14.2 | ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ

               อมลรดาที่นอนตะแคงข้างอยู่ชิดขอบเตียงด้านหนึ่งหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติตัวเองเมื่อสัมผัสได้ว่าที่นอนด้านหลังยุบยวบลงพร้อมกับไออุ่นจากร่างหนาที่เบียดแนบเข้ามาตลอดลำตัวด้านหลัง อคิณสอดแขนข้างหนึ่งเข้ามาใต้คอเธอ จับศีรษะของเธอให้ขึ้นไปนอนหนุนบนแขนล่ำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม มืออีกข้างวางทาบลงบนหน้าท้องเธอและออกแรงรั้งร่างเล็กให้ขยับเข้ามาแนบชิดกันมากขึ้น อมลรดาสัมผัสได้ว่าตอนนี้บั้นท้ายนุ่มของเธอบดเบียดอยู่กับ ‘อคิณน้อย’ ที่ครั้งหนึ่งมันเคยอ่อนปวกเปียก ทว่าวันนี้มันกลับแข็งแกร่งพร้อมรบจนน่าตกใจ

               “คุณพร้อมจริงนะ” อคิณกระซิบถามเสียงแผ่วชิดใบหูเล็ก ตามด้วยการกดปลายจมูกลงบนแก้มนุ่มที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เขาชื่นชอบ

               อมลรดาพลิกตัวอยู่ในวงแขนแข็งแกร่ง หันหน้ามามองสบตากับเขา “ทำให้มันจบไปเถอะค่ะ”

               ชายหนุ่มชะงักไปนิดหนึ่งกับคำตอบที่ได้รับ เธอคงเห็น ‘เรื่องนี้’ เป็นแค่ ‘ภารกิจ’ อย่างหนึ่งสินะ “คุณจะไม่เสียใจใช่มั้ย”

               “คุณจะแคร์ทำไมว่าฉันจะรู้สึกยังไง ในเมื่อคุณก็บอกเองว่ามันเป็นข้อตกลงของเราตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

               “แค่ถาม ไม่ได้แคร์” ตอนแรกเขาตั้งใจจะทำให้คืนนี้เป็นคืนที่พิเศษที่สุดสำหรับเธอ แต่เมื่อเจอประชดแบบนี้ ความตั้งใจทั้งหมดของเขาก็พังลง ในเมื่อเธอคิดว่ามันเป็นแค่ภารกิจที่อยากทำให้จบๆ ไป เขาก็จะจัดให้ตามที่เธอต้องการ ทว่าเมื่อกดริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มและได้รับการตอบสนองที่แสนอ่อนหวานและเต็มอกเต็มใจ ความขุ่นเคืองของอคิณก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

เธอน่ารักขนาดนี้ใครจะใจร้ายได้ลงคอ

อมลรดาปิดเปลือกตาลงเพื่อซึมซับสัมผัสอ่อนโยนจากริมฝีปากร้อนผ่าวที่บดคลึงอยู่บนเรียวปากนุ่ม เขาทำให้เธอสับสน เพราะจูบของเขานุ่มนวลผิดกับคำพูดเชือดเฉือนทำร้ายจิตใจลิบลับ

“คุณจะไม่เปลี่ยนใจแน่นะ” เขาถามย้ำพึมพำแนบชิดเรียวปากสีชมพูระเรื่อ

“ฉันตัดสินใจตั้งแต่วันที่จับปากกาเซ็นสัญญากับคุณแล้ว” เรื่องที่เธอกลัวมาตลอดกำลังจะเกิดขึ้น ทว่าจะไม่มีการหันหลังกลับ เธอแน่ใจว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมันเกิดจากความรัก แม้จะเป็นความรักของเธอเพียงฝ่ายเดียวก็ตาม

“ก็ดี งั้นเราก็มาทำให้มันจบๆ ไป”

ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อฝ่ามือใหญ่สอดเข้ามาใต้ชายกระโปรงชุดนอนความยาวเหนือเข่าแล้วลูบไล้ต้นขาเปลือย ระเรื่อยขึ้นมาจนถึงเนินสะโพกแล้วลงน้ำหนักมือบีบคลึงอย่างเร้าอารมณ์

“ไม่ได้ใส่แพนตี้เหรอ?”

เขาถามเสียงสั่นพร่าและเธอก็รับรู้ได้จากริมฝีปากที่แนบชิดกันว่าเขากำลังยิ้มด้วยความพอใจ

“บราก็ไม่ใส่” เขาพร่ำพูดพึมพำขณะเลื่อนมือขึ้นมานวดเฟ้นทรวงกลมกลึงขนาดพอดีมือ “เตรียมพร้อมเพื่อผมขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” คราวนี้เขายิ้มเปิดเผย ปกติอมลรดาจะสวมชุดชั้นในนอนอยู่เสมอ ต่อให้เขาคะยั้นคะยอให้ถอดอย่างไรเธอก็ไม่ยอม แต่คืนนี้เธอยอมทำในสิ่งที่เขาร้องขอมาตลอด

