ทางออก

ก๊อก ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดที่กำลังวุ่นวายอยู่ในหัว หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับความวุ่นวายในวันนี้เหลือเกิน ราวกับโลกไม่ยอมให้เธอได้อยู่เงียบๆ กับตัวเองแม้สักนาที แต่ถึงจะบ่นในใจ เธอก็ยอมลุกขึ้นไปเปิดประตูโดยดี

“ว่าไงครับหนูตะเภา ยังอยู่ดีใช่ไหม”

เสียงกวนอารมณ์พร้อมรอยยิ้มกวนประสาทของเจ้าของคำพูด ทำให้เธอแทบอยากปิดประตูใส่หน้า ปากแบบนี้มีอยู่คนเดียว ไม่รู้ว่ามาเพื่อกวนโมโหอะไรอีก ทั้งที่เธอเครียดจนหัวจะระเบิดอยู่แล้ว แต่เขายังมีหน้ามายืนลอยหน้าลอยตาอยู่อีก ก่อนที่เธอจะได้เปิดปากไล่ กลับเป็นเสียงทุ้มอ่อนโยนของใครอีกคนที่ดังขึ้นเสียก่อน

“เราไหวไหม หืม?”

มือหนาแตะลงบนศีรษะของเธอ ลูบเบาๆ อย่างอ่อนโยน แตกต่างจากท่าทางเถื่อนๆ ของเพื่อนเขาลิบลับ เจษฎาเห็นเพื่อนตัวดีถึงเนื้อถึงตัวกับคนที่เขาชอบก็แทบเดือดพล่าน ควันออกหู ก่อนตะโกนเสียงเข้ม

“มึงเอามือออกไปไอ้แดน!”

“ก็ไม่เห็นน้องว่ายังไงนี่ มึงเสือกอะไร ผัวก็ไม่ใช่” คณาภัทรปล่อยหมัดฮุคเข้ากลางใจเจษฎาเต็มแรง เรียกได้ว่าชนะน็อกไปแบบไร้ข้อโต้แย้ง

เจษฎากำหมัดแน่น หงุดหงิดจนแทบระเบิด แต่ยังไม่ทันได้โต้กลับ เสียงหวานของหญิงสาวก็ดังขึ้นตัดบทเสียก่อน

“ถ้าจะมาทะเลาะกันช่วยกันระเห็จออกจากหน้าห้องหนูด้วยนะคะ” เธอยืนกอดอก ส่งสายตาเบื่อหน่ายไปยังชายหนุ่มทั้งสองที่ทำเหมือนจะเปิดสังเวียนกันอยู่ตรงนี้

“แล้วทำไมถึงอยู่แบบมืด ๆ แบบนั้นล่ะ ชีวิตมันมืดมนขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใช่ ตั้งแต่ได้เจอพี่ชีวิตของฉันไม่เห็นแม้แต่แสงสว่างเลย” พูดจบ มือเรียวก็กดเปิดไฟในห้องให้สว่างจ้า ราวกับต้องการสยบทุกคำพูด

เจษฎายืนนิ่งเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ประโยคของหญิงสาวเหมือนกระแทกเข้าไปในใจจนเขาเผลอชะงัก

คณาภัทรเหลือบมองเพื่อนที่ยังไม่ยอมขยับตัว เดินตามเจ้าของห้องไปยังโซฟาก่อนเปลี่ยนเรื่องเข้าสู่ประเด็นสำคัญที่มาในวันนี้

“คดีดอกเบี้ยนัด นัด 25 นี้ ส่วนฟอกเงินนัด 22 นี้ค่ะ”

“ก็เหลือเวลาไม่ถึงอาทิตย์แล้วสินะ”

“ใช่ค่ะ”

“แล้วจะเอายังไง” เสียงของเจษฎาดึงเธอกลับมาจากความคิด เขาเพิ่งตั้งสติได้ รีบทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาใกล้ๆ หนูนาเลิกคิ้วมองก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ก็ต้องไปสิคะ ให้ทำยังไงได้ ถามแปลกๆ”

“เก่งแบบนี้คนช่วยไม่ต้องแล้วว่างั้น?”

“คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตาย พี่แดนช่วยก็พอ”

“มันน่ะ ทนายแผ่นดินจะมารับว่าความให้ประชาชนนอกรอบอย่างหนูได้ไงล่ะ”

“ขอคำปรึกษา ไม่ได้ให้มาช่วยว่าความ ส่วนทนายหาคนอื่นเอาได้ทนายมีให้เกลื่อน” หญิงสาวพูดพลางเอนตัวพิงพนักโซฟา สายตาทอดมองไปยังแสงไฟในห้อง

“ไม่สนใจทำให้พี่เหรอ พี่ไม่คิดเงินนะ ขอค่าวิชาชีพเป็นหัวใจหนูก็พอ” หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นฉายแววเจ้าเล่ห์ปนหยอกเย้า

“เข้าประเด็นได้ไหม เป็นทนายยังไงถึงไม่รู้ความแบบนี้”

“พี่ว่าเลิกทะเลาะกันเถอะ มาคุยเรื่องที่เป็นสาระสำคัญของวันนี้ดีกว่า พี่ได้ยินจากเจษมันแล้วว่า คิณณ์แนะนำแล้วใช่ไหมว่าให้ทำยังไง ส่วนคดีฟอกเงินนี่ก็เรื่องใหญ่อยู่ตอนนี้หนูมีรายละเอียดเพิ่มเติมอะไรจะเล่าให้พี่ฟังไหม” แดนเอ่ยห้ามทัพศึกสองคนนี้เมื่อเห็นว่าจะไม่ได้อความอะไร จึงต้องเป็นคนกลางสงบศึก

“ตอนนี้หนูพอตั้งสติได้แล้ว นึกขึ้นได้ว่ามีอยู่คนคนหนึ่งใช้บัญชีของคนอื่นโอนเงินชำระหนี้มาให้หนู ตอนนั้นหนูก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะเห็นว่าจ่ายเงินตรงตามกำหนด แต่ว่ามันก็อาจจะเกี่ยวกับกระบวนการฟอกเงิน โดยที่คนคนนั้นไม่น่าจะมีเจตนาร้ายกับหนู เพียงแต่เป็นเหยื่อเหมือนกันก็ได้นะคะ”

“คนสนิทสินะ ถึงพูดแบบนี้”

เจษฎาเอ่ยขึ้นเสียงขรึม เมื่อจับพิรุธในคำพูดของหญิงสาวได้ แน่นอนว่าเขาทำงานมาเป็นสิบกว่าปีแล้ว ย่อมจับพิรุธของลูกความตัวเองได้เป็นอย่างดี ว่าคนไหนพูดความจริงหรือโกหกกันแน่ ไม่แปลกคนเราย่อมพูดในส่วนที่ตนเองเป็นฝ่ายถูกกระทำอยู่แล้ว คงไม่มีใครกล่าวโทษว่าตัวเองเป็นคนผิด จึงอาจใส่สีตีไข่บ้าง บางทีเล่าคนละมุมอาจหาความจริงที่แท้จริงไม่ได้ มนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ ทุกคนล้วนมีเหตุผลในการปิดบังเพื่อตัวเองไม่ว่าเหตุผลนั้นจะฟังขึ้นหรือไม่ก็ตาม

“ชะ..ใช่ค่ะ” หนูนาหลบตาเจษฎาเมื่อรู้สึกว่าเขานั้นรู้ความลับของตน สายตาคมราวกับจ้องมองเธอจนทะลุปรุโปร่งจนลมหายใจเธอสะดุด พูดติดขัดทันที

“อืม พี่ว่านะก็ยังปักใจเชื่อไม่ได้ว่าเขาหรือเธอคนนั้นกระทำจริงหรือไม่ และในทางกลับกันหนูก็ยังคงเชื่อไม่ได้ว่าเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ พี่เตือนไว้เพื่อตัวหนูเอง”

คณาภัทรเองก็ดูเหมือนว่าจะจับสังเกตได้เช่นกันจึงเอ่ยปากเตือนหนูนาเช่นเดียวกันให้เธอเตรียมตัวเตรียมใจไว้ จากประสบการณ์ของเขาชี้ชัดว่าคนที่หนูนาไม่ยอมพูดถึงต้องมีส่วนเกี่ยวข้องไม่มากก็น้อย

