15.4 | ผมต้องการคุณ

อมลรดารับรู้ได้ถึงบางอย่างที่แปลกไป วันนี้จูบของเขาเร่าร้อนดุดันไม่เป็นตัวของตัวเองเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ราวกับกำลังมีเรื่องสับสนว้าวุ่นใจอยู่ ซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่คุณปู่เรียกไปคุย แต่เอาเถอะ เธอจะยังไม่ถามอะไร ถ้าตอนนี้เขาต้องการความสุข เธอก็จะมอบความสุขให้เขาอย่างเต็มที่เสียก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

               หญิงสาวส่งเสียงครางกระเส่าพร้อมกับจูบตอบเขาอย่างลึกซึ้ง ดึงจังหวะเร่าร้อนหิวกระหายของเขาให้อ่อนโยนลง สองมือเล็กลูบไล้แผ่นหลังคล้ายต้องการปลอบประโลม

               “ผมรักคุณนะรดา ผมต้องการคุณ” เขาเลื่อนริมฝีปากไปกระซิบบอกเสียงแตกพร่าอยู่แนบชิดใบหูเล็ก ปลายลิ้นลากไล้ไปตามสันใบหูแล้วใช้ฟันขบที่ติ่งหูเบาๆ

               “ฉันเป็นของคุณค่ะ” อมลรดาบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วหวาน ความเสียวซ่านจากการถูกรุกรานทั้งจากมือและปากของคนเจนจัดแผ่กระจายไปทั่วร่างอย่างเร็ว ทรวงอกที่ถูกนวดเฟ้นขยายขนาด ปลายยอดสีกุหลาบหดเกร็งตอบสนองปลายนิ้วที่บดขยี้จนเจ็บร้าว ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อนิ้วแกร่งเสียดแทรกเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว เขาแตะต้องและบดขยี้เป็นจังหวะเซ็กซี่ร้อนแรงจนเธอแข้งขาอ่อนแทบยืนไหว

               “กอดคอผมไว้”

               อมลรดายกสองแขนขึ้นคล้องคอเขาไว้เป็นหลักยึดตามที่เขาบอก เมื่อเห็นว่าเธอทรงตัวดีแล้วเขาจึงยกขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นสูงระดับสะโพก ถอนนิ้วออกแล้วแทนที่ด้วยตัวตนอันแข็งขึง หญิงสาวครางกระเส่า เสียวซ่านจนสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง เธอตวัดปลายขาข้างที่ถูกยกขึ้นโอบรัดรอบเอวเขาไว้แน่นเมื่อเขาเริ่มเคลื่อนไหว

               “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น จำไว้ว่าผมรักคุณ” อคิณบอกพลางเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นให้หนักหน่วงยิ่งขึ้นตามความปรารถนาที่พลุ่งพล่านรุนแรงขึ้นทุกขณะ เขาขับควบพาเธอทะยานไปแตะจุดสุดสูงพร้อมเสียงกรีดร้องหวานล้ำ และในวินาทีที่เขากำลังจะแตกสลายตามเธอไป เขากลับเหนี่ยวรั้งตัวเองเอาไว้ แล้วรีบถอดถอนออกมาปลดปล่อยภายนอกอย่างรวดเร็ว

               “ทำไมคะ...?” อมลรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีด้วยความไม่เข้าใจ ปากเขาบอกว่าอยากมีลูก แล้วทำไมเขาถึงได้ทำแบบนี้ “คุณไม่อยากมีลูกแล้วเหรอ”

               “ผมอยากมีลูก แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้”

               “คุณบอกเองว่าคุณปู่อยากให้มีภายในปีครึ่ง”

               “ตอนนี้เงื่อนไขของคุณปู่เปลี่ยนไปแล้วรดา” พูดพลางจัดการอาบน้ำชำระล้างร่างกายให้หญิงสาวและตัวเองใหม่

               “คุณปู่เรียกคุณไปคุยเรื่องอะไรกันแน่ คุณดูไม่โอเคเลย”

               “คุณไม่ต้องรู้หรอก เครียดเปล่าๆ”

               “คุณอคิณ...”

               “ผมจัดการได้” เขาพูดขัดขึ้นเสียงเรียบพลางหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอวตัวเองก่อนจะหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมให้ภรรยาแล้วอุ้มเธอออกจากห้องน้ำ โดยทำเป็นเมินไม่มองสบกับดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มที่จ้องหน้าเขาอยู่ด้วยความคลางแคลงใจ

เช้านี้อมลรดาตื่นเช้ากว่าทุกวัน หรือจะพูดให้ถูกต้องบอกว่าแทบไม่ได้นอนมากกว่าเพราะมัวแต่คิดถึงความผิดปกติของอคิณ เมื่อคืนนี้หลังจากอาบน้ำเสร็จ ทั้งคู่ก็ออกมารับประทานอาหารเย็นที่อมลรดาลงมือทำเองด้วยกัน จากนั้นก็เข้านอน โดยที่อคิณนอนกอดเธอไว้แนบอกเหมือนทุกคืน แต่สิ่งที่แปลกไปคือเขาไม่นัวเนีย ไม่แตะต้องเธอเลย ไม่แม้แต่จะกู๊ดไนท์คิสที่เขาชอบเรียกร้องให้เธอทำทุกคืนด้วยซ้ำ

               ‘มีเรื่องอะไร ระบายให้ฉันฟังบ้างก็ได้นะคะ ถึงฉันช่วยอะไรไม่ได้แต่ก็ดีกว่าเก็บไว้คนเดียว’ เธอบอกหลังจากได้ยินเสียงถอนหายใจรอบที่ร้อยของสามี

