15.1 | รักลึกซึ้ง

หลังจากคุยกับก้องภพเสร็จ อคิณก็ตามไปหาอมลรดาที่ห้องรับประทานอาหาร แต่แววตาบอกว่าอมลรดาไม่ยอมกินอะไรเลย เขาจึงตามเข้ามาในห้องนอน

               “ทำไมไม่ทานอาหารเช้า” เขาถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำอย่างไม่พอใจ ทำให้คนฟังที่กำลังเก็บของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋าเดินทางอยู่ชะงักไปนิดหนึ่งด้วยความน้อยใจที่ถูกดุทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด

               “ไม่หิว” เธอตอบสั้นห้วนโดยไม่มองหน้าเขา

               “จะไม่หิวได้ยังไง เมื่อวานตอนเย็นก็กินไปนิดเดียว เมื่อคืนก็ใช้แรงไปตั้งเยอะ ไม่เหนื่อย ไม่เพลียหรือไง”

               คราวนี้อมลรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่ยืนหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่ใกล้ๆ ในใจอยากถามเขาเหลือเกินว่า จำได้ด้วยเหรอว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น แต่ก็ได้แต่เก็บไว้ในใจ

               “เป็นอะไรของคุณทำไมต้องมาหงุดหงิดใส่กันด้วย”

               “ผมต่างหากที่ต้องถามคุณว่าเป็นอะไร ทำไมเช้านี้ดูงอแงจัง” พูดแล้วก็ยกมือขึ้นเสยผมแบบลวกๆ อย่างคนที่หงุดหงิดแต่ทำอะไรไม่ได้

               “ฉันไม่ได้เป็นอะไร คุณนั่นแหละที่เป็น”

               “ใช่ ผมยอมรับว่าผมเป็น”

               “เป็นอะไรก็พูดมา แต่อย่ามาทำอารมณ์เสียใส่กันแบบไม่มีเหตุผลแบบนี้”

               “เป็นห่วงไม่รู้เหรอ” อคิณพูดโพล่งออกมาในที่สุด

               “คุณเป็นห่วงฉันจริงเหรอ” อมลรดาถามเสียงแผ่วอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“คุณไม่เคยเป็นแบบนี้ แล้วจะไม่ให้ผมเป็นห่วงได้ยังไง” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงแล้วเดินไปโอบเอวหญิงสาวให้ไปนั่งด้วยกันที่ปลายเตียง “หรือว่าน้อยใจที่ตื่นมาแล้วไม่เจอผม”

“เปล่า” คนพูดปดก้มหน้าไม่กล้าสบตาคนถาม

อคิณใช้ปลายนิ้วจับคางเล็กให้เชิดขึ้นแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มที่พยายามปกปิดความรู้สึกของตัวเองอยู่ “ผมอ่านใจคุณไม่ออกนะรดา ถ้าคุณไม่พูด ผมก็ไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่”

“ฉันไม่มีสิทธิคิดอะไรทั้งนั้น”

“มีสิ คุณเป็นเมียผม คุณมีสิทธิโกรธ มีสิทธิงอน มีสิทธิโมโห หรือจะรู้สึกอะไรกับผมก็ได้ คุณมีสิทธิทุกอย่าง”

“เรื่องระหว่างเรามันเกิดขึ้นเพราะเงื่อนไขในสัญญา เมื่อถึงเวลามันก็ต้องจบ เพราะฉะนั้นฉันไม่ควรรู้สึกอะไรกับคุณทั้งนั้น”

“คุณรอผมแป๊บนึงนะ” อคิณเดินออกไปนอกห้องครู่หนึ่งก็กลับเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ “เรื่องของเรามันจะไม่จบรดา ที่ต้องจบคือสัญญานี่” ว่าแล้วก็ดึงแผ่นกระดาษสีขาวที่พิมพ์ข้อความสัญญาและมีลายเซ็นต์ของทั้งคู่ออกมาฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย “จบนะ ต่อไปเราจะไม่พูดถึงสัญญางี่เง่านี่อีก เราจะพูดแต่ความรู้สึกที่แท้จริงที่เรามีต่อกัน เราจะอยู่ด้วยกันในฐานะสามีภรรยากันจริงๆ จะมีลูกด้วยกัน จะช่วยกันเลี้ยงลูก จะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า” หลังจากได้เป็นเจ้าของอมลรดาอย่างสมบูรณ์เมื่อคืน อคิณก็ตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่กับความจริง จะยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง และจะทำให้อมลรดารักเขาเหมือนที่เขารักเธอให้ได้

“คุณฉีกสัญญาทิ้งง่ายๆ อย่างนี้น่ะเหรอ”

“ผมไม่ได้อยากทำสัญญานี่ตั้งแต่แรกแล้ว คุณแม่ผมเป็นคนสั่งให้จัดการทั้งหมด ถ้าคุณสังเกตดีๆ จะเห็นว่ารายละเอียดในสัญญาเหมือนสัญญาของริษาทุกอย่าง แค่เปลี่ยนเป็นชื่อคุณแทนแค่นั้นเอง”

“ทำแบบนี้คุณแม่คุณจะไม่โกรธเหรอ”

“ชีวิตเป็นของผม ที่ผ่านมาผมยอมคุณแม่เพราะผมยังไม่เจอคนที่ผมรักและอยากอยู่ด้วยจริงๆ แต่วันนี้ผมเจอแล้ว แล้วผมก็จะไม่ปล่อยให้คุณหายไปจากชีวิตผมเด็ดขาด”

“คุณพูดอะไร ฉันงงไปหมดแล้ว” หญิงสาวไม่กล้าคิดว่าคำพูดยาวเหยียดนี่คือการบอกรัก

“นี่ไง ผลของการไม่ทานอาหารเช้า สมองช้า คิดอะไรก็ไม่ทัน”

“นี่คุณ เอาดีๆ ที่พูดน่ะหมายความว่ายังไง”

“หมายความว่า ‘รัก’ ไง” ตอบพลางดึงร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตักแล้วแนบแก้มลงบนต้นเขียนเรียวเล็ก “ผมรักคุณนะรดา ตั้งใจจะบอกทันทีที่คุณลืมตาตื่นขึ้นมาเจอผมบนเตียง แต่ก้องก็มารายงานเรื่องอาเจษซะก่อน เลยผิดแผนไปหมด”

“คุณรักฉันจริงเหรอ” อมลรดายังอึ้งๆ งงๆ แสดงว่าที่เธอได้ยินเมื่อคืนนี้ก็ไม่ใช่ความฝันน่ะสิ

“ผมรักคุณ...ผมรักคุณ...ผมรักคุณ...ได้ยินชัดหรือยัง” ชายหนุ่มบอกย้ำซ้ำๆ ที่ข้างหู “แล้วคุณล่ะ รักผมบ้างมั้ย”

หญิงสาวยกสองแขนขึ้นโอบกอดรอบคอเขาแล้วกระซิบตอบเสียงหวาน “รักค่ะ” เธอบอกรักเขา ทั้งที่ไม่แน่ใจว่าเขารักเธอจริงอย่างที่พูดหรือไม่ แต่เธอก็อยากบอกความรู้สึกของตัวเองให้เขารู้

อคิณยิ้มกว้างก่อนจะแนบริมฝีปากจูบ ‘ภรรยา’ ด้วยความรักลึกซึ้ง