FAZER LOGINCompartilhar
บทที่ 7
Data de publicação:
2026-10-21 18:30:01“เสี่ยวชิง”
“เจ้าคะ”
“เจ้าจำได้หรือไม่ว่าบิดาข้ามีร้านผ้าไหมกี่แห่ง”
เด็กสาวคิดครู่หนึ่ง “ข้าจำได้ไม่หมดเจ้าค่ะ แต่เมื่อก่อนนายท่านมีร้านผ้าไหมในเมืองนี้สามแห่ง และยังมีโกดังสินค้าทางทิศใต้ด้วย”
“แล้วตอนนี้ใครดูแล”
“ฮูหยินเจินจี้ให้ญาติของนางเข้ามาดูแลเจ้าค่ะ”
หลิงหนานพยักหน้า เป็นไปตามที่คิด คนที่ต้องการยึดกิจการมักเริ่มจากเปลี่ยนผู้ดูแลบัญชีและการเงิน
“แล้วสมุดบัญชีของบิดาข้าอยู่ที่ไหน”
“น่าจะอยู่ในห้องบัญชีของเรือนใหญ่เจ้าค่ะ”
“ดี” หลิงหนานจดจำข้อมูลเอาไว้ เธอกำลังจะถามต่อ แต่เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านนอก
เสี่ยวชิงรีบหันไปมอง “คุณหนู…”
ประตูเรือนถูกผลักเปิดอย่างแรง ป้าหวังเดินเข้ามาพร้อมบ่าวหญิงสองคน
“หูหลิงหนาน! ฮูหยินเรียกเจ้าไปพบ!”
หลิงหนานเงยหน้า “ฮูหยินต้องการพบข้าด้วยเรื่องอะไร”
“เจ้าทำชุดของคุณหนูเหวยมี่เสียหาย ยังจะกล้าถามอีกหรือ!”
หลิงหนานขมวดคิ้ว “ชุดเสียหาย?”
“ใช่! ชุดผ้าไหมสีชมพูที่คุณหนูเหวยมี่จะใส่ไปงานเลี้ยงเปื้อนหมึกทั้งตัว!”
เสี่ยวชิงรีบส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้เจ้าค่ะ คุณหนูยังไม่ได้ซักชุดนั้นเลย!”
ป้าหวังถลึงตา “ข้าไม่ได้ถามเจ้า!”
หลิงหนานลุกขึ้นยืน “ชุดอยู่ที่ไหน”
“อยู่ที่เรือนใหญ่”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปดู”
“เจ้าคงไม่คิดจะปฏิเสธความผิดกระมัง” ป้าหวังชะงัก นางเตรียมคำด่ามามากมาย แต่กลับไม่คิดว่าหลิงหนานจะยอมไปง่ายดายเช่นนี้
“ข้ายังไม่เห็นชุด จะให้ยอมรับความผิดอะไร” หลิงหนานเดินผ่านป้าหวังออกไป “นำทางสิ”
เรือนใหญ่ของจวนสกุลหูตกแต่งอย่างหรูหรา เสาไม้ลงรักสีแดงเข้มตั้งเรียงราย ผ้าม่านไหมปักลวดลายดอกโบตั๋นห้อยอยู่ตามหน้าต่าง เครื่องเรือนทุกชิ้นทำจากไม้เนื้อดี
หลิงหนานกวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว เมื่อเทียบกับเรือนเล็กที่เธออาศัยอยู่ สถานที่แห่งนี้แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน บนเก้าอี้ประธานภายในโถงรับรอง หญิงวัยกลางคนรูปร่างสง่างามนั่งอยู่ในชุดผ้าไหมสีม่วงเข้ม เครื่องประดับหยกบนศีรษะและข้อมือบ่งบอกถึงความมั่งคั่ง ใบหน้าของนางงดงามตามวัย แต่แววตากลับเย็นชา
หลิงหนานเดาได้ทันทีว่านี่คือเจินจี้
ข้างกายนางมีหญิงสาวอายุราวสิบแปดปีในชุดสีเหลืองอ่อน ใบหน้าสวยหวานแต่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
เหวยมี่ บุตรสาวของเจินจี้และเป็นคนที่ทำให้เจ้าของร่างเดิมต้องถูกตีจนเกือบตายเมื่อคืน เมื่อเห็นหลิงหนานเดินเข้ามา เหวยมี่ก็ลุกขึ้นทันที
“ท่านแม่! นางมาแล้วเจ้าค่ะ!”
