หนูครับรักพี่ได้ไหม

เสียงเพลงใน Midnight Bloom Pub ดังสนั่นหวั่นไหว แสงจากไฟหลากหลายสีสันสลับกันไปมา หน้าเวทีมีกลุ่มคนกำลังโยกย้าย บางคู่กำลังล้วงบางอย่าง บางคู่กำลังนัวเนียกันอย่างได้ที่ จังหวะเพลงที่ชวนคนโยกจนหัวสั่นนั้นมันกลับไม่ทำให้เรนนี่ที่นั่งยกแก้วดื่มครั้งแล้วครั้งเล่าอยากโยกย้ายได้เลยสักนิด

อึก ๆ ๆ

เสียงกระดกน้ำมึนเมาลงคอแบบไม่ลดละ แก้วที่เท่าไรเรนนี่ก็ไม่แน่ใจ เธอรู้เพียงแค่แอลกอฮอล์กำลังช่วยเธอเยียวยาหัวใจ

เธอเป็นนักศึกษาปี 4 ที่กำลังฝึกงานอยู่ ตอนนี้เธอได้มาหาเพื่อนสนิทอย่าเอมมี่ที่นี่ อันที่จริงเธอมีเรื่องที่อยากระบายกับเอมมี่แต่พอเห็นว่าเพื่อนสนิทนั้นก็มีเรื่องทุกข์ใจไม่ต่างกันเธอเลยเลือกที่จะเก็บความรู้สึกนั้นเอาไว้ภายใน

ตอนนี้เธอนั่งดื่มคนเดียวกลางผับหรู ยังดีที่ตอนมาเอมมี่เป็นคนเลือกโต๊ะที่ไม่ได้อยู่ด้านหน้าไปมากกว่านี้ไม่งั้นคงวุ่นวายจนน่าปวดหัวเปล่า ๆ

อยู่ ๆ น้ำตาก็รินไหลลงมาเป็นสาว ก้มหน้ามองแก้วที่ถืออยู่ในมือ “ไอ้คนใจร้าย นิสัยไม่ดี” พูดกับตัวเองราวกับอยากระบาย ยกมือเช็ดน้ำตาออกเบา ๆ ก่อนเงยหน้ามองเพดานของร้าน เรนนี่สูดลมหายใจเข้าลึกตั้งสติ

เธอเพิ่งเลิกกันแฟนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ราวกับโลกทั้งใบแตกสลาย แม้จะคบกันได้เพียงปีกว่า ๆ แต่เรนนี่ก็รักอีกคนจนหมดใจ เรนนี่ไม่รู้ว่าเธอพลาดตรงไหนอีกฝ่ายถึงเลือกที่จะนอกใจเธอและไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น...

เธออาจจะยังคบกับแฟนต่อก็ได้หากเธอไม่รับรู้ถึงอาการผิดปกติที่แฟนเธอเป็น โทรหาไม่ค่อยรับสาย อ้างว่าติดธุระบ่อย ๆ ไหนจะการที่อีกฝ่ายเริ่มดูแลตัวเองให้ดีมากขึ้น

ทั้ง ๆ ที่คิดไว้แล้วว่าการคบคนหล่อมันอันตราย เรนนี่เลยเลือกที่จะคบคนที่หน้าตาปานกลาง ไม่ได้แย่แต่ก็ไม่ได้ดูดีจนถึงขั้นที่สามารถเป็นดาราได้ ฐานะก็พอไปวัดไปวา แต่สุดท้ายแล้วแฟนของเธอก็มักมาก มีของสวย ๆ อย่างเธออยู่ในมืออยู่แล้วแท้ ๆ แต่กลับใฝ่ต่ำไปเอาใครก็ไม่รู้เข้ามาในความสัมพันธ์

