บทที่ 6

“เคยไหม?”

“อ่า... ไม่เคยค่ะ…”

“ถ้าอย่างนั้นอยากลองไหม?”

รีอาลังเลอยู่เป็นเวลานานก่อนจะหลับตาลงแน่น นี่มันอะไรกันอีก? ยอมให้ทำงั้นเหรอ

ถ้าอย่างนั้นก็ลองดู เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วประกบริมฝีปาก

“…!”

เพียงสัมผัสสั้น ๆ ก็ทำให้ทั้งร่างสะดุ้ง ไม่เคยจริง ๆ สินะ เป็นเด็กที่ไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ

เขาประคองท้ายทอยแล้วแย้มริมฝีปากออกอีกนิด ถ้าสอดลิ้นเข้าไปด้วย เธออาจตกใจจนล้ม เป็นการคำนึงถึงเธอในแบบของเขา

ฝ่ามือรีอาสัมผัสหน้าอกเซจุน ก่อนชักออกอย่างตกใจราวกับเพิ่งรู้ตัวว่านั่นเป็นผิวเปลือย

หัวใจแทบระเบิด เธอไม่คิดว่าจะได้จูบครั้งแรกกับผู้ชายที่ไม่รู้แม้แต่ชื่อ ทั้งยังสัมผัสได้ถึงเนื้อแน่นแข็งผ่านฝ่ามือที่แตะเพียงชั่วครู่ จึงไม่รู้จะทำอย่างไร

เซจุนขยับริมฝีปากอย่างระมัดระวังราวกับกำลังเลียชิมริมฝีปากเล็กน่ารักของรีอา ตอนแรกใช้เพียงริมฝีปาก แล้วจึงใช้ลิ้นไล้อย่างอ่อนโยนครั้งหนึ่ง

ท่าทางที่ไม่หลบทั้งที่ถูกจับท้ายทอยทำให้เขาอยากถอดเสื้อยืดเธอออกเหมือนฉีกทิ้ง แต่เด็กน้อยก็ต้องได้รับการปฏิบัติอย่างเด็กน้อย เขาจึงแตะปลายจมูกเข้าหากันแล้วพึมพำเสียงต่ำ

“เด็กน้อย”

“อ่า…”

“ถ้าคราวหน้ายังเดินไปมาในสภาพนี้อีก”

“…”

“ตอนนั้นฉันจะไม่ทนแล้ว”

เขายิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วออกจากห้องนอน ได้ลิ้มรสริมฝีปากเร็วกว่าที่คิด ยัยเด็กผู้หญิงน่ารักเอ๊ย

แม้รีอาจะขาอ่อนแรงจนทรุดนั่งลงไปกับพื้น แต่ก็ไม่อาจละสายตาจากแผ่นหลังของชายหนุ่ม มัดกล้ามเนื้อหลังที่ลอนตัวหนาขึ้นบริเวณสะบักดูราวกับทอดยาวไปถึงแนวเอวและกำลังขยับไหว

“จูบ... ไปแล้ว…”

เธอจูบแล้ว ไม่สิ แค่จูบเท่านั้น พูดตามตรง ส่วนหนึ่งคิดว่าจะเกิดเรื่องใหญ่กว่านั้น แต่คุณลุงเพียงประกบริมฝีปาก เลีย ส่งลมหายใจเข้ามา แล้วเดินจากไป

หัวใจเต้นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ? เขาทายาอะไรไว้บนริมฝีปากหรือเปล่า? ทำไมขาถึงอ่อนแรงขนาดนี้ แล้วทำไมภาพตรงหน้าถึงพร่าเลือน

เธอไม่อาจอธิบายความรู้สึกในชั่วขณะนี้เป็นคำพูดได้ จึงนั่งอยู่ตรงนั้นอยู่นานทีเดียว

***

“ตื่น”

“หาว…”

เมื่อรีอาหาวอย่างไม่รู้กาลเทศะแล้วลืมตาขึ้นมา คุณลุงที่สวมชุดสูทสีกรมท่าอย่างเรียบร้อยก็กำลังทำหน้าบึ้ง อ่า... จริงด้วย ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉัน

“คุณลุง…”

“ดูท่าจะหลับสบายเลยนะ?”

