คำสั่งจากเบื้องบน

     แสงแดดจ้าส่องสว่างลงท่ามกลางกระหม่อมบ่งบอกเป็นเวลาเที่ยงวันแล้วนั้น แต่ทว่าภายในห้องสีขาวม่านหนาสีดำบดบังแสงจากภายนอกจนกลับมืดสนิทไม่อาจเห็นแสงตะวันได้ เสียงลมหายใจแผ่วเบาของใครบางคนผสานเข้ากับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังสม่ำเสมอ อุณหภูมิที่เย็นเฉียบทำให้ห้องนี้เป็นดั่งโลกอีกใบที่ถูกตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอก

         บนเตียงกว้างคิงไซซ์ร่างเล็กยังคงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มนุ่ม ดวงหน้าผุดผ่องแนบลงกับหมอน เส้นผมสีน้ำตาลกระจายอยู่บนผ้าปูเตียงอย่างไร้ระเบียบความเงียบและความเย็นสบายขับกล่อมหญิงสาวเจ้าของห้องให้ดำดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา

         ‘โอ้ ใจเอ๋ยทำไมรักใครช่างง่ายดาย ใจง่ายเกินไปไหมเธอ โอ้ ใจเอ๋ย โอ้ ใจเอ๋ย ทำไมเจ็บไม่จำ’

         เสียงริงโทนดังขึ้นจนหญิงสาวที่หลับอุตุนั้นสะดุ้งเฮือกตื่นด้วยความตกใจ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างขัดใจ มือเรียวควานหาโทรศัพท์ใต้กองหมอนอย่างลวก ๆ ดวงตายังคงปิดสนิท ริมฝีปากอิ่มพึมพำเสียงเบา คล้ายคนยังไม่ตื่นดี ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสหน้าจอเย็นเฉียบแล้วกดรับสาย

         “ทำอะไรอยู่หา ยัยนา! กว่าจะรับสายพ่อ”

         เสียงทุ้มต่ำคำรามลอดออกมาจากปลายสาย ทำเอาเปลือกตาที่หนักอึ้งของหนูนาลืมขึ้นแทบจะทันที หัวใจที่เคลิ้มอยู่ในความง่วงขยับจังหวะเร็วขึ้น สมองมึน ๆ ถูกความตกใจแทนที่ภายในเสี้ยววินาที

         ร่างเล็กเด้งตัวขึ้นนั่ง ผมยาวสยายกระเซิงปรกใบหน้า ดวงตาหรี่ปรือพยายามเพ่งมองหน้าจออย่างยากลำบาก ชื่อของคนโทรเข้าชัดเจนอยู่บนนั้น

         “ลูกก็รีบรับแล้วไงพ่อ” เสียงอ่อย ๆ ตอบกลับไปแทบจะทันที เมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ “บิดาบังเกิดเกล้า” ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ยิ่งได้ยินน้ำเสียงขุ่น ๆ ของปลายสาย หัวใจยิ่งเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น

         “พ่อโทรไปกี่สายแล้วกว่าจะรับ แล้วเสียงอู้อี้แบบนี้คือพึ่งตื่นรึไง”

         “หนูทำธีสิสจนตีห้ากว่าหนูจะได้นอน”

         “แล้วแกมีอะไรจะสารภาพพ่อไหม?”

         เสียงเข้มของนรุตม์เอ่ยอย่างราบเรียบแตกต่างจากน้ำเสียงในตอนแรกอย่างสิ้นเชิง ราวกับไม่ต้องการฟังคำแก้ตัวอีกแล้ว ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปทั่วร่าง หนูนาสะดุ้งเฮือก เส้นประสาททุกเส้นตื่นตัว จนคนมีชนักติดหลังถึงกลับสะดุ้งทำตัวไม่ถูก

         ในคราแรกเธอตั้งใจว่าจะจัดการปัญหาที่ตัวเองนั้นก่อขึ้นเอง ไม่ให้เรื่องถึงหูพ่อแม่ของเธออย่างเด็ดขาด งั้นเธอได้โดนตีขาหักแน่!

