อมาหาเธออยู่เป็นหลายปี แต่ไม่เคยกลับพิสูจน์ให้เธอเห็นหรือมั่นใจได้เลยว่าเขาจะจริงจังกับเธอ

เธอคิดว่าเธอใจแข็งมากพอ คิดว่าหัวใจของเธอไม่อ่อนไหวไปกับผู้ชายแบบนั้น แต่สุดท้ายก็แพ้...แพ้ให้กับคำพูดกึ่งเล่นกึ่งจริงของเขา แพ้ให้กับแววตาที่ทำให้เธอสั่นไหวอยู่เสมอ

เธอกลัวเพียงว่าการที่เขายังตามตอแยเธอจนถึงทุกวันนี้เพราะว่าอยากเอาชนะเธอหรือเปล่าก็ไม่อาจทราบได้ บางที...ที่เขายังตามตอแยเธออยู่อาจเป็นเพียงเพราะว่าเขาไม่เคยถูกเธอปฏิเสธจริง ๆ จัง ๆ มาก่อนเธอคงไม่ใช่คนพิเศษสำหรับเขา เธออาจเป็นเพียงแค่ของเล่นที่เขาอยากเอาชนะก็เป็นได้ ไม่มีใครสามารถรู้ถึงความคิดเขาได้นอกจากตัวของชายหนุ่มเอง

หลังจากคืนนั้นเธอก็หลบหน้าเขาตลอด แต่เมื่อจำเป็นต้องเจอหน้ากันเธอก็บอกให้เขาลืมไปซะ ถึงเธอเคยพูดกับเขาแบบนั้น แต่เขากลับแค่ยกยิ้มบาง ๆ ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ท่าทางของเขาเหมือนกำลังรออะไรบางอย่างจากเธอ แต่เธอไม่มีอะไรจะให้เขาอีกแล้ว

อย่างคณาภัทรนั้นเธอรู้ว่าเขานั้นไม่ได้จริงจังที่จะจีบเธอเพียงแต่จะแกล้งเพื่อนรักของเขาอย่างเจษฎาเท่านั้น กับเธอนั้นเขาเอ็นดูเธอเหมือนกับน้องสาวแท้ ๆ ของเขาคนหนึ่งด้วยซ้ำ ต่างจากอีกคนที่ทำตัวเป็นหมาหยอกไก่ไม่คิดจะจริงจังพัฒนาความสัมพันธ์ให้มากกว่านี้

เกิดเหตุลำบากแบบนี้เธอจะไปรับความช่วยเหลือจากเขาให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขานั้นให้ยุ่งเหยิงกว่าเดิมทำไม ในเมื่อเธอมีเงินสามารถยืนได้ด้วยตัวเองไม่ต้องพึ่งใครและผู้ชายหน้าไหน ขอมีความสุขกับการอยู่เป็นโสดแบบนี้คงอาจจะดีกว่า คนอาภัพรักเช่นเธอคงได้แต่นอนอยู่บนกองเงินกองทอง คงไม่มีใครสบายเท่าเธออีกแล้วล่ะจริงไหม

เธอถือคติว่าไม่มีผัวไม่ตาย แต่ไม่มีเงินชีวิตเธอได้จบลงตายเป็นที่แน่นอน

“มึงว่าไงแดน มึงคิดว่าเรื่องนี้อะไรผิดแปลกไหม”

เจษฎาเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบ ขณะรถเคลื่อนตัวออกจากคอนโดของหญิงสาว แสงไฟริมทางสะท้อนวูบวาบบนกระจกหน้ารถ การจราจรเริ่มหนาแน่นขึ้นจากช่วงเวลาเลิกงาน แต่กระนั้นดวงตาคมกลับจ้องนิ่งอยู่ที่ถนนเบื้องหน้า มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยแน่น ขณะที่อีกข้างเคาะลงบนคอนโซลรถเป็นจังหวะคล้ายใช้ความคิด

“มึงโง่หรือมึงโง่ถึงดูไม่ออก มีพิรุธขนาดนี้มึงกลับถามกูด้วยคำถามโง่ ๆ นี่นะ” เสียงถอนหายใจหนัก ๆ ดังขึ้นจากคนที่นั่งข้าง ๆ ก่อนที่แดนจะหันมามองเพื่อนสนิทด้วยแววตาเอือมระอา