แม้จะรักและเสียใจแต่เรนนี่ก็ไม่ได้คิดที่จะกลับไปคว้าเอาขยะมาไว้ในมืออีกครั้ง เธอรักและดูแลดีขนาดนี้ ไม่ว่าแฟนของเธออยากได้อะไรเธอก็พร้อมเอาเงินเก็บที่พ่อและแม่เธอให้ไว้มาซื้อให้ตามที่อีกคนต้องการ

“น่าจะเชื่อพ่อ...” เรนนี่พูดกับตัวเองอีกครั้ง ความรักครั้งนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ อันที่จริงพ่อเธอปรามอยู่หลายครั้งว่าการที่เธอเอาเงินไปปรนเปรออีกฝ่ายโดยไม่คิดหน้าคิดหลังแบบนี้มันไม่ดีสักเท่าไรนัก แต่เธอก็ไม่เชื่อฟัง และเลือกที่จะทำแบบนั้นอยู่ดี

“เมาให้ตายกันไปข้าง ความรักห่วยแตก!” ชูแก้วเหล้าขึ้นสูงเหนือหัว พูดปลุกใจตัวเองเสียงดัง โต๊ะที่อยู่ติดกันก็มองเธอราวกับเธอไม่ปกติแต่เรนนี่ไม่ได้สนใจ

“สวัสดีครับคนสวย” เสียงทุ้มทักทายเธอ

เรนนี่เงยหน้าไปสบตา ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ ดวงตาหยาดเยิ้มเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ “ไม่ อย่ามายุ่ง” เรนนี่เสียงดัง

ผู้ชายคนนั้นไม่ได้สนใจ เขาเลือกที่จะนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ยิ้มด้วยแววตาไม่หวังดีสักเท่าไร ไล่มองเรนนี่ในชุดสีขาวเกาะอกตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่สายตานั้นกลับหยุดอยู่ที่ไฟหน้าของเรนนี่นานสองนาน

“ทำไมคนสวยถึงมานั่งดื่มคนเดียวแบบนี้ล่ะครับ”

“ผัวทิ้งไง” เรนนี่ตอบพร้อมกับหัวเราะในลำคอเล็กน้อย

“ไอ้เวรนั่นทำไมมันโง่อย่างนี้” ผู้ชายคนนั้นหวังอาศัยจังหวะชุลมุน ย้ายตัวเองมานั่งติดกับเรนนี่ ยื่นแก้วไปตรงหน้าหญิงสาวหวังจะสานความสัมพันธ์ในค่ำคืนนี้

“ใช่ไหม มันโง่ หล่อก็ไม่หล่อ หน้าอย่างกับปลาตีน!” ราวกับเรนนี่ได้ที่ปลดปล่อย เธอพูดเสียงดัง “ฉันนะ ทั้งรัก ทั้งดูแลดี เงินก็มีให้ใช้ ทั้ง ๆ ที่มันโตกว่าแท้ ๆ แต่ไม่เคยซื้ออะไรให้ฉันเลย!”

“เห็นไหมครับคนสวย มันโง่มากเลย ว่าไหม” ปากพูด ตัวขยับ ผู้ชายแปลกหน้านั่งแนบชิดกับเรนนี่ มือส่งไปด้านหลัง

“โง่ ไอ้โง่ ไอ้โง่นั่นมันเลือกที่จะทิ้งผู้หญิงสวย ๆ แบบฉัน!”

“ใช่ครับ มัน...เฮ้ย!” ผู้ชายคนนั้นร้องเสียงหลง เขากำลังจะวางมือลงบนเอวบางโดยถือวิสาสะ แต่แล้วก็โดนมือของใครบางคนปัดออกอย่างแรง

ผู้ชายที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาวสีดำ รองเท้าหนังสีดำมันเงา ผมถูกเซตให้เข้าที่ แว่นตากรอบหนายืนค้ำหัวอยู่