         “พะ พ่อหมายถึงเรื่องอะไรล่ะ หมายถึงเรื่องหนีกลับมานอนคอนโดน่ะเหรอ แต่หนูก็บอกพ่อแม่ในกลุ่มแล้วนะ”

         เสียงเล็กสั่นน้อย ๆ อย่างคนที่กำลังจะโกหกคำโตแต่พอสบโอกาสก็รีบเฉไฉไปเรื่องอื่นทันทีหลังจากนั้นทำเป็นเฉไฉพูดเรื่องอื่นราวกับน้ำไหลไฟดับ แต่หารู้ไม่ว่าน้ำเสียงตะกุกตะกักในประโยคแรกได้ขายตัวเองไปแล้วเรียบร้อย

         “แกจะไม่พูดจริง ๆ ใช่ไหม หะ นันท์นพินท์”

         นรุตม์แผดเสียงตวาดลูกสาวอย่างน้อยครั้งที่จะทำ ทำให้หนูนาถึงกับสะดุ้งเฮือกเส้นประสาททุกเส้นตื่นตัวทันที ราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน อีกทั้งการที่พ่อเธอพูดชื่อจริงแบบนี้แสดงว่ากำลังโกรธเธออย่างขีดสุด เพราะแบบนี้อย่างไงล่ะถึงไม่กล้าที่จะบอกครอบครัว

         “ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะคุณ ค่อย ๆ พูด ค่อย ๆ จา เดี๋ยวลูกตกใจหมด”

         น้ำเสียงนุ่มนวลจากปลายสายดังแทรกขึ้นมา ราวกับน้ำเย็นชโลมใจคนเป็นลูก หนูนาถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่ยังมีแม่เป็นเกราะกำบัง แต่ดูเหมือนพ่อเธอจะไม่ได้คิดแบบนั้น...

         “นุทก็เลิกปกป้องลูกสักที เห็นไหมทำผิดขนาดนี้แล้วยังไม่สำนึกเลย”

         “ลูกโตแล้วนะคะ ไปบังคับมากก็ไม่ดี พี่นัทก็ท่องไว้นะคะว่าลูกพี่เหมือนพี่”

         ชมพูนุทเอ่ยย้ำเตือนสามีของตนว่าลูกของเขานั้นถอดแบบของนรุตม์มาทุกกระเบียดนิ้ว คงมีเพศเท่านั้นที่ลูกสาวของเธอคว้ามา เธอได้แต่สงสัยมาตลอดว่าเธอนั้นเป็นเครื่องถ่ายเอกสารหรืออย่างไร ถึงได้คลอดลูกออกมาได้สำเนาถูกต้องแบบนี้

         นรุตม์เงียบไปชั่วครู่ สายตาคมกริบจ้องมองภรรยาของตนที่ยังคงส่งยิ้มอ่อนหวานมาให้ แม้ว่าความจริงแล้วเขาจะกำลังหัวเสียอยู่ก็ตาม แต่ถ้าเขายังไม่หยุดตอนนี้ มีหวังได้ทะเลาะกับเมียสุดที่รักแน่ ๆ นรุตม์ถอนหายใจพรืดก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม

         “แล้วแกจะเอายังไง ก่อเรื่องไว้แล้วเงียบอย่างนี้น่ะเรอะ”

         “หนูแค่ไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วงหนูแค่นั้นเอง” หนูนากะพริบตาปริบ ๆ อย่างรู้สึกผิด ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อย

         “ที่พ่อดุลูก แค่อยากให้ลูกมีปัญหาอะไรก็บอก ไม่ใช่ว่าแก้ปัญหาเองอยู่คนเดียว ลูกมีพ่อแม่อยู่เคียงข้างเสมอนะรู้ไหม”

         คนเป็นพ่อฟังแล้วได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ แม้คำพูดของลูกสาวจะทำให้เขาใจอ่อนลงไปนิดหน่อย แต่ก็ยังไม่พอให้หายหงุดหงิด แต่ก็ทำให้เขานั้นลดเสียงลงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงมากยิ่งขึ้น

         “ค่ะ ต่อไปนี้มีอะไรหนูจะบอกพ่อกับแม่นะคะ”

         “ดีแล้วลูก มีอะไรก็ให้เจษฎาเขาช่วยนะลูก” ชมพูนุทเอ่ยกับลูกสาวของตน หนูนานิ่วหน้าทันที แววตาสับสนเต็มเปี่ยมราวกับได้ยินอะไรผิดไป จนคนฟังนั้นถึงกับงงว่าแม่ของเธอรู้จักกับเจษฎาได้อย่างไร แล้วทำไมถึงไปฝากฝังเธอกับเขาคนนั้นกัน

         "...แม่ว่าอะไรนะ!?"