“ไอ้เวรนี่ กูหมายถึงหนูนาต่างหาก ไอ้โง่เอ๊ย เป็นอัยการได้ยังไงก่อน”

“โถ ไอ้เจษถ้ามึงฉลาดป่านนี้มึงได้น้องทำเมียแล้ว อย่าปากดีใส่กูให้มากนัก” คณาภัทรหัวเราะหึ ๆ ก่อนเอนกายพิงเบาะ เท้าศอกกับขอบหน้าต่างรถอย่างสบายอารมณ์มองคนขับด้วยใบหน้ายียวนกวนประสาท

“เรื่องคนละส่วน มึงก็เอามาปนได้เนอะ”

“แล้วสรุปมึงคิดว่ายังไง”

“กูว่าหนูนารู้ว่ะ ว่าใครทำ เพียงแต่ไม่บอกเราเท่านั้น” เจษฎาพูดเสียงเรียบ แววตาครุ่นคิด เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ ตั้งแต่เกิดเรื่องหนูนาก็ไม่เอ่ยปากสงสัยใครเป็นพิเศษ เหมือนเธอรู้แต่เลือกที่จะปิดปากเงียบ

“มึงก็คิดในแง่ร้ายไป น้องเขาก็ให้กู้กับคนสนิทเท่านั้น ถ้าเป็นพวกนั้นจริงน้องเขาก็คงไม่อยากคิดร้ายกับพวกนั้นหรอก ใช่ว่าเธอจะไม่มีศัตรูที่ไหน พ่อเธอทำธุรกิจใหญ่โตขนาดนั้นมาเล่นงานลูกก็ไม่แปลก”

“กูว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น”

“มึงจะบอกว่าคนรักเก่าน้องเป็นคนทำงี้เหรอ”

คณาภัทรพูดติดขำราวกับพูดไปเรื่อย แต่ผลลัพธ์นั้นกลับตรงกันข้าม เมื่อเพื่อนรักเขากลับนิ่งอึ้ง ดวงตาคมวาวโรจน์อย่างไม่พอใจ แต่สิ่งที่ทำให้เขานั้นมั่นใจว่าคำพูดของเขานั้นแทงใจดำเจษฎานั่นก็คือ มันเร่งความเร็วรถจนความเร็วแตะที่หนึ่งร้อยสี่สิบจนเขานั้นต้องรีบเอ่ยเตือน

“เห้ย ๆ กูว่ามึงขับเร็วเกินไปแล้วนะไอ้เจษ” เสียงของคณาภัทรตอนท้ายเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเจษฎาขับรถปาดไปปาดมาอย่างไร้มารยาท ไม่รู้ว่าพี่ใครด่าพ่อล่อแม่มันไปรึยัง ขับได้ส้นตีนขนาดนี้

เสียงตะโกนของคณาภัทรดังลั่นห้องจนเจษฎานั้นได้สติจากความขุ่นเคืองใจที่กำลังครอบงำ ก่อนจะค่อย ๆ ถอนคันเร่งลดความเร็วลงอย่างช้าๆ มือหนากุมพวงมาลัยแน่น ขณะหันหน้าไปด่าคณาภัทรที่แหกปากเสียจนเขาตกใจ

“มึงจะแหกปากทำซากอะไรวะ กูตกใจหมด เดี๋ยวได้แหกโค้งตายห่ากันพอดี”

“ไม่ดูตัวเองก่อนเลยนะ ไอ้เวรตะไลนี่ขับรถควาย ๆ ให้เขาด่าพ่อแม่เล่น”

“แล้วเมื่อกี้ มึงว่าอะไรนะ” เจษฎาถามเสียงต่ำ หลังจากที่ได้สติ เขาหันไปมองคณาภัทรเพื่อให้ทวนคำถามที่เพื่อนเพิ่งพูดออกไป

“กูถามว่ามึงคิดว่าใครทำ”

“กูก็ไม่รู้หรอก แค่เดา ๆ ไปเท่านั้น แต่กูมั่นใจว่าหนูนารู้ว่าใครเป็นคนทำ”

