5.1 | จูบยังไม่ดีพอ

อมลรดาจะดันตัวออก แต่ถูกวงแขนแกร่งโอบรัดรอบเอวเอาไว้และกดตรึงร่างกายท่อนบนของเธอให้แนบอยู่กับแผงอกกว้างอย่างแนบแน่น เพียงขยับตัวนิดเดียว ปลายถันที่อยู่ภายใต้บราเซียร์ผ้าลูกไม้เนื้อบางก็เสียดสีกับแผงอกของเขาจนร้อนวาบไปทั่วช่องท้อง หญิงสาวอยากจะบ้าตาย ทำไมร่างกายของเธอถึงได้ไวต่อสัมผัสจากเขามากถึงขนาดนี้ “คุณตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ผมไม่ได้หลับ”

“แปลว่าแกล้งหลับ”

“ฮื่อ” อคิณพยักหน้ารับทั้งที่ยังไม่คลายอ้อมกอด เขาชอบสัมผัสนุ่มนิ่มของทรวงอกอวบที่บดเบียดอยู่นี้มาก

“ทำไมต้องแกล้งด้วย”

“ถ้าไม่แกล้งจะรู้เหรอว่าคุณอยากจูบผม”

“ไม่ได้อยากสักหน่อย” คนแก้ตัวเขินจนหน้าแดงจัด “ฉันแค่ต้องการฝึกให้คล่อง จะได้ทำงานให้คุณอย่างมีประสิทธิภาพ จะได้ปิดจ๊อบเร็วๆ”

“จูบเมื่อกี้ยังไม่ดีพอ ผมให้แค่เกรดซี”

“กดเกรด” คนที่คิดว่าตัวเองทำดีที่สุดแล้วต่อว่าหน้าง้ำ ทว่าน่าเอ็นดูเหลือเกินในสายตาคนมอง

“คุณต้องตั้งใจจูบให้มากกว่านี้ ลองอีกทีสิ”

“หือ?”

“จูบผม” เขาสั่งเสียงเข้ม พลางกระชับวงแขนแน่นขึ้น ทำให้ทรวงอกนุ่มยิ่งบดเบียดกับแผงอกของเขามากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

“จะเอาเปรียบกันมากเกินไปแล้วนะคุณ” อมลรดาออกแรงดันตัวเองออกจากวงแขนของอคิณอีกครั้ง คราวนี้เขายอมปล่อยแต่โดยดี

               “คุณจะมาพูดว่าผมเอาเปรียบคุณไม่ได้ นี่มันเป็นงาน แล้วคุณก็รับงานด้วยความสมัครใจ คุณนั่นแหละที่กำลังบกพร่องต่อหน้าที่”

               “ที่คุณพูดก็ถูก มันเป็นงานนี่เนอะ” หญิงสาวพูดเสียงนิ่งเรียบ ใบหน้าเชิดรั้น กลบเกลื่อนอาการใจเต้นแรงอันเนื่องมาจากจูบเมื่อครู่นี้ “ฉันว่าเราต้องตกลงกันเรื่องขอบเขตของงานให้ชัดเจนก่อน”

               “ดี เพราะผมก็ไม่อยากถูกกล่าวหาว่าเอาเปรียบคุณอีกเหมือนกัน”

               “ฉันขอเข้างานแปดโมงเช้า เลิกงานห้าโมงเย็น หยุดเสาร์อาทิตย์”

               “คุณต้องทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่มีวันหยุด จนกว่างานจะสำเร็จ” อคิณแย้งทันที

               “หมายความว่าไง”

               “ก็หมายความว่า คุณต้องอยู่กับผมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง จนกว่าผมจะหายเป็นปกติ แล้วทำให้คุณท้องได้น่ะสิ” อคิณพูดจบก็หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลมายื่นให้หญิงสาวตรงหน้า “สัญญาการทำงานของคุณ เซ็นซะ แล้วเริ่มงานวันนี้เลย”

               “ฉันขอเวลาอ่านรายละเอียดก่อน”

               “ตามสบาย ถ้าสงสัยอะไรก็ถามให้เคลียร์ตั้งแต่ตอนนี้ เพราะถ้าเซ็นแล้วคุณจะเปลี่ยนใจไม่ได้”

               อมลรดาตั้งใจอ่านสัญญาอย่างละเอียด เรียกว่าอ่านทุกบรรทัด ทุกตัวอักษร สัญญาของอคิณค่อนข้างโหด เธอต้องทำหน้าที่พยาบาลจำเป็นพ่วงตำแหน่งภรรยาของเขาเป็นระยะเวลาหนึ่งปีครึ่ง ที่สำคัญ เธอจะต้องตั้งครรภ์และคลอดลูกชายให้เขาให้เสร็จสิ้นภายในระยะเวลาที่กำหนดอีกด้วย หลังจากนั้น เธอ พ่อและพี่สาวจึงจะเป็นอิสระ

