5.2 | ทำเป็นหรือเปล่า

               “คุณอคิณ!” อมลรดาเผลอเอามือออกจากตาแล้วหันมามองคนที่นอนมองเธอด้วยสายตาวาววับอยู่บนเตียงตาเขียวปั๊ด “ห้ามพูดเรื่องนี้อีกนะ”

               “คุณนี่ตลกดีนะ อารมณ์ไม่อยู่กับร่องกับรอย เดี๋ยวก็หื่นแอบจูบผม เดี๋ยวก็ทำเป็นเขินอย่างกับสาวไร้เดียงสา”

               “หยุดพูดได้แล้ว” คนที่เขินจนหน้าแดงจัดและร้อนผ่าวยกมือขึ้นตะปบปากคนพูดมาก และชักมือออกแทบจะทันที เพราะถูกไรหนวดและไรเคราเขียวครึ้มทิ่มมือจนจั๊กจี้ “ไม่ได้โกนหนวดมากี่วันแล้วเนี่ย”

               “แค่วันเดียวเอง” อคิณยกมือขึ้นลูบไล้ไปตามสันกรามของตัวเอง “โกนให้หน่อยสิ”

               “ใช้ฉันอีกแล้วนะ”

               “แล้วจะทำมั้ย” เขาถามเสียงเข้ม ติดจะดุเล็กน้อย

               “ทำเจ้าค่ะคุณเจ้านาย” ว่าแล้วก็วิ่งตื๋อเข้าไปหยิบมีดโกนและครีมโกนหนวดในห้องน้ำออกมาด้วยความรวดเร็ว อย่างน้อย การโกนหนวดให้เขาก็ทำให้เธอถ่วงเวลาการ ‘แก้ผ้า’ ของเขาออกไปได้สักสิบนาที

               “ทำเป็นหรือเปล่า”

               “เคยเห็นในหนัง เวลาที่นางเอกทำให้พระเอก แต่ยังไม่เคยทำให้ใคร”

               อคิณแอบรู้สึกดีกับคำตอบที่ได้รับฟัง นอกจากเขาจะได้ครอบครองจูบแรกของเธอแล้ว เขายังจะได้เป็นผู้ชายคนแรกที่เธอจะโกนหนวดให้ด้วย

               อมลรดานั่งเอียงตัวลงที่ขอบเตียงแล้วหยิบโฟมโกนหนวดขึ้นมามองอย่างพิจารณาครู่หนึ่งว่ามันใช้อย่างไร จากนั้นจึงทำท่าเหมือนจะฉีดโฟมลงบนหน้าอคิณ

               “ทำได้แน่นะ” เขาเอียงหน้าหนีอย่างหวาดระแวง

               “ไว้ใจฉันเถอะน่า ฉันว่ามันก็คงเหมือนบีบวิปครีมลงบนหน้าเค้กนั่นแหละ”

               “ผมเริ่มไม่ไว้ใจคุณแล้ว” อคิณอดหัวเสียไม่ได้ ที่เธอเอาใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาไปเปรียบกับหน้าเค้ก “เพื่อความปลอดภัย คุณฉีดโฟมใส่มือตัวเองก่อน แล้วค่อยเอามาทาหน้าให้ผม”

               “เรื่องมากจริง” เธอบ่นอุบอิบแต่ก็ทำตามที่เขาสั่งอย่างตั้งใจ ปลายนิ้วเรียวเล็กค่อยๆ แตะโฟมโกนหนวดจากในอุ้งมือตัวเองไปลูบไล้ตามแนวสันกรามชัดได้รูปจากด้านซ้ายไปจดด้านขวา จากนั้นก็แตะฟองโฟมลงบนไรหนวดเหนือริมฝีปากได้รูป และทันใดนั้นเธอก็ชะงักปลายนิ้ว กลั้นขำจนหน้าสั่น

               “ขำอะไร” อคิณกัดฟันถามงึมงำในลำคอ ไม่กล้าขยับริมฝีปากกว้างมาก เพราะเกรงว่าฟองโฟมจะเข้าปาก