“ละ...แล้วหนูควรทำยังไงดีคะ”

“ทางที่ดี หนูควรมีทนายไปคุยด้วยเพราะเผื่อมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดอะไร ทนายจะได้ช่วยได้ซึ่งไม่จำเป็นว่าต้องเป็นพี่”

“พี่เห็นด้วยกับเจษมันนะ ดีกว่าไปตัวคนเดียวเผื่อไม่มีใครไปประกันตัว”

“แรงมากนะคะพี่แดน คนยิ่งกลัว ๆ อยู่” หนูนาเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของแดน แต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้ด้วยความกังวลที่ยังคงเกาะกุมหัวใจ

“เราไม่ได้ทำผิดเราจะไปกลัวอะไร”

“เวลาเห็นตำรวจโบกให้ชะลอหนูก็กลัวแล้ว”

“เป็นวัวสันหลังหวะเหรอถึงได้กลัว?” เจษฎาไม่วายยังคงจิกกันหนูนาอย่างไม่ยอมกัน เป็นไม้เบื่อไม้เมากันตลอด หลังจากเคร่งขรึมจริงจังกับงาน ในเวลายามทำงานเขาก็จริงจังไม่ติดเล่นดังเช่นปกติ

“ไม่พูดก็ไม่มีใครเขาว่าเป็นใบ้หรอกนะ”

“หรือให้พี่ไปเป็นเพื่อนหนูนาดีไหม พี่รู้จักตำรวจชั้นผู้ใหญ่เยอะอาจจะช่วยหนูได้”

“หน่วยงานมึงอบรมมึงมายังไง จรรยาบรรณทางวิชาชีพในการเป็นอัยการกระเด็นหายไปหมดแล้วงั้นเหรอ”

“แล้วองค์กรมึงอบรมมึงมายังไงก่อน ถึงประพฤติผิดมรรยาททนายความหลอกล่อลูกความจะทำเมีย”

“งั้นก็เป็นเมียก่อนเป็นทนายความแก้ต่างให้เลย”

“กูจะร้องเรียนมึง”

“มึงก็ไปร้องเรียนสิที่สภาเลยสิ กูกลัวที่ไหน มึงเถอะระวังกูร้องเรียนบ้างจะหนาว”

“มึงมีปัญญา?” คณาภัทรพูดออกมาอย่างท้าทาย แต่เสียงที่ออกมานั้นก็เต็มไปด้วยอารมณ์ขัน

“ทั้งสองคนหยุดกันได้แล้วค่ะ จะมาทะเลาะอะไรกันนักหนาคะ ถ้ายังทะเลาะกันไม่พอก็เชิญตัวเองออกจากห้องหนูไปทั้งสองคนค่ะ” หนูนาพูดขึ้นอย่างเด็ดขาด เสียงของเธอแสดงความไม่พอใจเต็มที่ เจษฎาและแดนหันมามองหน้ากัน ก่อนที่จะยิ้มเจื่อนๆ และค่อยๆ หยุดการทะเลาะกัน

“งั้นพี่กลับแล้วนะ เดี๋ยวพี่ช่วยอีกแรงเท่าที่ไม่กระทบต่องานพี่”

“ขอบพระคุณพี่แดนมากเลยนะคะที่คอยช่วยเหลือ”

“แล้วพี่ล่ะ ไปตามไอ้แดนมาให้เลยนะ” เจษฎาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขบขัน แต่ยังไม่ทันได้พูดจบ เขาก็ถูกเจ้าของห้องบีบบังคับดันหลังออกไป

“ขอบคุณค่ะ แต่ทีหลังไม่ต้อง”

“นะ...”

เจษฎาพยายามพูดต่อแต่ไม่ทัน ขณะที่ประตูปิดเสียงดังปัง และเขาก็ยืนอยู่หน้าประตูห้องเพียงลำพัง ก่อนที่คณาภัทรจะเดินเข้ามากอดคอเขาแล้วลากเขาออกไปจากตรงนั้นด้วยอารมณ์ดี