            ‘บอกแล้วไงว่าไม่มีอะไร’

เขาตอบเสียบราบเรียบติดจะแข็งเล็กน้อยจนอมลรดาไม่กล้าถามต่อ ในเมื่อเขาไม่บอก เธอก็จะหาคำตอบด้วยตัวเอง ดังนั้น หลังจากที่อคิณรับประทานอาหารเช้าและออกไปทำงานที่โรงแรมแล้ว หญิงสาวจึงโทร. นัดแพรวาให้ออกมาพบกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

“พี่แพรรู้ใช่มั้ยคะว่าเมื่อวานนี้คุณปู่เรียกคุณอคิณไปคุยเรื่องอะไร”

“ไม่มีอะไรในตระกูลนรเศรษฐภักดีธาดาที่พี่ไม่รู้” แพรวาหัวเราะร่วนแล้วยกแก้วคาราเมลมัคคิอาโต้ขึ้นจิบด้วยท่วงท่าสบายๆ ต่างกับ ‘น้องสะใภ้’ ที่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ฝั่งตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

                “ตกลงมีเรื่องอะไรกันแน่คะ รดาถาม คุณอคิณก็ไม่ยอมบอก แต่สีหน้าเขาดูไม่ดีเลยตั้งแต่กลับจากบ้านคุณปู่เมื่อวานนี้”

               “เป็นห่วงสามีเหรอจ๊ะ” แพรวาแกล้งแซวเพราะไม่อยากให้อมลรดาเครียดเกินไป

               “เกี่ยวกับรดาหรือเปล่าคะ” พอไม่ได้คำตอบ หญิงสาวก็เริ่มคาดเดา

               “เกี่ยวเต็มๆ เลยละ” ผู้เป็นพี่สะใภ้ถอนหายใจพรืดก่อนพูดต่อ “ที่คิณไม่ยอมบอกรดา คงเพราะกลัวรดาจะเครียด แต่พี่ไม่เห็นด้วยนะที่จะปกปิดเรื่องนี้ไว้ ผู้หญิงเราน่ะขี้มโน ยิ่งไม่รู้ก็ยิ่งจินตนาการไปต่างๆ นานา คราวนี้จะเครียดยิ่งกว่ารู้ความจริงอีก”

               อมลรดายิ้มแห้ง แพรวาพูดถูกทุกอย่าง ตอนนี้เธอกำลังเป็นแบบนั้นเป๊ะเลย “พี่แพรบอกรดามาเถอะค่ะ ถ้าปัญหามันเกิดจากรดา รดาก็จะได้จัดการตัวเอง”

               “ปัญหาไม่ได้อยู่ที่รดา แต่ปัญหาอยู่ที่คุณปู่มากกว่า”

               “ยังไงคะ”

               “คุณปู่ไม่โอเคที่คิณจะมีลูกกับรดา เพราะรดาเป็นลูกของคุณสุรชัย รดาเข้าใจใช่มั้ยว่าสิ่งที่พ่อกับพี่สาวของรดาทำไว้กับครอบครัวพี่มันเรื่องใหญ่แค่ไหน คุณปู่ถึงขั้นประกาศเลยนะว่าถ้าคิณเลือกรดา คุณปู่ก็จะตัดคิณออกจากกองมรดก”

               “เพราะอย่างนี้นี่เอง เมื่อวานคุณอคิณถึงได้...” หญิงสาวชะงักคำพูดไว้เพียงเท่านั้น เพราะกระดากอายเกินกว่าที่จะเล่าเรื่องส่วนตัวขนาดนั้นให้คนอื่นฟัง

               “ถึงได้อะไร?”         

               “ถึงได้...เครียดขนาดนั้นน่ะค่ะ” อมลรดาทำเฉไฉไปเรื่องอื่น ก่อนจะทำหน้าม่อยอย่างน่าสงสาร “รดาพอจะเดาได้แล้วค่ะว่าคุณอคิณจะเลือกทางไหน”

               “อย่าเพิ่งคิดไปเองนะรดา” แพรวาเอื้อมมือมาบีบมือให้กำลังใจหญิงสาวที่เธอรักและเอ็นดูเหมือนน้องสาวในไส้ “ไม่มีใครรู้หรอกว่าคิณจะเลือกอะไร ตอนนี้ทั้งคุณปู่ ทั้งคุณแม่กลัวใจคิณจะตายว่าคิณจะเลือกรดา”

               “ไม่หรอกค่ะพี่แพร คุณอคิณทำทุกอย่างเพื่อรักษาตำแหน่งประธานโรงแรม เขาจะไม่มีวันยอมแลกสิ่งนี้กับอะไรทั้งนั้น” แม้จะเสียใจจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ แต่อมลรดาก็แกร่งพอที่จะทำใจยอมรับความจริง เธอพร้อมยอมรับการตัดสินใจของอคิณทุกอย่าง เพราะรู้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะเรียกร้องอะไรจากเขาได้ แม้แต่สถานะ ‘ภรรยา’ เธอก็ไม่มีสิทธิ

               “นี่โชคดีนะที่รดายังไม่ท้อง ไม่งั้นเรื่องจะยิ่งยากกว่านี้”

               คำพูดที่เปรยขึ้นมาแบบลอยๆ ของแพรวาทำให้อมลรดาเจ็บแปลบที่หัวใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยในความโชคร้าย ที่อาจจะถูกทิ้ง ก็ยังโชคดีที่เธอจะถูกทิ้งคนเดียว ไม่ต้องมีอีกหนึ่งชีวิตที่แสนบริสุทธิ์มาร่วมรับชะตากรรมด้วย