ชายหนุ่มจับร่างเล็กให้พลิกตัวลงนอนหงายบนเตียงนอนแล้วลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก ก่อนจะขยับตัวขึ้นมานั่งคร่อมบนหน้าขาของหญิงสาว มือใหญ่ทั้งสองจับชายกระโปรงชุดนอนรูดขึ้นด้านบนอย่างเชื่องช้า จงใจให้ปลายนิ้วลากไล้แผ่วเบาไปตามผิวอ่อนข้างลำตัวของหญิงสาว ก่อนจะถอดมันออกทางศีรษะ เผยให้เห็นเรือนร่างบอบบางขาวผ่องที่เขาเคยจับ เคยจูบ เคยลูบไล้มาแล้วทั้งตัวแต่ก็ไม่เคยเบื่อ ตรงกันข้าม นับวันเขายิ่งหลงใหลเธอมากขึ้น จนถึงวันนี้ เขาแน่ใจแล้วว่า มันคือความรัก

               อคิณหยุดนิ่งมองเรือนร่างอรชรด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาอย่างเข้มข้น เขาอยากทำให้ค่ำคืนนี้เป็นช่วงเวลาที่พิเศษที่สุดสำหรับเธอ อยากทำให้เธอมีความสุขในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่รักเธอมาก ไม่ใช่ทำเพื่อ ‘ปั๊มลูก’ ให้เสร็จสิ้นไปตามเงื่อนไขในสัญญาอย่างที่เคยพร่ำพูดอยู่เสมอ และเขาก็แน่ใจว่าหลังจากผ่านคืนนี้ไปแล้ว ความผูกพันระหว่างเขาและเธอจะเพิ่มมากขึ้น ซึ่งมันคงเป็นเรื่องยากที่เขาจะรับไว้เพียงแค่ ‘ลูก’ แล้วปล่อยให้ ‘แม่ของลูก’ เดินออกไปจากชีวิต

               “กลัวหรือเปล่า” ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแนบชิดใบหูเล็ก แล้วปลอบประโลมเธอด้วยการกดจูบอ่อนโยนลงที่มุมปาก ก่อนจะรุกคืบขบเม้มดูดดึงไปตามขอบโค้งของกลีบปากนุ่มอย่างอ้อยอิ่ง

               “ไม่ค่ะ” อมลรดาตอบเสียงแผ่วหวิวหลังจากเขาหยุดจูบแล้วกดหน้าผากลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธอเพื่อรอฟังคำตอบ

               “หลังจากคืนนี้ เรื่องระหว่างเราจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วนะ”

               “ฉันรู้” ตอบพลางโน้มคอเขาลงมาประกบแนบริมฝีปาก และเริ่มจูบเขาก่อนอย่างนุ่มนวล และถูกโต้กลับด้วยจูบดูดดื่มหิวกระหาย ราวกับห่างหายเรื่องแบบนี้มาเนิ่นนาน ทั้งที่เขาจูบเธอทุกวัน วันละมากกว่าหนึ่งครั้งด้วยซ้ำ แต่ก็ดูเหมือนเขายังไม่รู้จักอิ่ม ไม่รู้จักพอ

ร่างบางสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อเขาลากจูบร้อนผ่าวลงมาจูบซับที่เนินอกก่อนจะครอบครองปลายยอดสีกุหลาบข้างหนึ่งด้วยริมฝีปาก ส่วนอีกข้างใช้ปลายนิ้วบดคลึงอย่างเร่าร้อน เขาใช้เวลาอยู่กับทรวงอกเธอเพียงไม่นานก็เลื่อนจูบลงไปตามเนินหน้าท้อง จุ่มปลายลิ้นลงบนสะดือและตวัดวนไปโดยรอบ ก่อให้เกิดกระแสร้อนผ่าววิ่งวนไปทั่วช่องท้อง ผิวหนังทั่วทั้งตัวซับสีเลือดแดงระเรื่อ และร้อนจัดราวกับจะลุกไหม้

“คุณอคิณ...” เสียงหวานร้องประท้วงแผ่วหวิวเมื่อเขาจับเรียวขาทั้งสองข้างของเธอให้แยกออก แล้วกดริมฝีปากลงบนเนินเนื้ออ่อนนุ่มกึ่งกลางร่างกาย

ชายหนุ่มไม่สนใจเสียงประท้วง เพราะรับรู้ได้จากปฏิกิริยาตอบสนองว่าเธอไม่ได้ต้องการให้เขาหยุด เขาปรนเปรอเธอด้วยริมฝีปากและลิ้นอย่างชำนาญ ส่งผลให้ร่างบางบิดเร่าและสั่นระริก สองมือเล็กขยุ้มผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาไว้แน่น แผ่นหลังแอ่นโค้งขึ้นจากที่นอน สะโพกหยัดขึ้นตอบสนองการขยับเข้าออกของเรียวลิ้นสากชื้นไปตามสัญชาตญาณ ปลายเท้าทั้งสองข้างจิกเกร็ง หลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งนาที ร่างบางก็กระตุกเฮือกและแตกสลายออกมาเป็นเศษเสี้ยวนับร้อยนับพัน

“ต่อไปจะเป็นของจริงแล้วนะ” อคิณดันตัวขึ้นมาจูบที่หน้าผากชื้นเหงื่อ พลางกดแนบตัวตนอันแข็งขึงและร้อนจัดลงบนเนินเนื้อเปียกลื่น จากนั้นจึงกดเข้าสู่ความอ่อนนุ่มที่อุ่นจัดทีละนิดอย่างระมัดระวัง ภายในเธอคับแน่นและบีบรัดเขาจนเจ็บหนึบ