               “ฟองโฟมเต็มหน้าคุณแบบนี้ เหมือนคุณลุงซานตาครอสเลย น่ารักดี” อมลรดาบอกด้วยรอยยิ้ม เธอชอบวันคริสมาสต์ที่สุด เพราะตอนเป็นเด็ก พ่อจะแต่งตัวเป็นซานตาครอส แล้วเอาของขวัญมาวางไว้ให้ที่ข้างเตียงในคืนวันคริสต์มาส ซึ่งเป็นวันเกิดของเธอด้วย แต่หลังจากแม่เสียชีวิต พ่อก็โกรธเธอมาก และไม่สนใจใยดีเธออีกเลย และนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา วันคริสต์มาสซึ่งเป็นเทศกาลรื่นเริงของคนทั้งโลก ก็กลายเป็นวันที่เศร้าที่สุดสำหรับเธอ

               “น่ารัก แล้วอย่าเผลอมารักผมละกัน”

               “บอกตัวเองดีกว่าค่ะคุณอคิณ” เธอพูดพลางหยิบมีดโกนมากดลงบนสันกรามและลากลงมาตามกรอบรูปหน้าอย่างเบามือและระมัดระวัง กลัวใบมีดคมกริบจะบาดผิวหน้าเขาให้ได้เลือด “ฉันทั้งสวย ทั้งมีเสน่ห์ขนาดนี้ อย่ามาหลงรักฉันก่อนก็แล้วกัน”

               อคิณยอมรับว่าเธอสวยมาก ยิ่งใบหน้าเรียวได้รูป โน้มอยู่เหนือใบหน้าของเขาเพียงแค่คืบแบบนี้ ความสวยของเธอก็ยิ่งชัดเจน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มของเธอส่องประกายสดใส ดูเป็นคนไม่ซับซ้อน จมูกโด่งเป็นสันอย่างเป็นธรรมชาติ ดูออกว่าไม่ได้ผ่านมีดหมอ ริมฝีปากเต็มอิ่มได้รูปให้สัมผัสนุ่มละมุนยามที่ประทับลงบนริมฝีปากของเขา

               “เสร็จแล้วค่ะ”

               ชายหนุ่มเพลิดเพลินกับความสวยของคนตรงหน้า จนเมื่อรู้ตัวอีกทีเธอก็โกนหนวดให้เขาเสร็จแล้ว อคิณยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองเพื่อตรวจความเรียบร้อย “ครั้งแรกถือว่าทำได้ดี ไม่ทำมีดโกนบาดหน้าผมด้วย เก่งมาก”

               “ฉันไปเปลี่ยนน้ำกับผ้าขนหนูผืนใหม่ก่อนนะคะ เดี๋ยวมาเช็ดตัวให้” อมลรดาถืออ่างน้ำใบเล็กกับอุปกรณ์โกนหนวดเข้ามาวางบนเคาน์เตอร์ในห้องน้ำ แล้วยกมองมือขึ้นทาบอกตัวเองอย่างหวาดหวั่นพลางพูดกับภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ “ต้องเช็ดตัวให้เขาจริงๆ ใช่มั้ย ต้องเห็นอคิณน้อยใช่มั้ย แล้วต้อง...จับด้วยมั้ยอ้ะ”

               “รดา”

               “คะ...” เสียงเรียกของอคิณที่ดังลอดเข้ามาในห้องน้ำทำให้ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกพร้อมขานรับเสียงสั่น

               “แค่เปลี่ยนน้ำ ทำไมนานจัง” เขาตะโกนถามเร่างเร้าเหมือนจงใจแกล้ง

               “จะออกไปเดี๋ยวนี้ละค่ะ” อมลรดาตอบกลับไป แล้วรีบจัดการเปลี่ยนน้ำในอ่างใบเล็กแล้วหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่จากในตู้บิวท์อินข้างกระจกออกมา หญิงสาวมองอุปกรณ์เช็ดตัวในมือ แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนเดินออกไปด้วยท่าทีมาดมั่น ทว่าใจเต้นถี่รัวไม่เป็นจังหวะ เพียงแค่คิดว่าจะต้องสัมผัสกับ ‘อคิณน้อย’ สองมือที่โอบอยู่รอบอ่างน้ำอุ่นเย็นเฉียบขึ้นมาทันที

