บทที่ 333

เสี่ยวเนี่ยนอันขมวดคิ้ว ตอนที่พูดว่า “ไม่กิน” แววตานั้นช่างแน่วแน่เสียยิ่งกว่าอะไร

สายตาฟู่ซือเหยียนพินิจพิเคราะห์ใบหน้าน้อย ๆ ของเขานั้นอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้น ค่อยเบนสายตากลับมา ก้มหน้ากินข้าวต่อ

เฟิงอวิ๋นเฉียนเหลือบมองฟู่ซือเหยียนแวบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจนัก เห็นสีหน้าเขาเป็นเช่นนี้ ก็ไม่ได้สนใจอีก

“ร่างกายไม่ถูกกับมันฝรั่งเหมายถึงอะไรเหรอคะ?” เสี่ยวอันหนิงกลืนผัดมันฝรั่งเส้นในปาก ถามด้วยความสงสัย

“พูดง่าย ๆ ก็คือ พวกเรากินผัดมันฝรั่งเส้นแล้วรู้สึกว่ามันฝรั่งอร่อย แต่ถ้าเสี่ยวเนี่ยนอันกิน รสชาติก็อาจจะไม่เหมือนกันแล้ว” เวินจิ่งซีอธิบาย

“อ๋า?” เสี่ยวอันหนิงมองไปทางเวินจิ่งซี กะพริบตาปริบ ๆ “งั้นเสี่ยวเนี่ยนอันกินแล้วรสชาติจะเป็นยังไงคะ?”

“อันนี้เหรอ…” เวินจิ่งซีเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า “อาจจะรู้สึกเหม็น? ขม? หรืออาจจะเหมือนแปรงขัดส้วม? กลิ่นเหมือนน้ำเน่า?”

ฟู่ซือเหยียนที่กำลังกินข้าวอย่างสง่างาม “…”

เสี่ยวเนี่ยนอันชี้ผัดมันฝรั่งเส้น พูดคำเดียว “เหม็น!”

ฟู่ซือเหยียนที่เคี้ยวอยู่หยุดชะงัก แววตามืดมน ไม่แจ่มใส

“ผัดมันฝรั่งเส้นอร่อยขนาดนี้ กลับกินแล้วเหม็นเหรอ?” เสี่ยวอันหนิงส่าย