บทที่ 2

กลิ่นฟืนเปียกชื้นลอยเข้ามาในจมูก ซูเหอซินขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายตัว เธอรู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรง ราวกับมีใครใช้ของแข็งทุบลงมาหลายครั้ง ความเย็นจากพื้นแข็งซึมผ่านเสื้อผ้าบาง ๆ เข้าสู่ผิวหนัง หญิงสาวพยายามขยับตัว

“โอ๊ย!” ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาตามแผ่นหลัง

เธอลืมตาขึ้นช้า ๆ สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานสีขาวของโรงพยาบาล ไม่ใช่เครื่องมือแพทย์ และไม่มีเสียงเครื่องตรวจวัดชีพจรแต่เป็นคานไม้เก่า ๆ ที่มีหยากไย่เกาะอยู่ตามมุม

เหอซินกะพริบตาหลายครั้ง เธอหันมองไปรอบตัว ห้องแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยฟืนกองสูง เครื่องมือเกษตรเก่า และตะกร้าสานวางระเกะระกะ พื้นห้องเป็นดินแข็ง ประตูไม้มีรอยผุพัง แสงแดดส่องลอดผ่านช่องระหว่างแผ่นไม้เข้ามาเป็นเส้น

หญิงสาวนิ่งค้าง นี่มันที่ไหนกัน เธอจำได้ว่าตัวเองประสบอุบัติเหตุรถชนหรือว่ามีคนช่วยเธอออกมาแล้วแต่ทำไมถึงพามาไว้ในสถานที่แบบนี้

“มีใครอยู่ไหม” เสียงที่เปล่งออกมาแหบแห้งจนเธอตกใจ

เหอซินพยายามลุกขึ้นนั่ง ทันใดนั้นเธอก็พบว่าตัวเองสวมเสื้อผ้าประหลาด เสื้อผ้าฝ้ายสีหม่นแขนยาว กระโปรงยาวเกือบถึงข้อเท้า รองเท้าผ้าคู่เก่าที่ขาดตรงปลาย เธอก้มมองเสื้อผ้าตัวเองอย่างไม่เข้าใจ

“อะไรกันเนี่ย”

ชุดสูทราคาแพงของเธอหายไปไหน แล้วนาฬิกาข้อมือกับโทรศัพท์มือถือเล่า เหอซินรีบคลำตามตัว ไม่มีอะไรเลยแม้แต่แหวนวงเล็กที่เธอสวมติดนิ้วก็หายไป เธอเริ่มรู้สึกไม่ดีหรือมีคนลักพาตัวเธอมาแต่ถ้าเป็นการลักพาตัว เหตุใดจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เป็นชุดโบราณเช่นนี้

ยังไม่ทันคิดหาคำตอบ เสียงตะโกนแหลมก็ดังขึ้นจากด้านนอก

“หูหลิงหนาน!”

เหอซินสะดุ้ง

“หูหลิงหนาน! นังตัวขี้เกียจ! ยังไม่ลุกอีกหรือ!”

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ประตูไม้ถูกผลักเปิดอย่างแรง หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมในชุดผ้าฝ้ายสีน้ำตาลยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เหอซินมองหญิงคนนั้นอย่างงุนงง อีกฝ่ายกลับถลึงตาใส่

“ยังจะนั่งมองอะไรอีก! ฮูหยินสั่งให้เจ้าซักเสื้อผ้าของคุณหนูเหวยมี่ให้เสร็จก่อนเที่ยง!”

เหอซินกะพริบตา “คุณพูดกับฉันเหรอ”

หญิงวัยกลางคนชะงัก “ไม่พูดกับเจ้าแล้วจะพูดกับใคร!”

“เดี๋ยวนะคะ ที่นี่คือที่ไหน”

“เจ้าถามอะไรโง่ ๆ อีกแล้ว!” หญิงคนนั้นเดินเข้ามากระชากแขนเธอ “รีบลุก! เสื้อผ้ากองอยู่หลังเรือนตั้งแต่เช้าแล้ว!”