“กรุณาอย่าทำสันดานแบบนี้ครับ” ผู้ชายที่มาใหม่เอ่ยเสียงเข้ม

“มึงเสือกอะไรวะไอ้เหี้ยแว่น นี่เมียกู” ผู้ชายคนนั้นไม่ยอม

“เหรอ” คนที่สวมแว่นถาม

“ใช่ดิ ใช่ไหมครับที่รัก” คนที่ตั้งใจจะโอบเอวเรนนี่ยังไม่ยอม หันหน้าไปถามเรนนี่ที่นั่งทำหน้าตาราวกับโลกแตกสลาย

“ฮือ ฉันไม่มีแฟนแล้ว” แต่ด้วยสติที่ไม่เต็มร้อยทำให้เธอถามตอบไม่ค่อยรู้เรื่อง

“มึงจะไปไหนก็ไปเถอะไป กูกับเมียทะเลาะกันอยู่”

“เหรอ”

“เออสิวะ”

“ลากตัวมันออกไป” ผู้ชายที่สวมแว่นเหนื่อยที่จะพูดอะไรให้มันมากความ เขาหันไปบอกการ์ดที่ดูแลรักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่ด้านหลังสองคน

การ์ดทั้งสองพยักหน้ารับคำสั่ง เดินเข้าไปใกล้ผู้ชายคนนั้น

“เหี้ยอะไรวะ มึงบ้าไหม นี่เมียกู!” ผู้ชายคนนั้นไม่ยอม ร้องโวยวายดังลั่นร้าน “ทุกคนดูนะ ถ่ายคลิปไว้เลยนะ ไอ้เหี้ยนี่มันบ้า คนกำลังจะง้อเมีย!”

“เหอะ” ผู้ชายที่สวมแว่นหัวเราะในลำคอ “ติดแบล็กลิสต์ ห้ามเข้ามาที่ร้านนี้อีกเด็ดขาด”

“มึงมีสิทธิ์อะไรวะ นี่ก็ร้านเพื่อนกู มึงเจอแน่!”

“ถ้ามึงไม่หุบปากเรื่องมันจะไม่จบแค่เอามึงไปโยนไว้นอกร้าน” ฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้น ผืนป่าบ่นอย่างหัวเสีย ใช้มือขยับขาแว่นระบายความรำคาญ

“ปล่อยกูสิวะ ปล่อยกู” ผู้ชายคนนั้นออกแรงหวังจะให้ตัวเองหลุดเป็นอิสระ “กูจะโทรเรียกเพื่อนกู!”

เหตุการณ์เริ่มลากยาว ผู้คนที่อยู่ในบริเวณนั้นหันมามองยังโต๊ะที่เรนนี่นั่งอยู่ แต่เรนนี่กลับยิ้มและใช้มือเท้าคางมองเหตุการณ์ตรงหน้าราวกับนี่เป็นการแสดงเพื่อความบันเทิงอะไรสักอย่าง

“เพื่อนมึงที่เป็นเจ้าของร้านนี้?” ผืนป่าเลิกคิ้วถาม

“เออ! คนที่จะโดนหิ้วออกจากร้านไม่ใช่กู แต่ต้องเป็นมึง”

“เอามันไปที่สถานีตำรวจ บอกกับตำรวจว่ามันเมาแล้วอาละวาดในร้านและจะขืนใจผู้หญิง” ผืนป่าไม่ได้สนใจ เขาบอกกับการ์ดสองคน

“มึงเป็นใครวะ กร่างมากเหรอ!” ผู้ชายคนนั้นยกเท้าขึ้นมาหวังจะยันขาของผืนป่า

“กูเป็นเจ้าของร้านที่มึงกำลังเหยียบอยู่ตอนนี้ และในโทษฐานที่มึงทำให้ร้านกูแปดเปื้อน ไปนอนเล่นในคุกสักคืนเถอะ” ผืนป่าพูดจบก็เดินไปดึงเรนนี่ให้ตามตนออกจากร้านไป