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ…”

เมื่อคืนเซจุนไปนอนอีกห้อง เพราะไม่คุ้นกับที่นอน เขาจึงหลับ ๆ ตื่น ๆ หลายครั้งตลอดทั้งคืน

ไม่เพียงแค่นั้นหรอก ในเมื่อเลยเถิดมาถึงขั้นจูบกันไปแล้ว จะเปิดประตูห้องนอนเข้าไปจับกดเลยดีไหม ดูเหมือนจะคิดเรื่องนั้นเกินหลายร้อยครั้ง

แต่เด็กคนนี้กลับดูเหมือนนอนหลับปุ๋ยสบายใจเฉิบจนเต็มอิ่ม ในใจนึกอยากจะแจกมะเหงกเขกหัวสักที แต่ถึงจะโวยวายอาละวาดใส่เด็กที่ไม่ได้คิดอะไรไป ก็ไม่ได้อะไรกลับคืนมาอยู่ดี

เขาโยนโทรศัพท์มือถือสำรองที่เอามาด้วยลงบนผ้าห่ม รีอายื่นมือไปหยิบทันที

“เอ๊ะ? โทรศัพท์มือถือ”

“มีอะไรจะพูดก็ติดต่อมาทางนั้น บันทึกไว้แค่เบอร์ฉัน”

จะแจ้งตำรวจหรือไม่ก็ช่าง ข้อหาที่จะโดนจับเหรอ ไม่มีทางซะหรอก บัดซบสิ้นดี แม้จะลักพาตัวมาจริง แต่กล้องวงจรปิดในครัวก็บันทึกภาพเธอฮัมเพลงอย่างมีความสุขขณะต้มรามยอนกินไว้อย่างชัดเจน

“ดูยูทูบด้วยได้ไหมคะ?”

“จะดูก็ดู”

เชี่ย ดูท่าจะเป็นห่วงเรื่องไม่เข้าท่า ขณะที่เขาหันหลังเตรียมออกไปนั้น...

“คุณลุง!”

“อะไร”

“ชื่อที่บันทึกไว้คือคุณลุงนะคะ?”

“ก็เธอเรียกฉันว่าคุณลุงเองไม่ใช่หรือไง”

“ชื่ออะไรคะ?”

“อย่าพูดไม่หยุด อยู่เงียบ ๆ เย็นนี้จะกลับมา”

“ค่ะ…”

ประตูปิดลงพร้อมเสียงอิเล็กทรอนิกส์ รีอาที่อยู่คนเดียวค่อย ๆ ออกจากผ้าห่มแล้วเริ่มเดินสำรวจบ้าน เมื่อวานมัวแต่เกรงใจจึงไม่ได้ดูให้ทั่ว บ้านกว้างและสะอาดกว่าที่คิด

พอเดินกวาดสำรวจชั้นหนึ่งทั่วแล้วกำลังจะก้าวขาขึ้นบันไดชั้นสอง โทรศัพท์มือถือในมือก็สั่น

“คุณลุง?”

“นี่ จะเดินวุ่นไปทั่วเลยหรือไง?”

“…กำลังดูอยู่เหรอคะ?”

เมื่อสำรวจเพดานก็เห็นกล้องวงจรปิดที่มีไฟสีแดงกะพริบติดอยู่ตามมุมต่าง ๆ อย่างเด่นชัด

“คุณลุง... อย่าบอกนะว่าเป็นโรคจิต?”

“อะไรนะ?”

เธอรีบวิ่งเข้าห้องนอน โชคดีที่ไม่เห็นอะไรบนเพดานห้องนอน

จากนั้นก็ตรวจห้องน้ำ ห้องน้ำก็เช่นกัน ขณะที่เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก กลับได้ยินเสียงถอนหายใจที่ให้ความรู้สึกตรงกันข้ามจากปลายสาย

“ตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ เห็นฉันเป็นไอ้สวะเลวทรามขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ขะ... ขอโทษค่ะ…”

“สิบโมงคุณป้าที่ช่วยทำงานบ้านจะมา ไม่ต้องสนใจ ทำอะไรของเธอไป”

“ค่ะ…”

ติ๊ต! สายถูกตัด เธอก็เดินต่อ อยากรู้ว่าชั้นสองเป็นอย่างไร แต่ยังไม่ได้ดูเลย

ในรถ เซจุนที่กำลังจ้องหน้าจอแท็บเล็ตพีซีถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก คังรีอารู้ว่าเขากำลังดูอยู่ แต่ก็ยังเดินไปทั่ว เปิดประตูห้องนั้นห้องนี้ดู

มีอะไรให้อยากรู้ขนาดนั้น มีอะไรให้น่าทึ่งขนาดนั้น ลืมไปแล้วเหรอว่าถูกลักพาตัวมา ทั้งที่ยังผ่านไปไม่ถึงวันด้วยซ้ำ

“จะบ้าตาย”

“มาสเตอร์ มีอะไรหรือครับ”

เสียงชเวกีชอลดังขึ้น เขากำลังมองเบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง คอยสังเกตท่าทีเซจุน

ลูกน้องที่ปกติทำหน้าที่เลขานุการ แต่ในสถานการณ์เฉพาะจะเคลื่อนไหวตามเป้าหมายเท่านั้น ถ้าจุนซูเป็นมือขวา กีชอลก็คือมือซ้าย พวกเขาอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่วัยยี่สิบจนถึงตอนนี้

“กีชอล”

“ครับ มาสเตอร์”

“ส่งฉันที่สำนักงาน แล้วไปซื้อของตามรายการที่ส่งไปในข้อความให้หน่อย”

“รับทราบครับ”