บทที่ 3

หัวใจของเหอซินเต้นกระหน่ำ ภาพอุบัติเหตุรถชนย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำ เสียงกระจกแตก แรงกระแทก เลือดที่ไหลลงมาตามขมับและความมืดมิดที่กลืนกินทุกอย่าง เธอจำได้ว่าตัวเองกำลังจะตาย หรือว่า…

หญิงสาวค่อย ๆ ก้มมองเสื้อผ้าโบราณบนร่าง มองมือที่ไม่ใช่มือของตัวเองก่อนหันกลับไปมองใบหน้าแปลกหน้าในอ่างน้ำอีกครั้ง

“นี่ฉัน…” ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “เข้ามาอยู่ในร่างของคนอื่นอย่างนั้นเหรอ”

ลมเย็นพัดผ่านลานซักผ้า ผิวน้ำในอ่างสั่นไหวจนใบหน้าของหญิงสาวแปลกหน้าบิดเบี้ยว ซูเหอซินนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน นักธุรกิจสาวผู้เคยเชื่อว่าทุกปัญหาสามารถแก้ไขได้ด้วยเหตุผลและการวางแผน กำลังเผชิญเหตุการณ์ที่ไม่อาจอธิบายด้วยความรู้ทั้งหมดที่มี

เธอไม่รู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ไม่รู้ว่าจะกลับไปยังโลกเดิมได้อย่างไร และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าของร่างนี้เป็นใครแต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด

ใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในอ่างน้ำนั้น ไม่ใช่ใบหน้าของซูเหอซินอีกต่อไป

ซูเหอซินนั่งจ้องเงาสะท้อนของตัวเองในอ่างน้ำอยู่นานเกือบครึ่งชั่วยาม ใบหน้าของหญิงสาวแปลกหน้าที่ปรากฏอยู่บนผิวน้ำทำให้เธอไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป เธอไม่ใช่ซูเหอซินคนเดิม อย่างน้อยก็ไม่ใช่ร่างกายเดิมหญิงสาวค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบใบหน้าอีกครั้ง ตั้งแต่หน้าผาก ไล่ลงมาถึงปลายจมูกและริมฝีปาก ทุกอย่างแตกต่างจากใบหน้าที่เธอคุ้นเคยมาตลอดยี่สิบเจ็ดปี แม้จะไม่อยากเชื่อ แต่หลักฐานทุกอย่างอยู่ตรงหน้าแล้ว

“ทะลุมิติอย่างนั้นเหรอ”   เธอพึมพำกับตัวเอง

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เหอซินเคยอ่านนิยายแนวย้อนยุคอยู่บ้าง ส่วนใหญ่เป็นเรื่องของหญิงสาวที่ประสบอุบัติเหตุแล้วฟื้นขึ้นมาในร่างของคนอื่น ตอนนั้นเธอคิดว่ามันเป็นเพียงจินตนาการของนักเขียน ใครจะไปเชื่อว่าเรื่องเหลือเชื่อแบบนั้นจะเกิดขึ้นจริง แต่เมื่อมองเสื้อผ้าบนตัว มองอาคารบ้านเรือนและผู้คนที่เดินผ่านไปมา เธอก็ไม่อาจหาคำอธิบายอื่นได้ ที่สำคัญ เธอจำได้ว่ารถยนต์ถูกชนอย่างรุนแรงเพียงใด โอกาสรอดชีวิตแทบไม่มี

หญิงสาวหลับตาลงชั่วครู่ ภาพใบหน้าของมารดาปรากฏขึ้นในความทรงจำ เมื่อคืนเธอเพิ่งรับปากว่าจะกลับไปกินข้าวที่บ้านในวันอาทิตย์แต่ตอนนี้แม้แต่จะโทรศัพท์บอกข่าวก็ยังทำไม่ได้ ความเจ็บปวดบางอย่างแล่นขึ้นมาจุกอยู่ในอก

“แม่คะ…” เหอซินเม้มริมฝีปากแน่น

เธอไม่รู้ว่ามารดาจะเป็นอย่างไรเมื่อได้รับข่าวอุบัติเหตุ ไม่รู้ว่าบริษัทจะดำเนินกิจการต่อไปได้หรือไม่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายไปแล้วจริง ๆ หรือเพียงหมดสติอยู่ในโรงพยาบาล ความไม่แน่นอนทั้งหมดทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว แต่หลังจากปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้าเพียงครู่เดียว หญิงสาวก็สูดลมหายใจลึก

“ซูเหอซิน เธอจะมานั่งร้องไห้ตรงนี้ไม่ได้” เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ “ถ้ากลับไปไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ก่อน”

นี่เป็นหลักการที่เธอใช้มาตลอดเวลาทำธุรกิจ เมื่อเกิดปัญหา สิ่งแรกที่ต้องทำไม่ใช่โวยวาย แต่ต้องประเมินสถานการณ์ ตอนนี้เธอมีปัญหาอยู่สามข้อ

ข้อแรก ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในยุคสมัยใด

ข้อสอง ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างนี้เป็นใคร

ข้อสาม ไม่รู้ว่าเหตุใดผู้คนในจวนจึงปฏิบัติต่อเธอราวกับเป็นบ่าวรับใช้

เมื่อคิดได้ดังนั้น เหอซินจึงตัดสินใจว่าต้องหาข้อมูลให้มากที่สุดก่อน ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

“หูหลิงหนาน!” เสียงตะโกนแหลมดังขึ้นอีกครั้ง

เหอซินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันไปมอง หญิงวัยกลางคนที่ลากเธอออกมาจากห้องเก็บฟืนเมื่อครู่กำลังเดินตรงเข้ามา ใบหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม

“ข้าให้เจ้ามาซักผ้า ไม่ใช่มานั่งเหม่อ!”

เหอซินมองกองเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้แตะต้อง ก่อนเงยหน้าขึ้นตอบ “ข้ากำลังจะแยกผ้าเจ้าค่ะ”

“แยกผ้าอะไร”

“ผ้าสีเข้มกับผ้าสีอ่อนต้องซักแยกกัน ไม่เช่นนั้นสีอาจตกใส่กันได้”

หญิงวัยกลางคนชะงักไปเล็กน้อย “เจ้าคิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือ”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้าเพียงไม่อยากให้เสื้อผ้าของคุณหนูเสียหาย”

คำตอบนั้นทำให้อีกฝ่ายเถียงไม่ออก นางแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ “ถ้าทำเสื้อผ้าของคุณหนูเหวยมี่เสียหายแม้แต่ตัวเดียว เจ้าจะต้องรับผิดชอบ!”

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” เหอซินตอบโดยไม่แสดงอารมณ์

หญิงวัยกลางคนจ้องเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนหมุนตัวเดินจากไป เมื่ออีกฝ่ายพ้นสายตา เหอซินจึงถอนหายใจ ดูเหมือนหญิงคนนี้จะมีอำนาจสั่งงานเธออยู่ไม่น้อย แต่จากเสื้อผ้าที่สวมและท่าทางการพูด น่าจะเป็นเพียงหัวหน้าบ่าวรับใช้ ไม่ใช่เจ้าของจวน เธอจำเป็นต้องระวังคำพูดไว้ก่อน

เหอซินหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาแยกตามชนิดของเนื้อผ้า แม้ไม่เคยซักผ้าด้วยมือมาก่อน แต่เธอมีความรู้เรื่องเส้นใยและวิธีดูแลผ้าเป็นอย่างดี ผ้าไหมต้องใช้แรงขยี้น้อยกว่าผ้าฝ้าย ผ้าปักดิ้นทองไม่ควรแช่น้ำนาน ส่วนผ้าสีเข้มต้องแยกออกจากผ้าสีอ่อน หญิงสาวจัดการทุกอย่างอย่างเป็นระบบ ก่อนเริ่มซักทีละชิ้น ระหว่างนั้นเธอไม่ลืมสังเกตผู้คนรอบตัว

บ่าวรับใช้หญิงสองคนเดินผ่านลานซักผ้าพร้อมตะกร้าผัก

“ได้ยินหรือไม่ว่าคุณหนูเหวยมี่จะมีชุดใหม่อีกแล้ว” คนแรกถาม

“ได้ยินสิ ฮูหยินสั่งให้ร้านผ้าที่ดีที่สุดในเมืองส่งช่างมาตัดให้ถึงจวน”

“คุณหนูเหวยมี่ช่างโชคดีจริง ๆ”

“ก็แน่ละสิ ฮูหยินรักนางมากที่สุด”

อีกคนลดเสียงลง “ต่างจากคุณหนูใหญ่คนนั้นลิบลับ”

เหอซินชะงักมือ คุณหนูใหญ่? เธอเงี่ยหูฟังทันที

“เบาเสียงหน่อย เดี๋ยวใครมาได้ยิน”

“ข้าพูดความจริงนี่นา ตั้งแต่นายท่านเสียไป คุณหนูใหญ่ก็ไม่ต่างจากบ่าวรับใช้”

“อย่าพูดเลย เดี๋ยวเดือดร้อน”

ทั้งสองรีบเดินจากไป เหอซินมองตามด้วยความสงสัย ในจวนนี้มีคุณหนูใหญ่ที่ถูกกดขี่ด้วยหรือ ฟังดูเหมือนเรื่องในนิยายที่เธอเคยอ่านไม่มีผิดแต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลาสนใจเรื่องของคนอื่นมากนักเพราะแม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเอาตัวรอดอย่างไร

หญิงสาวก้มหน้าซักผ้าต่อทว่าคำพูดเมื่อครู่กลับติดอยู่ในใจ