“หลิงหนาน” เจินจี้วางถ้วยชาลง น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำผิดอะไร”
หลิงหนานมองนางอย่างสงบ “ข้ายังไม่ทราบเจ้าค่ะ”
เหวยมี่รีบชี้ไปยังเสื้อผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะ “เจ้าทำชุดของข้าเสีย!”
หลิงหนานมองตาม ชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนถูกวางแผ่ไว้ บริเวณชายกระโปรงด้านหน้ามีคราบหมึกสีดำขนาดใหญ่ คราบนั้นเด่นชัดจนแทบไม่อาจสวมใส่ได้อีก
เจินจี้กล่าวเสียงเข้ม “ชุดนี้ข้าสั่งตัดจากร้านผ้าที่ดีที่สุดในเมือง ราคาหลายสิบตำลึง เจ้ากลับทำเสียหายเพราะความสะเพร่า!”
“ข้าขอดูชุดหน่อยได้หรือไม่” หลิงหนานเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ
เหวยมี่ถลึงตา “ยังจะดูอะไรอีก! หลักฐานอยู่ตรงหน้าแล้ว!”
“ข้าต้องดูให้แน่ใจว่าเสียหายอย่างไร”
“เจ้าไม่มีสิทธิ์!”
หลิงหนานหันไปมองเจินจี้ “หากต้องการให้ข้ารับผิดชอบ อย่างน้อยก็ควรให้ข้าตรวจสอบความเสียหายก่อนมิใช่หรือเจ้าคะ”
เจินจี้ขมวดคิ้ว นางไม่ชอบน้ำเสียงของหลิงหนานในวันนี เมื่อก่อนเพียงถูกเรียกมาตำหนิ หญิงสาวก็มักคุกเข่าร้องไห้แล้วแต่ตอนนี้กลับยืนตัวตรงราวกับไม่รู้จักความกลัว
“เจ้าคิดจะใช้คำพูดแก้ตัวหรือ”
“ข้าเพียงต้องการทราบความจริง”
เจินจี้มองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ก็ได้ ดูเสียให้พอ”
หลิงหนานเดินเข้าไปหยิบชุดขึ้นมา เธอใช้ปลายนิ้วสัมผัสคราบหมึกอย่างระมัดระวัง จากนั้นพลิกดูด้านในของผ้า คราบหมึกซึมผ่านเนื้อผ้าไปถึงด้านหลัง ขอบคราบมีลักษณะกระจายออกจากจุดเดียว เธอขยับชุดให้รับแสงจากหน้าต่างก่อนสังเกตเห็นบางอย่างหมึกไม่ได้กระจายตามแนวรอยพับของผ้าที่ถูกขยี้หรือแช่น้ำแต่เป็นคราบที่เกิดจากของเหลวหกลงบนผ้าขณะแผ่วางอยู่บนพื้นราบ
หลิงหนานหรี่ตาลง “ชุดนี้เปื้อนหมึกตั้งแต่เมื่อใด”
เหวยมี่ตอบทันที “หลังจากเจ้าซักผ้า!”
“ใครเป็นคนพบ”
“สาวใช้ของข้า”
“ชื่ออะไร”
เหวยมี่ชะงัก “เจ้าจะถามทำไม!”
“เพราะข้าต้องการรู้ว่าใครเห็นคราบนี้เป็นคนแรก”
“หลิงหนาน! เจ้าจะซักถามอีกนานเพียงใด!” เจินจี้เริ่มหมดความอดทน
“อีกไม่นานเจ้าค่ะ” หลิงหนานวางชุดลงอย่างระมัดระวัง จากนั้นนางหันไปหาป้าหวัง
“ตอนเช้าข้าซักเสื้อผ้าอยู่ที่ลานหลังเรือนใช่หรือไม่”
“ใช่” ป้าหวังตอบห้วน ๆ
“เจ้าก็เห็นว่าข้าแยกผ้าออกเป็นหลายกอง”
“แล้วอย่างไร”
“ชุดสีชมพูตัวนี้อยู่ในกองผ้าที่ข้ายังไม่ได้ซัก”
ป้าหวังชะงัก
หลิงหนานพูดต่อ “ตอนเจ้ามาตามข้าไปเรือนใหญ่ ข้าไม่ได้แตะต้องชุดนี้เลย”
“เจ้าโกหก!” เหวยมี่ตะโกน
หลิงหนานหันไปมองนาง “ถ้าอย่างนั้นเจ้ามีพยานหรือไม่”
“ข้า…”
“มีใครเห็นข้าทำหมึกหกใส่ชุดหรือ”
เหวยมี่เม้มริมฝีปาก
เจินจี้ตบที่วางแขนเก้าอี้ “พอแล้ว! เจ้าทำชุดเสียหายแล้วยังกล้าเถียงอีก!”