               “ถ่วงเวลาเก่งนะ” อคิณว่าอย่างรู้ทันเมื่อหญิงสาวเดินกลับออกมายืนอยู่ข้างเตียง

               “ฉันเช็ดแค่ท่อนบนได้มั้ย”

               เธอต่อรองเสียงอ่อยอย่างน่าเห็นใจ แต่เขาก็ไม่ใจอ่อน เพราะจะทำให้เสียการปกครองตั้งแต่เริ่มต้น ดังนั้น เขาจึงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

“ไม่ได้ คุณลองคิดดู ถ้าผมบอกให้คุณแปรงฟันเฉพาะฟันบน ห้ามแปรงฟันล่าง คุณจะโอเคมั้ย”

               “บ้าสิคุณ ก็ต้องแปรงทั้งปากสิ” เธอแย้งทันที

               “ผมก็ต้องการความสะอาดทั้งตัวเหมือนกัน”

               อมลรดาเถียงไม่ออก ยอมยื่นมือไปปลดกระดุมเสื้อให้เขาทีละเม็ดจนหมดแล้วแหวกสาบเสื้อออกจากกันอย่างช้าๆ เขาให้ความร่วมมือด้วยการดึงแขนข้างหนึ่งออก ส่วนอีกข้างที่เข้าเฝือกอยู่ เธอต้องช่วยถอดออกให้อย่างระมัดระวัง เสร็จแล้วจึงปรับเตียงให้เขาอยู่ในท่านั่งเอนหลังในองศาที่คิดว่าเขาน่าจะสบายตัวที่สุด

               “คล่องเหมือนกันนี่ เคยเช็ดตัวให้ใครมาก่อนหรือเปล่า”

               “นอกจากน้องหมาที่ร้านอาบน้ำตัดขนแล้ว คุณก็เป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันเช็ดตัวให้”

               แทนที่อคิณจะโกรธเหมือนเมื่อวานที่ถูกเอาไปเปรียบเทียบกับสัตว์โลกที่น่ารักอย่างสุนัข แต่วันนี้เขากลับเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “ผมเป็นคนแรกของคุณหลายเรื่องแล้วนะ”

               “คะ?” อมลรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ก่อนหันไปหยิบผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กจุ่มลงในน้ำอุ่นแล้วบิดพอหมาด

               “ผมเป็นจูบแรกของคุณ เป็นผู้ชายคนแรกที่คุณโกนหนวดให้ แล้วก็เป็นผู้ชายคนแรกที่คุณเช็ดตัวให้” เขาเอียงคอนิดหนึ่งเมื่อเธอแตะผ้าขนหนูอุ่นๆ ลงบนฐานคอแล้วเช็ดทำความสะอาดให้อย่างเบามือ

               “ระหว่างที่ฉันเช็ดตัวให้คุณ ฉันว่าคุณควรอยู่เงียบๆ ฉันต้องการสมาธิ” เธอพูดโดยพยายามที่จะไม่มอง ‘นมชมพู’ ที่เด่นหราท้าทายสายตา เห็นแล้วจั๊กจี้แปลกๆ

               “แต่ผมคิดว่า เราควรใช้เวลานี้ทำความรู้จักกันให้มากขึ้น” เขาจับมืออีกข้างของเธอที่ว่างอยู่มาวางประทับไว้ที่หน้าอกแล้วลากมือเล็กลูบไล้ไปทั่วแผงอก ต่ำลงไปถึงหน้าท้องซึ่งเป็นลอนซิกซ์แพ็กแน่นเปรี๊ยะ

               “คุณอคิณ...” หญิงสาวปรามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพลางออกแรงเกร็งข้อมือต้านไว้ เมื่อเขาทำท่าจะสอดมือเธอเข้าไปใต้ขอบกางเกง

               ให้ตายเถอะ...เขาเป็นคนเสื่อมสมรรถภาพจริงเหรอเนี่ย!