14.1 | หนีตาย

อคิณวิ่งล่อคนร้ายเข้าไปในป่าลึก แล้วหลบอยู่หลังต้นไม้เพื่อรอจังหวะโต้กลับ หากจะหนีไปตอนนี้ก็ได้ แต่เขาต้องการจับมือปืนให้ได้ เพื่อสาวให้ถึงตัวผู้จ้างวาน ชายหนุ่มหยิบท่อนไม้ขนาดเหมาะมือขึ้นมาเป็นอาวุธ เมื่อมือปืนเดินเข้ามาใกล้ เขาก็พุ่งตัวออกไปฟาดที่กลางหลังมือปืนอย่างแรงจนไม้หักสองท่อน มือปืนเสียหลักล้มหน้าคว่ำลงกับพื้น มือที่ถือปืนยืดเหยียดไปด้านหน้า

               “ไอ้เจษส่งมึงมาใช่มั้ย!”

อคิณก้าวเข้าไปใช้เท้าบดขยี้มือที่ถือปืนของมือปืน มันเจ็บจนต้องคลายมือออกจากปืน ชายหนุ่มก้มลงหยิบปืนขึ้นมาแล้วจ่อเล็งไปที่กลางหน้าฝากของคนที่นอนคว่ำอยู่กับพื้น มันไม่ตอบ อคิณจึงยิงขู่เฉียดใบหูมันไปหนึ่งนัด แต่แทนที่มือปืนจะกลัว มันกลับฉวยโอกาสนั้นโต้กลับด้วยการใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่กระชากข้อเท้าอคิณจนร่างสูงล้มฟาดลงกับพื้น มือปืนรีบดีดตัวลุกขึ้นยืน อคิณเล็งปืนมาที่มัน แต่มันก็เร็วพอที่จะใช้เท้าเตะมืออคิณจนปืนกระเด็นห่างออกไป เมื่อปราศจากอาวุธ ชายฉกรรจ์สองคนก็แลกหมัด แลกเท้ากันอย่างดุเดือด

การต่อสู้ของลูกผู้ชายดำเนินไปเกือบสิบนาที อคิณก็กระโดดถีบยอดอกมือปืนกระเด็นไปนอนกองกับพื้น ทว่าโชคไม่เข้าข้างอคิณ เพราะมือปืนดันกลิ้งไปเจอปืนที่ตกอยู่พอดี มันรีบคว้าปืนขึ้นมาเล็งไปที่อคิณพร้อมยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม

“ฤทธิ์มากนักนะมึง ตายซะเถอะ”

จังหวะที่มือปืนกำลังจะเหนี่ยวไกยิงอคิณ อมลรดาก็พุ่งตัวเข้ามากระแทกหลังมือปืนอย่างแรง จนมันเสียหลัก กระสุนที่พุ่งออกจากปลายปืนเฉียดแขนอคิณไปนิดเดียว

“รดา! กลับมาทำไม!!!” อคิณใจหายวาบด้วยความเป็นห่วง ยิ่งเห็นคนร้ายหันขวับไปเล็งปืนใส่เธอด้วยความโกรธแค้นก็ตัวชาตั้งแต่หัวจรดเท้า ชายหนุ่มพุ่งตัวเข้าไปรวบกอดอมลรดาไว้แล้วหันหลังรับกระสุนแทน

ปัง!!!

“คุณอคิณ!!!” ดวงตากลมโตของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว เธอเงยหน้าขึ้นมองสบตาอคิณที่กอดเธอไว้แน่น เขายืนนิ่ง ไม่พูดอะไร ไม่เคลื่อนไหว “คุณถูกยิงเหรอ”

“ไม่...ผมไม่เป็นไร” ตอบแล้วก็หันไปมองด้านหลัง เห็นว่ามือปืนล้มลงไปนอนกุมมืออยู่ที่พื้น หลังมือมีรอยกระสุนและเลือดไหลอาบ

“คุณก้อง...”

อมลรดามองตามสายตาของอคิณไป เห็นก้องภพเข้าไปลากตัวมือปืนให้ลุกขึ้นแล้วจับมันมัดมือไพล่หลัง เสร็จแล้วตะโกนบอกอคิณให้พาอมลรดากลับบ้านไปก่อน ส่วนเขาจะจับมือปืนไปส่งตำรวจ

อคิณระบายลมหายใจโล่งอก แม้จะยังไม่รู้ว่าก้องภพมาเจอเขากับอมลรดาได้ยังไง ถ้าก้องภพมาช้ากว่านี้เพียงเสี้ยววินาที เขากับอมลรดาก็อาจจะไม่มีชีวิตรอดแล้ว

“ผมบอกให้หนีไปแล้วกลับมาทำไม” ถามพลางกระชับวงแขนกอดร่างเล็กที่สั่นเทาไว้แนบอกอย่างหวงแหนและเป็นห่วงสุดหัวใจ

“ฉันทิ้งคุณไม่ได้”

“เด็กโง่” อคิณจูบที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาเพื่อปลอบขวัญ ใจหนึ่งก็โกรธที่เธอดื้อจนเกือบเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ แต่อีกใจหนึ่งก็ดีใจมากที่เธอเป็นห่วงเขาถึงขนาดนี้

อคิณพาอมลรดากลับมาถึงบ้านในสภาพมอมแมม เนื้อตัวมีแต่รอยฟกช้ำ เสื้อผ้าเต็มไปด้วยฝุ่นและเศษใบไม้ใบหญ้า ชายหนุ่มใช้เวลาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าราวยี่สิบนาทีแล้วออกมานั่งให้อมลรดาทำแผลให้ในห้องรับแขก