หลิงหนานเงยหน้าขึ้น “ข้ายังไม่ได้เถียงเจ้าค่ะ ข้ากำลังตรวจสอบ”
“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร!”
“ข้าเป็นคนที่ถูกกล่าวหาว่าทำผิด” หลิงหนานตอบทันที “และข้ามีสิทธิ์รู้ว่าตัวเองทำผิดจริงหรือไม่”
บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ตามมุมห้องต่างก้มหน้าลง ไม่มีใครกล้าส่งเสียง เจินจี้หายใจแรงด้วยความโกรธ
“ดี! ในเมื่อเจ้าปากเก่งนัก ก็จงคุกเข่าขอโทษเหวยมี่เสีย!”
หลิงหนานนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบสั้น ๆ “ข้าไม่คุกเข่า”
ทั้งห้องเงียบสนิท เหวยมี่เบิกตากว้าง ป้าหวังถึงกับอ้าปากค้าง แม้แต่เสี่ยวชิงที่ยืนอยู่ด้านหลังยังตกใจจนมือเย็นเฉียบ เจินจี้ลุกขึ้นจากเก้าอี้
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ!”
หลิงหนานสบตานางตรง ๆ “ข้าไม่ได้ทำผิด จึงไม่มีเหตุผลต้องคุกเข่าขอโทษ”
Último capítulo
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 25
“นั้นสิ” นางพึมพำ“เจ้าจะตั้งชื่อให้ข้าหรือ” ชายหนุ่มมองนาง“ถ้าท่านไม่รังเกียจ” หลิงหนานยิ้มเขานิ่งคิดก่อนตอบ “ตามใจเจ้า”หลิงหนานวางผ้าสะอาดลง นางมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มอย่างพิจารณา เขาดูเป็นคนหยิ่งทะนง แม้ความทรงจำหายไป แต่ท่าทางและน้ำเสียงยังมีความเด็ดขาดอย่างประหลาด จะตั้งชื่อธรรมดาเกินไปก็ดูไม่เหมาะ แต่หากตั้งชื่อสูงส่งเกินไปก็อาจฟังแปลก หลิงหนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องผ่านหน้าต่างลมอ่อนพัดเข้ามา ทำให้ม่านผ้าสีขาวขยับเบา ๆ นางนึกถึงความหมายของคำว่า เซียง ที่อาจสื่อถึงความเป็นมงคล ชายคนนี้ปรากฏตัวในวันที่นางเกือบเสียชีวิต แม้เขาจะได้รับบาดเจ็บ แต่การพบกันครั้งนั้นก็ทำให้นางมีโอกาสกลับมามีชีวิตอีกครั้ง หากมองในอีกแง่หนึ่ง เขาอาจเป็นโชคดีท่ามกลางเคราะห์ร้ายของนาง“ข้าคิดออกแล้ว” หลิงหนานกล่าวชายหนุ่มเงยหน้า “ชื่ออะไร”นางยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “อาเซียง”เขาขมวดคิ้ว “อาเซียง?”