“ปล่อย!” เหอซินสะบัดแขนออกทันที น้ำเสียงแข็งกร้าวทำให้หญิงวัยกลางคนชะงักไปชั่วขณะ

เหอซินลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรง แต่สายตากลับเย็นลง

“คุณเป็นใคร แล้วมีสิทธิ์อะไรมากระชากแขนฉัน”

หญิงคนนั้นเบิกตากว้าง “นี่เจ้ากล้าขึ้นเสียงกับข้าหรือ!”

“ก็คุณมาจับตัวฉันก่อน”

“นังหลิงหนาน! เจ้าคงอยากถูกฮูหยินลงโทษอีกกระมัง!”

เหอซินขมวดคิ้ว

หลิงหนาน ชื่อนี้ถูกเรียกซ้ำหลายครั้งแล้วแต่เธอไม่ได้ชื่อนั้น

“ฉันชื่อซูเหอซิน”

“เจ้าพูดอะไรของเจ้า” หญิงวัยกลางคนมองเธอราวกับเห็นคนเสียสติ

“ฉันบอกว่าฉันชื่อซูเหอซิน ไม่ใช่หูหลิงหนาน”

“เมื่อคืนถูกลงโทษจนสมองเลอะเลือนแล้วหรือ!”

คำพูดนั้นทำให้เหอซินชะงัก เมื่อคืนถูกลงโทษ? เธอรีบก้มมองแขนตัวเอง บนผิวขาวซีดมีรอยช้ำหลายแห่ง บางรอยเป็นสีม่วงเข้ม บางรอยคล้ายถูกไม้ตี เหอซินรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง รอยพวกนี้ไม่ใช่บาดแผลจากอุบัติเหตุรถชน เธอจำได้ชัดว่าก่อนเกิดอุบัติเหตุ แขนของเธอไม่มีรอยช้ำเหล่านี้

“เจ้าจะไปซักผ้าหรือไม่!” หญิงวัยกลางคนตะโกนอีกครั้ง

เหอซินสูดลมหายใจลึก

สถานการณ์ตอนนี้ยังไม่ชัดเจน เธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าคนเหล่านี้เป็นใคร และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตัวเอง การทะเลาะกับคนแปลกหน้าโดยไม่มีข้อมูลคงไม่ใช่เรื่องฉลาด เธอจึงตัดสินใจเปลี่ยนท่าที

“ก็ได้”

หญิงวัยกลางคนแค่นเสียง “รู้จักเจียมตัวเสียบ้างก็ดี”

เหอซินไม่ตอบ เธอเพียงมองอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ แต่ในใจกลับจดจำใบหน้านั้นเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

รอให้ฉันรู้ก่อนเถอะว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วเราค่อยคุยกัน

ลานหลังเรือนกว้างกว่าที่เหอซินคิด มีกำแพงอิฐล้อมรอบและทางเดินปูหินทอดยาวไปยังเรือนหลายหลัง หลังคากระเบื้องโค้งแบบจีนโบราณเรียงรายอยู่เหนือกำแพง ต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาอยู่ตามมุมสวน บ่าวรับใช้หลายคนเดินผ่านไปมาพร้อมตะกร้าและถังน้ำ ทุกคนสวมเสื้อผ้าแบบโบราณ ไม่มีสิ่งใดที่บ่งบอกว่าเป็นโลกยุคปัจจุบัน

เหอซินเริ่มรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เธอพยายามมองหากล้องถ่ายภาพ บางทีนี่อาจเป็นกองถ่ายละครย้อนยุคหรือรายการโทรทัศน์แกล้งคนแต่ไม่ว่าจะมองไปทางใดก็ไม่พบอุปกรณ์ถ่ายทำเลย หญิงวัยกลางคนพาเธอมาหยุดหน้าอ่างไม้ใบใหญ่ เสื้อผ้ากองสูงอยู่ข้างอ่าง

“ซักให้หมดก่อนเที่ยง หากเหลือแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะไปรายงานฮูหยิน!” พูดจบอีกฝ่ายก็เดินจากไป

เหอซินยืนมองกองผ้าอย่างเหลือเชื่อ เสื้อผ้าหลายสิบชิ้น บางตัวทำจากผ้าไหมเนื้อดี บางตัวประดับลายปักละเอียด แต่ทั้งหมดถูกโยนรวมกันอย่างไม่ใส่ใจ เธอหยิบเสื้อสีชมพูตัวหนึ่งขึ้นมาดู เนื้อผ้าค่อนข้างดี แต่สีตกง่ายหากซักไม่ถูกวิธี นิ้วมือของเธอลูบผ่านเส้นใยอย่างเคยชิน แม้จะอยู่ในสถานการณ์ประหลาด แต่สัญชาตญาณของนักธุรกิจสิ่งทอก็ยังทำงาน

“ผ้าดีขนาดนี้เอามาแช่น้ำรวมกันหมดได้ยังไง” เธอบ่นเบา ๆ จากนั้นจึงวางเสื้อลงแล้วมองหาที่นั่ง ความปวดศีรษะยังไม่หาย เธอรู้สึกหิวและกระหายน้ำอย่างมากแต่สิ่งที่ต้องการที่สุดในตอนนี้คือกระจกสักบาน

เหอซินอยากรู้ว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บหนักเพียงใด เธอยกมือขึ้นแตะใบหน้า ผิวสัมผัสดูแปลกไป คางเรียวกว่าเดิม จมูกเล็กกว่าเดิม แม้แต่มือที่กำลังแตะใบหน้าก็ดูบอบบางผิดปกติ เหอซินค่อย ๆ ลดมือลง เธอจ้องฝ่ามือตัวเอง นิ้วเรียวยาว ผิวขาวซีด ไม่มีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ ตรงโคนนิ้วชี้ที่เธอเคยได้รับจากอุบัติเหตุในโรงงานเมื่อสามปีก่อน

“เป็นไปไม่ได้…”

หญิงสาวเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง เธอพลิกมือไปมา รอยแผลนั้นหายไปจริง ๆ ไม่ใช่เพียงรอยแผล แม้แต่รูปร่างของมือก็ไม่เหมือนเดิม

เหอซินหันมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว เธอต้องการกระจกเดี๋ยวนี้ แต่บริเวณลานซักผ้าไม่มีสิ่งใดที่ใช้ส่องหน้าได้ นอกจากอ่างน้ำใบใหญ่ตรงหน้า เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้

น้ำในอ่างค่อนข้างนิ่ง แสงแดดยามสายส่องลงมาพอดี เหอซินย่อตัวลงข้างอ่าง หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงชัดเจน เธอก้มหน้ามองเงาสะท้อนบนผิวน้ำ ทันใดนั้นร่างทั้งร่างก็แข็งค้าง ใบหน้าที่ปรากฏอยู่ในอ่างน้ำไม่ใช่ใบหน้าของซูเหอซินแต่เป็นหญิงสาวอายุราวสิบแปดถึงสิบเก้าปี

ดวงตากลมโต คิ้วเรียวสวย จมูกเล็กโด่งได้รูป ริมฝีปากสีซีด ใบหน้างดงามอ่อนหวานแต่ดูซูบผอมราวกับขาดอาหารมานาน เส้นผมดำยาวถูกรวบอย่างลวก ๆ บริเวณหน้าผากมีรอยช้ำจาง ๆ เหอซินยกมือแตะแก้ม

หญิงสาวในน้ำก็ยกมือแตะแก้มตาม เธออ้าปาก เงาในน้ำก็อ้าปาก

เหอซินถอยหลังอย่างตกใจจนเกือบล้ม

“ไม่จริง…” เธอส่ายหน้าก่อนรีบโน้มตัวกลับไปมองอีกครั้ง ใบหน้านั้นยังคงอยู่ ไม่ใช่ภาพหลอน ไม่ใช่ความฝัน และไม่ใช่ใบหน้าของเธออย่างแน่นอน