               “ผมไม่เอาเปรียบคุณหรอก เราจะอยู่ด้วยกันแค่ปีครึ่ง หลังจากคุณคลอดลูกแล้ว ก็ถือว่าคุณทำงานสำเร็จ ผมจะปล่อยคุณไป” อคิณบอกเมื่อเห็นหญิงสาวอ่านสัญญามาจนถึงหน้าสุดท้าย

               “คุณแน่ใจเหรอว่าคุณจะหายและสามารถมีลูกได้ ภายในเวลาปีครึ่ง อาการป่วยคุณมันกำหนดไม่ได้นะว่าจะหายเมื่อไหร่”

               “นี่คุณ อย่ามาแช่งผมสิ” อคิณต่อว่าเสียงขุ่น ถ้าจะพูดแบบนี้ เอาปืนมายิงกันเลยดีกว่า “มันก็เป็นหน้าที่ของคุณที่ต้องทำให้ผมหายให้เร็วที่สุด”

               “ฉันจะพยายามก็แล้วกัน”

               “ถ้าคุณตกลงตามนั้นก็เซ็นสัญญาซะ”

               อมลรดาหยิบปากกามาเซ็นสัญญาอย่างไม่ลังเลใจ เพราะเธอผ่านกระบวนการคิดทบทวนอย่างดีและตัดสินใจอย่างแน่วแน่มาตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว “สรุปว่า เราตกลงกันเรียบร้อยแล้วนะ งั้นวันนี้ฉันกลับก่อน”

               “คุณยังไปไม่ได้” อคิณคว้าหมับที่ข้อมือของคนที่ลุกขึ้นจากเตียงแล้วกำลังหมุนตัวเดินออกไป

               “มีอะไรอีก”

               “เมื่อวานนี้คุณยังไม่ได้เช็ดตัวให้ผม คุณต้องทำวันนี้ และเดี๋ยวนี้”

               “ถามจริ๊งงง” อมลรดาลากเสียงยาวอย่างตื่นตระหนก เธออุตส่าห์ทำเป็นลืมมันไปแบบเนียนๆ แล้วเชียว แต่เขากลับจำได้

เขาจะหมกมุ่นเรื่องเช็ดตัวมากเกินไปแล้ว!

“แล้วคุณจะ...แก้...ผ้า...ด้วยหรือเปล่า” เธอถามตะกุกตะกัก เมื่อวานเขาบอกว่าจะแก้ผ้าให้เธอเช็ดตัวให้ หวังว่าวันนี้คงไม่ยืนยันคำเดิมหรอกนะ

               “แน่นอน” เขาบอกหน้าตาย “แล้วคุณก็ต้องเป็นคนถอดเสื้อผ้าให้ผมด้วย”

“ทำไมฉันต้องเป็นคนถอด”

               “ผมเจ็บแขน”

               “เมื่อวานคุณยังถอดเองได้”

               “แต่วันนี้ผมอยากให้คุณช่วยถอดให้” อคิณบอกเสียงเรียบ และเมื่อเห็นว่าเธอทำท่าขยับปากจะเถียง เขาก็พูดสวนขึ้นทันที “ไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้ผมเร็วเข้า”

               “ทราบแล้วเจ้าค่ะ จะรีบไปเดี๋ยวนี้ละค่ะ” อมลรดาแกล้งพูดเสียงสองพลางถอนสายบัวอย่างประชดประชันก่อนเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ แล้วกลับออกมาพร้อมกลับอ่างน้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็กเนื้อนุ่มสีขาว เธอวางของทั้งหมดลงที่โต๊ะข้างเตียง แล้วยกมือข้างหนึ่งปิดตา ส่วนอีกข้างยื่นสะเปะสะปะไปควานหากระดุมเสื้อคนป่วย

               “กระดุมอยู่ตรงนี้” อคิณจับมือเรียวนุ่มมาวางไว้ตรงกระดุมเม็ดแรกพลางออกคำสั่ง “เปิดตา แล้วหันมาถอดเสื้อให้ผมดีๆ”

               “ไม่เอา” หญิงสาวส่ายหน้าพรืดทั้งที่ยังเอามือปิดตา

               “เมื่อวานคุณก็เห็นหมดแล้วจะกลัวอะไร”

               “ฉันไม่ได้กลัว แต่ฉัน...ฉัน...” เธออึกอักพูดไม่ออก

               “คุณอะไร พูดมา” เขาคาดคั้นเสียงเข้ม

               “ฉันเขิน!”

               อคิณหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ “ทีเมื่อกี้แอบจูบผมไม่เห็นเขินเลย”