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 24
ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามอีกครั้ง “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเป็นคนไม่ดีหรือ”หลิงหนานหัวเราะเบา ๆ “เสี่ยวชิงก็ถามข้าเช่นนี้ ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็นคนดีหรือไม่”ชายหนุ่มเลิกคิ้วหลิงหนานพูดต่อ “แต่ข้ารู้ว่าท่านช่วยข้าไว้” นางหยุดเล็กน้อย “หากวันหนึ่งพบว่าท่านเป็นคนไม่ดีจริง ๆ ข้าค่อยไล่ท่านออกไปก็ยังไม่สาย”“เจ้าพูดจาตรงดี” ชายหนุ่มชะงักก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย“ข้าถือว่าเป็นคำชม”เขามองนางอีกครั้ง แววตาที่เคยระแวดระวังเริ่มอ่อนลงเล็กน้อยแต่เมื่อมองไปรอบห้อง ความสับสนก็กลับมาอีกครั้ง“แล้วข้าจะไปที่ไหน”หลิงหนานนิ่งไป คำถามนั้นตอบยากกว่าที่คิด ชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่รู้ว่ามาจากไหน และไม่มีใครรู้ว่าคนที่กำลังตามหาเขาเป็นมิตรหรือศัตรู หากปล่อยให้ออกไปในสภาพเช่นนี้ อาจเกิดอันตรายอีก“ตอนนี้ท่านยังไปไหนไม่ได้” นางตอบ“เหตุใด” ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที“เพราะท่านบาดเจ็บ”“แ
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 23
หลิงหนานหันมามองแล้วส่งยิ้มบาง ๆ “ข้าไม่ได้จะเฝ้าเขาตลอดทั้งคืน เจ้าพักก่อน อีกสักพักเราค่อยผลัดกัน”เด็กสาวจึงยอมไปเอนตัวพักบนตั่งเล็กอีกมุมหนึ่งของห้องหลิงหนานหันกลับมามองชายหนุ่ม เขายังคงหลับสนิท ใบหน้าซีดเซียวกว่าเมื่อตอนพบกันกลางป่าแต่ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้น นางค่อย ๆ วางผ้าสะอาดลง“ท่านนี่ช่างทำให้คนอื่นลำบากจริง ๆ ข้ากำลังยุ่งกับเรื่องพินัยกรรมอยู่แท้ ๆ” เสียงของนางเบามากไม่มีคำตอบหลิงหนานถอนหายใจ “แต่จะโทษท่านก็ไม่ได้ หากไม่มีท่าน ข้าคงไม่ได้กลับมานั่งบ่นอยู่ตรงนี้”ความทรงจำตอนที่ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาขวางคมดาบย้อนกลับมา นางยังจำแววตาของเขาในตอนนั้นได้ เย็นชา เด็ดขาด และไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว หลิงหนานไม่เข้าใจว่าคนคนหนึ่งจะยอมเสี่ยงชีวิตช่วยคนแปลกหน้าได้อย่างไรในโลกเดิม เธอพบผู้คนมากมายที่เข้าหาเพราะผลประโยชน์ บางคนยิ้มต่อหน้า แต่พร้อมหักหลังทันทีที่มีโอกาส เธอจึงเรียนรู้ว่าการไว้ใจใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ทว่าชายหนุ่มคนนี้กลับช่วยชีวิตเธอโดยไม่รู้แม้แต่ชื่อ
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 22
หลิงหนานมองแม่เลี้ยงอย่างพิจารณา เมื่อครู่เจินจี้กล่าวว่าเป็นห่วงชื่อเสียงแต่กลับไม่ยอมให้ส่งคนบาดเจ็บไปโรงหมอ ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการแก้ปัญหา เพียงต้องการหาข้ออ้างลงโทษนางเท่านั้น“ถ้าเช่นนั้นฮูหยินต้องการให้ข้าทำอย่างไร” หลิงหนานถามเจินจี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวเสียงแข็ง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าห้ามออกจากเรือนเล็กโดยไม่ได้รับอนุญาต!”เสี่ยวชิงเบิกตากว้าง “ฮูหยินเจ้าคะ!”“ส่วนบุรุษผู้นั้นก็ห้ามออกจากบริเวณเรือนเช่นกัน!”“เขายังไม่ได้สติ จะออกไปไหนได้เจ้าคะ” หลิงหนานขมวดคิ้วเหวยมี่หัวเราะเยาะ “เจ้าก็พูดเก่งนัก!”เจินจี้ชี้หน้าหลิงหนาน “ข้าจะให้คนเฝ้าประตูเรือน หากเจ้ายังกล้าฝ่าฝืน ข้าจะส่งเรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่ในตระกูลตัดสิน!”“แล้วหมอเล่าเจ้าคะ” หลิงหนานมองนางนิ่ง“เจ้าพูดเรื่องอะไร”“ท่านจะให้หมอเข้ามารักษาเขาหรือไม่”“หมอเข้ามาได้เพียงครั้งนี้” เจินจี้เม้มปาก นางไม