               “โอ๊ยยย เบาๆ หน่อยสิรดา” อคิณโอดครวญเมื่ออมลรดาแตะสำลีชุบเบตาดีนลงบนแผลถลอกที่ข้อศอก

               “แผลแค่นิดเดียวเอง ร้องซะเวอร์”

               “ก็มันแสบ” เขาบอกเสียงอ่อย

               “โชคดีนะคะที่ไม่เป็นอะไรมาก มีแค่รอยถลอกกับรอยฟกช้ำนิดหน่อย” หญิงสาพูดพลางป้ายยาแก้ฟกช้ำลงบนรอยสีม่วงคล้ำสองสามจุดที่แผงอกกว้าง “ฉันขอบคุณคุณมากนะที่คุณช่วยชีวิตฉัน”

               “ผมไม่ปล่อยให้คุณเป็นอะไรไปหรอก” พูดพลางเชยคางของคนที่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับแผงอกของเขาให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน

               “ทำไมคะ” คำถามที่เต็มไปด้วยความคาดหวังว่าเขาจะให้คำตอบที่ทำให้ชื่นใจสักนิด แต่กลับตรงกันข้าม

               “คุณยังตายไม่ได้ ถ้างานยังไม่เสร็จ” พูดออกไปแล้วก็อยากตบปากตัวเอง ทั้งที่ในใจรู้สึกอีกอย่าง แต่ปากกลับพูดทำร้ายจิตใจเธอเสียอย่างนั้น

               “งาน?” อมลรดาคิดนิดหนึ่ง “อ๋อ งานทำลูก น่ะเหรอ”

               “ใช่”

               “ความจริงคุณกับคุณริต้าก็เหมาะสมกันดีนะ ทำไมไม่ไปมีลูกกับเธอล่ะ”

               “ใครจะยอมให้ผมปั๊มลูกด้วยง่ายๆ เหมือนคุณ”

               อมลรดาจุกขึ้นมาทันใด “ใช่สิ ฉันมันง่าย ซื้อได้ด้วยเงิน แค่เอาเงินฟาดหัวแล้วจะสั่งให้ฉันทำอะไรก็ได้”

               “คุณจะมาประชดผมทำไม ในเมื่อมันเป็นข้อตกลงของเราตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” อคิณทำเสียงเหมือนหงุดหงิด ยิ่งทำให้หญิงสาวน้อยใจมากขึ้นไปอีก “ผมว่าถึงเวลาที่เราต้องทำลูกกันจริงจังแล้วนะ ตอนนี้ผมก็พร้อมแล้ว คุณก็หายดีแล้ว หรือคุณว่าไง”

               “ถ้าคุณพร้อม ฉันก็พร้อม คืนนี้เลยก็ได้” อมลรดาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามข่มความน้อยใจเอาไว้ให้ลึกที่สุด

อคิณให้อมลรดาไปเตรียมตัวทำใจ ส่วนเขาก็ไปรอก้องภพอยู่ในห้องทำงานจนค่ำกว่าที่เลขาคนสนิทผู้ควบตำแหน่งบอดี้การ์ดของเขาจะกลับจากสถานีตำรวจ

               “จากการสอบปากคำเบื้องต้น มือปืนเป็นคนของคุณเจษ ตอนนี้ตำรวจท้องที่ประสานงานไปทางผู้กองสายฟ้าแล้วครับ ผู้กองสายฟ้าจะรับดูแลคดีนี้ต่อเพราะเป็นคดีที่เกี่ยวข้องกับคดีที่กรุงเทพ” ก้องภพรายงานแล้วอดถามถึงอมลรดาไม่ได้ “คุณรดาหายตกใจหรือยังครับ”

               “หายแล้วมั้ง เถียงฉันได้ฉอดๆ เหมือนเดิมแล้วนี่”

               “คุณรดาเป็นห่วงท่านประธานมากเลยนะครับ ถึงขนาดย้อนกลับไปช่วยทั้งที่รู้ว่าอันตรายมาก”

               “ย้อนกลับไปให้เป็นภาระมากกว่า” ถึงแม้ว่าจะรู้สึกดี แต่ก็อดบ่นไม่ได้

               ก้องภพแอบยิ้มให้กับคนปากกับใจไม่ตรงกัน ทำงานด้วยกันมาตั้งนานทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเจ้านายรู้สึกอย่างไรกับอมลรดา

               “แล้วนี่แกตามไปช่วยฉันทันได้ยังไง” เจ้านายถาม

               “ผมขับรถมาเจอรถท่านประธานพอดี แต่เห็นคุณรดาขับมาคนเดียว แล้วที่รถก็มีรอยชน รอยกระสุน เลยคิดว่าต้องเกิดเรื่องแน่ๆ ก็เลยขับตามไปครับ”

               “ขอบใจนะ ถ้าแกไปไม่ทัน ฉันกับรดาคงไม่รอด”

“มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ” ก้องภพตอบรับอย่างเต็มใจแล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ท่านประธานจะกลับกรุงเทพวันไหนครับ ผมจะได้รายงานเบื้องบนถูก”

               “เบื้องบนของแกนี่ใครมั่ง”

               “คุณท่าน คุณสุมาลี แล้วก็คุณแพรครับ”

               “รายงานไปว่าฉันจะกลับพรุ่งนี้ตอนบ่ายก็แล้วกัน” อคิณตอบเซ็งๆ ยังไม่อยากกลับไปเจอความวุ่นวายที่กรุงเทพตอนนี้ เพราะช่วงเวลาที่ได้อยู่กับอมลรดาที่นี่สองคนนับว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก