15.3 | ต้องซ้ำอีกครั้ง

               “เห็นหรือยังว่าการตัดสินใจของแกก็ไม่ได้ดีไปกว่าตอนที่แม่เลือกริษามาให้แต่งงานกับแกสักเท่าไหร่” สุมาลีบ่นด้วยความหนักใจเมื่ออคิณแวะมาที่บ้าน และระบายเรื่องที่คุยกับคุณปู่ให้ฟังทั้งหมด โดยหวังว่าผู้เป็นแม่จะเข้าใจ แต่กลายเป็นแม่ก็ไม่เข้าข้างเสียอย่างนั้น

               “แต่จะให้ผมทิ้งรดา ผมทำไม่ได้ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด”

               “ตอนแรกคิณบอกแม่ว่าจะเอาแค่ลูก อย่าบอกนะว่าตอนนี้นึกอยากได้แม่นั่นมาเป็นเมียจริงๆ แล้ว”

               “ผมยอมรับว่าตอนแรกผมคิดแบบนั้นจริงๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว รดาเป็นเมียผมแล้ว แล้วผมก็รักเธอมากด้วย”

               “รักแค่ไหนก็ต้องตัดใจ แล้วเตรียมตัวแต่งงานกับหนูริต้าแล้วก็รีบมีลูกตามคำสั่งคุณปู่” สุมาลีสั่งอย่างเด็ดขาด เพราะรู้ว่าครั้งนี้คุณปู่โกรธจริง และกล้าที่จะตัดหลานชายคนเดียวออกจากกองมรดกได้จริงอย่างที่พูดด้วย

               “ทุกคนเห็นผมเป็นหุ่นยนต์หรือไง ถึงได้จะตั้งโปรแกรมให้ปั๊มลูกกับใครก็ได้อย่างนี้” อคิณเริ่มหมดความอดทน

               “แม่เตือนคิณตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ให้เลือกรดาคิณก็ไม่เชื่อแม่”

“ทำไมคุณแม่กับคุณปู่ถึงได้ใจแคบกันขนาดนี้ รดาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ความผิดเดียวของรดาคือเกิดมาเป็นลูกสาวของพ่อขี้โกงเท่านั้นเอง”

               “คิณ!!! นี่แกหลงผู้หญิงคนนั้นมากถึงขนาดกล้าว่าแม่ ว่าคุณปู่อย่างนี้เลยเหรอ”

               “ผมทำตามคำสั่งของทุกคนมามากพอแล้ว ต่อไปนี้ผมจะตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเอง” ชายหนุ่มประกาศกร้าว ไม่มีใครรู้ว่า หลายปีที่ผ่านมาเขาเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องแบกตำแหน่ง ‘ผู้สืบทอดตระกูล’ ไว้บนบ่า เขามีหน้าที่รักษาธุรกิจของต้นตระกูล และต้องรับผิดชอบชีวิตพนักงานโรงแรมอีกหลายพันชีวิต เขาพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ไม่ให้ปู่กับแม่ผิดหวัง แต่วันนี้เขามีหน้าที่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง นั่นก็คือหน้าที่ ‘สามี’ ซึ่งเขาจะทำให้ ‘ภรรยา’ อย่างอมลรดาผิดหวังในตัวเขาไม่ได้เช่นกัน

               “อย่าบอกนะว่าแกจะขัดใจคุณปู่ แล้วเลือกรดามาเป็นเมีย” สุมาลีเริ่มกลัวใจลูกชาย “อย่าแม้แต่จะคิดนะคิณ ถ้าแกทำแบบนั้น คุณปู่ตัดแกออกจากกองมรดกแน่ แล้วถ้าแกเหลือแต่ตัว ผู้หญิงหน้าเงินอย่างรดาไม่มีทางชายตาแลแกแน่นอน ได้ข่าวว่ามีก่อนหน้าที่จะมาอยู่กับแกก็มีแฟนเป็นเศรษฐีฝรั่งนี่”

               “รดากับโอลิเวอร์เป็นแค่เพื่อนกันครับคุณแม่”

               “แกรู้ได้ยังไง”

               “รดาบอกผม”

               “แล้วแกก็เชื่อ”

               “ครับ...ผมเชื่อรดา” หลังจากได้ยินคำว่า ‘รัก’ จากปากอมลรดาแล้ว อคิณก็พร้อมจะเชื่อใจเธอทุกอย่าง เขาแน่ใจว่าอมลรดากับโอลิเวอร์ไม่ได้เป็นอะไรกัน เพราะเขารู้ว่าตัวเองคือผู้ชายคนแรกของเธอ และต่อจากนี้ไป เธอจะเป็น ‘ภรรยา’ ของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

               “ฉันจะบ้าตาย!” สุมาลีโวยวายเสียงดังลั่น “ได้มันเป็นเมียไม่เท่าไหร่ก็หลงมันถึงขนาดนี้แล้วเหรอ”

               “ถ้าคุณแม่จะเอาแต่จิกว่ารดาแบบนี้ ผมขอตัวนะครับ” ว่าแล้วก็ทำท่าจะเดินออกไป แต่ถูกแม่รั้งแขนเอาไว้อย่างโกรธเกรี้ยว

               “ค่ำแล้วจะไปไหน”

               “ผมจะไปนอนคอนโด รดารอผมอยู่”

               “อ้อ...จะไปนอนกับเมีย!” สุมาลีแค่นเสียงอย่างหมั่นไส้ ยิ่งอคิณหลงอมลรดามากเท่าไหร่ สุมาลีก็ยิ่งเกลียดอมลรดามากเท่านั้น

               “ให้เวลาผมนิดนึงนะครับคุณแม่ ผมขอไปคุยกับรดาก่อน แล้วผมจะให้คำตอบ” อคิณขอร้องผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

               “หวังว่าแม่จะได้รับคำตอบที่น่าพอใจนะ”

               อคิณนิ่งเงียบไม่ตอบอะไร มีเพียงแววตาเท่านั้นที่ฉายแววกดดันอย่างเห็นได้ชัด

กว่าที่อคิณจะฝ่าการจราจรที่แสนติดขัดกลับมาถึงคอนโดก็เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว ชายหนุ่มยืนนิ่งอย่างทำใจอยู่ที่หน้าประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด แล้วปรับสีหน้าจากเคร่งเครียดกดดันให้เป็นผ่อนคลายตามปกติ จากนั้นจึงกดรหัสเปิดประตูเข้าไป

               “รดา...ผมกลับมาแล้ว”

               เงียบ...ไม่มีเสียงตอบรับ

               ชายหนุ่มคิดว่าภรรยาน่าจะอยู่ในห้องครัวจึงรีบก้าวยาวๆ เข้าไปแต่ก็ไม่เจอตัว

               “รดา คุณอยู่ในห้องนอนหรือเปล่า” ตะโกนถามพลางเดินเข้าไปในห้องนอน แล้วก็โล่งใจเมื่อได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวตกกระทบพื้นหินอ่อนดังแว่วออกมาจากในห้องน้ำให้ได้ยิน อคิณยิ้มขำตัวเองที่เครียดมากจนหวาดระแวงว่าเธอจะหายไปจากชีวิต ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าก่อนจะเดินย่อไปที่ประตูห้องน้ำแล้วเปิดเข้าไปอย่างเบามือ

               “อุ๊ย! คุณอคิณ” หญิงสาวที่กำลังล้างฟองครีมอาบน้ำออกจากร่างกายสะดุ้งตกใจเมื่ออยู่ๆ สามีก็เข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลัง

               “ทำไมไม่รออาบพร้อมกัน”

               “ฉันไม่รู้ว่าคุณจะกลับมาหรือเปล่า”

               “บอกไว้แล้วว่าจะกลับมานอนด้วยก็ต้องมาสิ”

               “ทานอะไรมาหรือยังคะ”

               “ยัง” ตอบพลางเลื่อนมือที่วางทาบอยู่บนหน้าท้องแบนราบขึ้นมาลูบไล้ทรวงอกอวบอย่างเบามือ ริมฝีปากกดจูบแล้วดูดดึงอย่างแรงที่ซอกคอจนร่างบางเปลือยเปล่าใต้สายน้ำสั่นสะท้าน ปลายลิ้นร้อนแตะต้องลงที่ใดก็เหมือนจุดไฟขึ้นที่ตรงนั้น “จะกลับมากินเมีย”

               อมลรดาอมยิ้มแล้วทิ้งหลังพิงแผงอกกว้าง ปล่อยให้ปากและมือของเขาเคลื่อนไหวบนร่างกายเธอตามใจปรารถนา “คุณปู่เรียกไปคุยเรื่องอะไรคะ”

               อคิณชะงักไปนิดหนึ่ง โชคดีที่เธอหันหลังให้ จึงไม่เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ “เรื่องเดิมๆ คุณไม่ต้องสนใจหรอก”

               “เรื่องมีลูกหรือเปล่า” หญิงสาวพลิกตัวหันหน้ามาถามพลางกดครีบอาบน้ำจากขวดหัวปั๊มแล้วนำมาลูบไล้ที่หน้าอกตลอดจนบ่ากว้างทั้งสองข้างของสามี ร่างกำยำสูงใหญ่สะดุ้งเล็กน้อยด้วยความซ่านสยิวเมื่อฝ่ามือนุ่มปัดผ่านยอดดอกสีชมพูเข้ม ทำเอาอมลรดาหัวเราะคิกที่สามีของเธอมีปฏิกิริยาตอบสนองไวเหลือเกิน

               “ฮื่อ” ชายหนุ่มตอบรับอย่างลำบากใจ ยังไม่กล้าบอกภรรยาว่า คุณปู่อยากเขามีลูกกับผู้หญิงคนอื่น

               “เมื่อคืนนี้ไม่ใช่ระยะปลอดภัย แล้วคุณก็ไม่ได้ป้องกัน ลูกอาจจะมาแล้วก็ได้”

               “แค่ครั้งเดียวยังไม่ติดหรอก ต้องซ้ำอีกที” ว่าแล้วก็รีบล้างฟองครีมอาบน้ำออกจากร่างกายก่อนจะดันหลังภรรยาไปชิดกับผนังหินอ่อนแล้วก้มลงประกบริมฝีปากจูบเธออย่างเร่าร้อน