14.3 | ผมรักคุณ

อมลรดาส่งเสียงครางสั่นสะท้านเมื่อเขาเข้ามาจนสุดทางแล้วแช่ค้างไว้ชั่วขณะหนึ่งเพื่อให้เธอปรับตัว หญิงสาวเพิ่งกระจ่างแจ้งวันนี้เองว่า ‘อคิณน้อย’ ของเขาใหญ่โตมาก มากเกินไปจนทำให้เธออึดอัดและเจ็บแปลบ ทว่าเป็นความเจ็บที่แสนหวาน เป็นความทรมานที่เธอยินดีจะอดทน เพราะเชื่อว่าปลายทางที่เขาจะพาเธอไปถึงคือความสุขสมอย่างที่เธอไม่เคยพานพบมาก่อน

“เจ็บมั้ย” เขากระซิบถามเสียงแตกพร่า

“นิดหน่อยค่ะ”

“ไหวนะ” ถามพลางเริ่มขยับแก่นกายเข้าออกเป็นจังหวะเชื่องช้าเพื่อทดสอบว่าเธอจะรับไหวหรือไม่

“อื้อ...ไหว...” เสียงหวานสั่นระริก ปลายเล็บตัดมนจิกลงบนแผ่นหลังหนั่นแน่นชื้นเหงื่อเพื่อระบายความเสียวซ่าน

“เก่งมาก” อคิณมอบจูบอ่อนหวานเป็นรางวัลให้แก่หญิงสาวใต้ร่างแล้วเริ่มขยับสะโพกเข้าออกจากจังหวะเนิบช้าจนเธอปรับตัวได้จึงค่อยๆ เพิ่มความเร็วและแรงมากขึ้นทีละนิด จนส่งเธอทะยานไปแตะจุดสูงสุด ก่อนที่เขาจะตามไปถึงจุดเดียวกันในนาทีต่อมา เขาปลดปล่อยกระแสธารอุ่นวาบไว้ภายในกายเธออย่างไม่ลังเลใจ และแช่ค้างไว้เนิ่นนาน เพื่อให้เธอบีบรัดและรีดเร้นทุกหยาดหยดจนหมดสิ้นแล้วจึงถอดถอน

               ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงแล้วรั้งร่างบางที่ยังคงสั่นสะท้าน ลมหายใจหอบลึก ขึ้นมานอนหนุนแขน จูบซับที่หน้าผากเกลี้ยงเกลา เปลือกตาทั้งสองข้าง ปลายจมูก พวงแก้มสีแดงระเรื่อ และปิดท้ายด้วยจูบอ่อนหวานที่ริมฝีปากเต็มอิ่ม เขาอยากต่ออีกสักรอบ แต่เธอหลับไปแล้ว

               “ผมรักคุณนะรดา” ถ้อยคำนั้นแผ่วเบาคล้ายรำพึงกับตัวเองมากกว่าตั้งใจบอกหญิงสาวในอ้อมกอด

               อมลรดาขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมาในตอนสายของวันต่อมาและพบว่าเตียงนอนหลังใหญ่มีเธอเพียงคนเดียวที่นอนเปลือยกายอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ชายหนุ่มที่ตอนนี้เรียกได้อย่างเต็มปากเต็มคำแล้วว่าเป็น ‘สามี’ ของเธอลุกออกไปจากเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ หญิงสาวไม่ได้คาดหวังว่าจะมีมอร์นิ่งอาฟเตอร์ที่หวานแหววให้สมกับที่เพิ่งผ่านคืนแรกมาด้วยกัน แต่ก็ไม่คิดว่าจะถูกปล่อยให้ตื่นขึ้นมาตามลำพังแบบนี้

               หญิงสาวยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลันรู้สึกถึงความเมื่อยขบบริเวณต้นขา และความอ่อนเปลี้ยทั่วทั้งเนื้อทั้งตัว ผิวเนื้อที่เนินอกมีรอยแดงเป็นจ้ำอยู่หลายจุด สัมผัสที่เขาสอดลึกอยู่ภายในก็ยังติดตรึงอยู่ในความรู้สึกจนถึงขณะนี้ เขาพูดถูก ว่าหลังจากผ่านเมื่อคืนนี้ไปแล้ว ระหว่างเธอกับเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

               เธอรักเขามากขึ้น แต่ไม่รู้ว่าเขาจะคิดเหมือนกันกับเธอหรือเปล่า

               ‘ผมรักคุณนะรดา’

               อมลรดาไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองว่า น้ำเสียงนุ่มนวลที่ดังแว่วมาให้ได้ยินก่อนที่เธอจะผล็อยหลับไปเมื่อคืนมันคือความจริง

ฝัน...มันต้องเป็นความฝันแน่นอน!

               อมลรดาลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วเปิดประตูห้องนอนออกไปข้างนอก เป็นจังหวะเดียวกับที่อคิณกำลังเดินนำก้องภพเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่เยื้องกับห้องนอนพอดี

               “คุณทานอาหารเช้าไปก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอผม เสร็จแล้วเก็บของ บ่ายนี้เราจะกลับกรุงเทพกัน” เขาหยุดบอกเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแล้วผลุบหายเข้าไปในห้องทำงานพร้อมกับก้องภพอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้หญิงสาวยืนอึ้งอยู่ตามลำพัง เขาทำเหมือนเมื่อคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนี้ได้ยังไง

               ภายในห้องทำงาน อคิณกระแทกกำปั้นลงบนโต๊ะอย่างเจ็บใจเมื่อได้รับฟังรายงานจากก้องภพว่าเจษฎาหนีหมายเรียกมาสอบปากคำของตำรวจไปตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว ก้องภพได้ข้อมูลเพิ่มเติมมาจากหมวดสายฟ้าว่า ที่เจษฎาบ้าระห่ำส่งมือปืนมาลอบยิงอคิณก็เพราะจนตรอก ถูกเจ้าหนี้บ่อนการพนันบีบให้ใช้หนี้เกือบร้อยล้านภายในหนึ่งเดือน ดังนั้นเขาจึงต้องรีบกำจัดอคิณ เพื่อขึ้นเป็นประธานกรรมการบริหารโรงแรมแกรนด์ธาดา ถึงตอนนั้น เขาจะใช้เงินยังไงก็ได้

               “ท่านประธานต้องระวังตัวให้มากนะครับ ผมกลัวว่าคุณเจษจะลอบกัดเหมือนเมื่อวานนี้อีก”

               “ถ้ากล้าก็ให้มันโผล่หัวมา”

               “ผมทราบว่าท่านประธานเอาตัวรอดได้ แต่ตอนนี้คุณเจษน่าจะรู้จุดอ่อนของท่านประธานแล้ว ท่านประธานอาจเสียทีคุณเจษได้”

               “ฉันเนี่ยนะมีจุดอ่อน” อคิณหัวเราะในลำคออย่างลำพองตน

               “คุณรดาไงครับจุดอ่อนของท่านประธาน เมื่อวานนี้ท่านประธานเกือบแลกชีวิตเพื่อเธอไปแล้วถ้าผมไปไม่ทัน”

               อคิณนิ่งเงียบอย่างยอมรับ ใช่...อมลรดาคือจุดอ่อน เพราะเธอคือหัวใจของเขา ถ้าหัวใจถูกทำลาย แล้วเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง