16.2 | ผมเลือกคุณ

อคิณรีบกลับมาที่เพนท์เฮาส์ด้วยความร้อนรุ่มใจ ระหว่างทางที่ขับรถมาเขาพยายามโทร. หาอมลรดาเป็นร้อยครั้ง แต่เธอก็ไม่รับสาย เขาพยายามคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธออาจจะกำลังหลับอยู่ หรือไม่ก็อาบน้ำอยู่จึงไม่ได้รับโทรศัพท์ แต่เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องก็ใจหายวาบ ภายในห้องมืดสลัว ผ้าม่านทุกบานปิดสนิท ห้องร้อนอบอ้าวแสดงให้เห็นว่า ไม่มีคนอยู่ในห้องเป็นเวลานานแล้ว

               “รดา!” ชายหนุ่มเรียกหาภรรยาแล้ววิ่งตรงไปยังห้องนอน ภายในห้องเปิดไฟสว่าง เครื่องปรับอากาศทำงานอยู่ ส่วนหญิงสาวที่เขาตามหากำลังนั่งแต่งหน้าอย่างสงบนิ่งอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง “อยู่นี่เอง” อคิณเดินเข้ามาโน้มตัวลงสวมกอดภรรยาจากทางด้านหลัง แล้วหอมแก้มนุ่มไปหนึ่งฟอด “ค่ำแล้วจะแต่งหน้าไปไหน”

               “ไปจากที่นี่ค่ะ” ตอบพลางแกะวงแขนแข็งแกร่งที่โอบอยู่รอบตัวออกแล้วลุกขึ้นเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าสามี

               “หมายความว่ายังไง” อคิณงงหนักมาก ที่อยู่ๆ อมลรดาก็ทำเย็นชาใส่ “หรือคุณโกรธผมเรื่องเมื่อวาน”

               “ใช่ค่ะ ฉันโกรธคุณมากที่ไม่ยอมบอกความจริงกับฉัน”

               “ผมคิดว่าตัวเองจะจัดการปัญหาได้ เลยไม่อยากบอกให้คุณไม่สบายใจ” ร่างสูงเดินเข้าไปปลดมือเล็กออกจากกระเป๋าเดินทาง “เรื่องแค่นี้อย่าถึงกับหอบเสื้อผ้าหนีเหมือนเด็กๆ เลยนะ โตแล้ว เรามาคุยกันแบบผู้ใหญ่ดีกว่า”

               “ก็ได้ค่ะ ถ้างั้นฉันขอถาม ว่าคุณตัดสินใจได้หรือยังว่าจะเลือกฉันหรือเลือกตำแหน่งประธานกรรมการบริหารโรงแรมกับสมบัติมากมายของคุณปู่”

               “ผมเลือกคุณรดา” ตอบพลางรั้งร่างบางมากอดไว้แนบอกแล้วซบหน้ากับเรือนผมนุ่ม “ผมรักคุณนะรดา ผมยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อคุณ”

               อมลรดาแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ สุมาลีไม่ได้โกหก อคิณรักเธอมากจริงๆ หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก กะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่หยาดน้ำตา แล้วปรับสีหน้าให้เป็นเฉยชาดังเดิมก่อนจะผลักอกเขาออกอย่างแรง “ฉันไม่ต้องการสามีที่มีแต่ตัว นี่ชีวิตจริง ไม่ใช่ละครน้ำเน่า ฉันไม่ไปกัดก้อนเกลือกินกับคุณหรอกนะ”

               “ทำไมคุณพูดแบบนี้” อคิณอึ้ง ไม่คิดว่าคำพูดเหล่านี้จะหลุดออกจากปากภรรยาที่แสนดีมาตลอดของเขา “ปกติคุณไม่ใช่คนแบบนี้นี่รดา”

               “นี่แหละตัวตนที่แท้จริงของฉัน ที่ผ่านมาฉันทำดีกับคุณก็เพราะเงินกับเรื่องพ่อแค่นั้น แต่ตอนนี้คุณไม่มีเงินแล้ว ก็ไม่มีความหมายอะไรกับฉัน”

               “ไม่เป็นห่วงพ่อ ไม่กลัวพ่อติดคุกแล้วเหรอ”

               “เงินแค่สี่สิบล้าน แค่ฉันเอ่ยปาก โอลิเวอร์ก็พร้อมโอนข้ามประเทศมาให้ฉันทันทีอยู่แล้ว”

               “คุณจะทิ้งผมไปหาโอลิเวอร์เหรอ” ชายหนุ่มกัดฟันกรอดด้วยความไม่พอใจ

               “ใช่”

               “ไหนว่าเป็นแค่พี่น้องกัน”

               “คุณโง่เชื่อเอง ช่วยไม่ได้” หญิงสาวยิ้มเยาะ “ฉันไปนะ จะบินคืนนี้”

               “รีบไปหากันถึงขนาดนี้เลยเหรอ!” อคิณโกรธจัดเผลอบีบต้นแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวแน่นจนเธอหน้าเบ้

               “ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บ” เธอบอกเสียงแข็ง ทว่าเขาไม่ยอมปล่อย เธอจึงกระแทกส้นเท้าลงบนหลังเท้าเขาอย่างแรง

               “โอ๊ย!” อคิณปล่อยมือพร้อมกับชักเท้าออกด้วยความเจ็บ “ถึงกับทำร้ายร่างกายผัวเลยเหรอ”

               “คุณทำฉันเจ็บก่อน” อมลรดาเดินไปหยิบกระเป๋าถือกับพาสปอร์ตที่วางไว้บนเตียงแล้วเดินกลับมาที่กระเป๋าเดินทางขนาดยี่สิบสี่นิ้ว “ลาก่อนนะคะคุณอคิณ”

               “เดี๋ยวก่อนรดา” ชายหนุ่มจับข้อมือเล็กรั้งไว้ “ตอบผมมาก่อนว่าคำว่ารักที่คุณเคยบอกผม มันจริง หรือแค่โกหกกัน”

               “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันทำดีกับคุณเพราะเงิน เพราะฉะนั้นคำว่ารักของฉันก็ขึ้นอยู่กับจำนวนเงินที่คุณมี ถ้าคุณมีเงินมาก ฉันก็พร้อมจะบอกรักคุณทุกวัน แต่ถ้าเงินคุณหมด คำว่ารักจากฉันก็หมดไปด้วยเหมือนกัน เข้าใจนะคะ”

               “โอเค ผมเข้าใจแล้ว” อคิณยอมรับด้วยหัวใจที่เจ็บร้าว “แต่ขอให้คุณรู้ไว้ว่า คำว่ารักของผมที่พูดกับคุณ มันจริงทุกคำ”

               “ขอบคุณค่ะ” อมลรดายิ้มเยือกเย็นพร้อมค้อมศีรษะลงนิดหนึ่งตามมารยาท “ฉันต้องไปแล้วนะ”

               “ขอให้มีความสุขกับคนที่คุณเลือกก็แล้วกัน”

               อมลรดาลากกระเป๋าเดินทางออกจากห้องนอนด้วยความเจ็บปวดใจอย่างถึงที่สุด น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงพรูออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

ในขณะเดียวกันอคิณก็มองตามแผ่นหลังของภรรยาที่กำลังเดินห่างออกไปผ่านม่านน้ำตาลูกผู้ชายเช่นกัน สมองของอคิณหยุดทำงานไปชั่วขณะ กว่าจะคิดได้ว่าเขาไม่ควรปล่อยอมลรดาไปอย่างง่ายดายแบบนี้ก็ผ่านไปราวสิบนาทีแล้ว ชายหนุ่มรีบวิ่งตามภรรยาลงไปยังล็อบบี้คอนโด แต่เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ที่อยู่ด้านหน้าแจ้งว่าอมลรดาเพิ่งนั่งแท็กซี่ออกไปเมื่อสักครู่นี้เอง

               “อ้อ...คุณอคิณคะ วันนี้คุณสุมาลีมาที่นี่ แล้วท่านทำเข็มกลัดตกไว้” เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์บอกแล้วเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์เพื่อหยิบเข็มกลัดแบรนด์เนมราคาแพงมาส่งคืนให้อคิณ “ดิฉันจะฝากคุณรดาไปคืนคุณสามาลี แต่เธอบอกให้รอคืนไว้ที่คุณดีกว่า”

               “คุณแม่ผมมาตอนไหน”

               “ตอนบ่ายค่ะ ท่านมาหลังจากที่คุณรดากลับจากข้างนอกแค่แป๊บเดียวเองค่ะ”

               อคิณเริ่มเอะใจว่า บางทีการที่อมลรดาเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือแบบนั้น อาจเป็นเพราะแม่เขามาพูดอะไรบางอย่างกับเธอก็ได้