“หนูนาคิดจะปิดบังพวกเรา?” คณาภัทรเลิกคิ้วถามมองหน้าเจษฎาที่ใบหน้าเรียบเฉยขัดกับบุคลิกปกติของเขา แต่ทว่าแววตานั้นกลับสับสนที่ไม่อาจซ่อนได้มิด

“ก็ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว อาการอึกอักแบบนี้มีคำอธิบายอื่นด้วยรึไง?” เสียงหนักแน่น ก่อนจะหันไปมองคณาภัทรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ

“ทำไม มึงหวงน้อง?” คณาภัทรถึงกับเลิกคิ้ว มุมปากกระตุกยิ้มที่เต็มไปด้วยการเย้าแหย่

“ไม่ว่าจะถามชู้สาว หรือเป็นห่วงตามประสาพี่น้อง มันก็น่าเป็นห่วงอยู่ดีไม่ใช่หรือวะ”

เสียงทุ้มเคร่งเครียดเมื่อนึกถึงคดีของหญิงสาว ต่อหน้าเธอเขาก็พูดทำนองว่าไม่ใช่คดีใหญ่โตอะไร สามารถจัดการได้ง่าย ได้แต่คิดในใจว่าฉิบหายแล้วจัดการได้ง่ายที่ไหนซะล่ะ

“ไม่ใช่ผัว แต่เสือกเสนอตัวออกหน้านี่นะ” คณาภัทรพูดขำๆ กระตุกยิ้มเล็กน้อย เขาแกล้งเหน็บเพื่อนรักที่ไม่เคยมีความคืบหน้าเรื่องความสัมพันธ์กับหญิงสาว แม้ว่าจะมีโอกาสมาแค่ไหนก็ยังคงกินแห้วอยู่ดี

“มึงก็เหมือนกันแหละวะ ไม่มีใครเอาเหมือนกู”

“กระผมไม่บังอาจไปเทียบชั้นกับปรมาจารย์ด้านผู้หญิงอย่างท่านเจษฎาหรอกครับ”

คณาภัทรตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสา ราวกับพยายามทำให้เพื่อนรักคลายความกังวลจากเรื่องที่เขากำลังคิดหนัก แต่ด้วยนิสัยของเขาที่ชอบแกล้งก็ยากที่จะปลอบใจแบบตรงไปตรงมา

“ท่านอัยการก็พูดไปนั่น กระผมเป็นเพียงทนายธรรมดาจนจนคนหนึ่ง พ่อแม่ก็เป็นชาวไร่ชาวสวนธรรมดา ไม่ได้มั่งมีแค่พออยู่พอกินจะมีสาวที่ไหนมาเหลียวแลผม สู้ท่านอัยการคณาภัทรไม่ได้หรอกมั้ง ไม่รู้ว่าไปลงอ่างกี่รอบต่อเดือน”

ชายหนุ่มยอกย้อนกลับอย่างไม่ยอม ไม่งั้นเขากับคณาภัทรจะคบหาเป็นเพื่อนสนิทกันได้อย่างไรถ้าไม่ปากหมาเหมือนกัน รวมไปถึงคิณณ์ณภัทรด้วยที่แม้จะพูดน้อยแต่คำพูดของชายหนุ่มแต่ละคำราวกับใบมีด บวกกับความเย็นชาไม่สนโลกของมันแล้วยิ่งทำให้มันน่ากลัวไปใหญ่ แต่คงมีข้อยกเว้นเดียวนั่นคือเมียมัน

“แรงนะไอเวรนี่”

“คนอย่างมึงสะทกสะท้านด้วยเหรอวะ” เจษฎาแค่นเสียงหัวเราะดูถูกเพื่อนที่หนังหน้ามันหนายิ่งกว่าฝ่าเท้าเสียอีก แค่นี้ทำอะไรมันไม่ได้หรอก

“กูล่ะเบื่อคนอย่างมึง”

“มึงก็เลิกคบกูไปสิ” เสียงเหนื่อยหน่ายของเจษฎาเอ่ยท้าคณาภัทรที่ชอบบ่นว่าเขาเสียนักหนา วันไหนไม่ต่อล้อต่อเถียงกับเขา ดูเหมือนมันจะนอนไม่หลับ

“มึงไม่เป็นคบกับกูแล้วใครจะเป็นเพื่อนกับมึง”

“มึงก็เหมือนกันนั่นแหละ ไม่มีกูก็ไม่มีใครคบกับมึง”

“งั้นมึงกับกูคงต้องอยู่ในภาระจำยอมซึ่งกันและกันแล้วล่ะ”

“สาระอยู่ที่ไหนวะ” หลังจากโต้เถียงมานานก็ไม่อาจถามหาสาระสำคัญของเรื่องได้

“มึงกับกูเคยมีสาระด้วยหรือวะ”

“มีดิ” คำตอบของเจษฎาทำเอาเขานั้นงุนงงว่าตั้งแต่เป็นเพื่อนกันไม่อาจหาสาระได้ ถ้าอยากถามหาสาระนั้นคงต้องไปคุยกับคิณณ์ณภัทรเท่านั้น

“สารเลวสิไม่ว่า”

“เปล่า สาระแนเสือกเรื่องชาวบ้าน”

เจษฎาตอบกลับอย่างไม่คิดมาก แต่ในใจของเขาก็รู้ว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องขำๆ เขารู้สึกเหมือนตัวเองถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับปัญหาของคนอื่นซึ่งไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องไปเสือกทุกครั้ง อาจเป็นเพราะสายอาชีพเขาที่จำต้องรู้เรื่องชาวบ้านเพื่อนำข้อเท็จจริงไปต่อสู้คดี

“งั้นมึงก็ไปเสือกเรื่องของน้องมาด้วย”

“เออ มึงไสหัวลงจากรถกูได้แล้ว” เจษฎาพูดพร้อมกับเบรกสุดแรง ทำให้คณาภัทรหน้าทิ่มเกือบชนกับคอนโซลรถเพื่อเป็นการไล่ให้เขานั้นรีบลงจากรถ คงไม่อยากรอให้เพื่อนรักทำอะไรยืดยาวไปมากกว่านี้ เมื่อถึงคอนโดหรูย่านใจกลางเมืองที่รถติดยิ่งกว่าอะไร เขาก็เริ่มเบื่อหน่ายกับการจราจรที่ทำให้เสียเวลาไปเปล่า ๆ

“ใช้กูเสร็จก็หมดประโยชน์เลยนะมึง ระวังเด็กมึงไว้ให้ดีกูจะจับทำเมีย” คณาภัทรรีบเอ่ยก่อนจะรีบลงจากรถก่อนจะฝ่าเท้าเพื่อนรักที่เตรียมจะยันข้ามฟากมายังคนนั่ง

เจษฎาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอนหลังพิงเบาะและค่อยๆ หลับตาลง ความเหนื่อยล้าและความเครียดจากทั้งร่างกายและจิตใจบีบคั้นเขาอย่างหนัก เขาคิดถึงคำถามในใจที่วนเวียนซ้ำๆ

เมื่อไหร่นะที่หญิงสาวจะหันมามองเขาบ้าง เขาตามจีบเธอมาห้าปีแล้วแต่ก็ไม่มีวี่แววไปมากกว่าเดิมเลยสักนิด ปีแรกเป็นอย่างไรปัจจุบันก็ยังเป็นเช่นนั้นไม่มีการพัฒนาเสียทีจนเขาแทบถอดใจ ครั้งนี้เขาเสนอตัวเพื่อจะช่วยเธอเป็นวีรบุรุษขี่ม้าขาวช่วยเธอในยามยาก แต่เธอนั้นก็กลับปฏิเสธเสียงแข็งไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากเขา

“พี่จะต้องทำยังไง หนูถึงจะชายตามามองพี่มากกว่าที่เป็นอยู่บ้าง”

หรือเขานั้นควรถอยเสียแต่ตอนนี้? เขาได้เพียงถามตัวเองในใจไม่อาจหาคำตอบจากคำถามนี้ได้ มือของเขายกขึ้นปิดหน้าผากอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะลืมตามองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิดลง ค่ำคืนมาถึงแล้ว แสงจากไฟบนถนนยามค่ำคืนดูเหมือนจะไม่ช่วยบรรเทาความเหงาและความอ้างว้างในใจของเขาเลยแม้แต่น้อย