         “แค่นี้แหละ พ่อแม่จะสวีทกัน อย่างที่แม่บอกให้เจษฎาเขาช่วย” ไม่ทันให้ลูกสาวคนเดียวได้อ้าปากโต้ตอบ สายโทรศัพท์ก็ถูกตัดไปเสียแล้ว ทิ้งให้เธอนั่งนิ่งมองหน้าจอที่ดับวูบลงด้วยความงุนงง เธอได้แต่สงสัยว่าพ่อแม่ไม่เป็นห่วงเธอเลยหรือไงลูกจะถูกฟ้อง

         แต่อย่างว่าพ่อเธอถูกฟ้องเป็นว่าเล่นจนอาจมองเป็นเล็กน้อย ถึงแม้เธอจะสุจริตแต่ก็ควบคู่เส้นสาย ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการมีคอนเน็คชันนำพามาซึ่งความสะดวกสบาย ทำให้ทุกอย่างดำเนินไปได้อย่างง่ายดายราวกับทางที่ถูกถางไว้ให้เดินสะดวก

         แต่นี่ลูกสาวไม่ใช่พ่อนะห่วงลูกคนนี้บ้างก็ได้ ห่วงแต่เมียสุดที่รักเธอได้แต่สงสัยว่าผู้ชายรุ่นนี้ผลิตมาเยอะใช่ไหมล็อตนี้ หลงเมียจนลืมลูกกันไปหมด พอเรื่องของเธอจบ ก็ชิ่งไปสวีทกับแม่หน้าตาเฉย ทิ้งให้เธอนั่งเครียดอยู่คนเดียว

         หนูนาถอนหายใจหนัก ๆ พลางซุกตัวลงกับเตียง ดวงตากลมโตเหม่อมองเพดานห้องที่มืดสนิท แม้ว่าเวลานี้จะเป็นช่วงเที่ยงวันก็ตาม ถึงแม้จะบ่นในใจไปมากมาย แต่ลึก ๆ แล้ว... เธอกลับรู้สึกอบอุ่นอยู่ไม่น้อย

         ความคิดที่วุ่นวายตีในหัวค่อย ๆ จัดระเบียบเข้าที่ได้จึงได้แต่สงสัยว่าพ่อแม่เธอนั้นรู้ได้อย่างไรว่าเธอถูกแจ้งความ และที่สำคัญนั้นพ่อแม่เธอรู้จักกับผู้ชายคนนั้นได้อย่างไร

         แต่คนอย่างเธอคำไหนคำนั้น เมื่อปฏิเสธความช่วยเหลือจากเขาไปแล้ว จะให้คลานกลับไปขอร้องเขานั้นไม่มีวันซะหรอก คนมีเงินอย่างเธอ จะหาทนายเก่ง ๆ สักคนก็ไม่ใช่เรื่องยาก เงินมันซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่ง ‘เวลา’...

 

         “ว่ายังไงนะคะคุณอา คุณอาไม่ว่างรับคดีหรือคะ!” เสียงหวีดของหนูนาดังลั่นไปทั้งคาเฟ่ จนสายตาหลายคู่หันมามองเธอเป็นตาเดียว บางคนถึงกับขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ แต่เธอก็หาได้มีเวลาจะสนใจสายตาเหล่านั้นไม่!

         ถึงแม้ที่นี่จะเป็นคาเฟ่ศิลปะที่ผู้คนมักมานั่งจิบกาแฟพลางดื่มด่ำไปกับบรรยากาศเงียบสงบ แต่เธอไม่ได้มาเพื่อเสพศิลป์เหมือนคนอื่น เธอมาเพื่อติดต่อเรื่องคดี!

         “อาขอโทษนะหนูนา แต่อาติดคดีจริงๆ”

         ดนัยทนายความวัยห้าสิบที่เต็มไปด้วยความรู้ สวมแว่นตากรอบโลหะที่วางอยู่บนสันจมูกได้รูป ผมสีดอกเลาถูกหวีเรียบ ใบหน้าแม้จะมีริ้วรอยของวัย แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความสุขุมและความเมตตา ทุกครั้งที่เขาพูดน้ำเสียงของเขาชัดถ้อยชัดคำ แม้กระทั่งคำปฏิเสธของชายสูงวัยที่เข้าโสตประสาทของเธอ!

         เสียงรอบกายดับวูบลง ไม่ได้ยินว่าหลังจากนั้นดนัยพูดอะไรกับเธออีกหรือไม่ ก่อนหน้าที่เธอนั้นจะได้ติดต่อกับดนัยทนายความประจำของพ่อเธอที่อยู่คู่บุญกันมานาน เธอได้ติดต่อทนายมีชื่อเสี่ยงคนอื่นแล้วถ้าบางคนไม่ปฏิเสธว่าไม่รอดหรือไม่ก็ให้เธอรับสารภาพไป ถ้าอย่างนั้นเธอจะจ้างทนายทำไมล่ะ สู้ไปตายเอาดาบหน้าเสียยังดีกว่า!