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 21
เหวยมี่รีบหันมองประตู เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้จึงลดเสียงลง “ข้าเพียงคิดว่าอีกไม่นานพวกเราก็ไม่ต้องเห็นหน้านางอีกแล้ว”เจินจี้ไม่ได้ตอบ นางยกถ้วยชาขึ้นจิบแต่ยังไม่ทันแตะริมฝีปาก เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากด้านนอก“ฮูหยินเจ้าคะ! มีเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!” บ่าวหญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาคุกเข่า“เกิดอะไรขึ้น” เจินจี้วางถ้วยชาลงทันที“คุณหนูใหญ่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ!”“เจ้าว่าอะไรนะ!” ถ้วยชาในมือเจินจี้หลุดกระแทกโต๊ะ น้ำชาร้อนหกเปื้อนแขนเสื้อ แต่นางกลับไม่รู้สึกเจ็บ“คุณหนูใหญ่กลับมาถึงจวนแล้วเจ้าค่ะ”เหวยมี่ลุกพรวด “เป็นไปไม่ได้!”“จริง ๆ เจ้าค่ะ ตอนนี้คุณหนูกำลังให้คนพาบุรุษแปลกหน้าเข้าไปในเรือนเล็ก” บ่าวหญิงสะดุ้งเจินจี้นิ่งค้าง กลับมาแล้ว? หูหลิงหนานยังมีชีวิตอยู่? แล้วเถาหู่เล่า คนที่รับเงินไปห้าร้อยตำลึงทำอะไรอยู่!“นางกลับมากับใคร” เจินจี้ถามเสียงแข็ง “เสี่ยวชิง อาหลิว และอาซานเจ้าค่ะ แต่ทุกคนมีรอยบาดเจ็
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 20
ทุกคนชะงักอาหลิวรีบพูด “คุณหนูขอรับ เขาเป็นใครก็ไม่รู้ หากพากลับจวนอาจมีปัญหาได้”เสี่ยวชิงเองก็ลังเล “จริงเจ้าค่ะ อีกอย่างฮูหยินคงไม่ยอมให้บุรุษแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในจวน”หลิงหนานมองชายหนุ่มที่นอนหมดสติ นางรู้ดีว่าการพาคนแปลกหน้ากลับไปอาจทำให้เจินจี้มีข้ออ้างกลั่นแกล้งอีกแต่หากทิ้งเขาไว้กลางป่าในสภาพเช่นนี้ โอกาสรอดชีวิตคงน้อยมาก ชายคนนี้เสี่ยงชีวิตช่วยนาง ทั้งที่ตัวเองได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว หากไม่มีเขา วันนี้นางกับเสี่ยวชิงอาจถูกโจรฆ่าตายไปแล้ว นางไม่อาจทอดทิ้งผู้มีพระคุณได้“ข้าจะรับผิดชอบเอง” หลิงหนานกล่าวหนักแน่นอาหลิวมีสีหน้าลำบากใจ “แต่คุณหนู…”“เขาช่วยชีวิตพวกเรา” หากปล่อยให้เขาตายอยู่ตรงนี้ พวกเจ้าจะสบายใจหรือ” นางมองบ่าวชายทั้งสองอาหลิวกับอาซานเงียบลงทันทีหลิงหนานหันกลับไปมองชายหนุ่ม นางใช้ผ้าสะอาดอีกผืนช่วยห้ามเลือด ก่อนบอกให้ทุกคนเตรียมรถม้า“อาหลิว ไปดูว่ารถม้ายังใช้ได้หรือไม่”“ขอรับ”“อ
Você também pode gostar
เสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก256.6K visualizaçõesเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน89.1K visualizaçõesถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.5K visualizaçõesรวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat196.2K visualizaçõesภรรยาปากร้ายขอเกิดใหม่ในยุค 70(ระบบสะสมแต้ม)
Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว144 visualizaçõesพระชายาสายชิลกับท่านอ๋องคลั่งรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์230 visualizaçõesMy Sweet Model หวานใจนายแบบหน้าหวาน
ศรีอักษรรินทร์177 visualizaçõesชายาชนบทของอ๋องทรราช
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว133 visualizações
