LOGINShare
บทที่ 8
publish date:
2026-08-22 02:14:04วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว โมเน่รู้ได้ทันทีเลยว่า ไอ้พี่ไก่ นั่นกวนประสาทเธอแค่ไหน ตั้งแต่วันที่เธอเผลอหลุดด่าเขาในครั้งนั้น ไคก็เริ่มจะชอบแหย่ให้เธอด่าทุกครั้งที่มาหา ประหนึ่งว่าถ้าไม่โดนด่าจะนอนไม่หลับ แถมเขามาหาบ่อยจนฉันคิดว่าเป็น พวกส่งของ เสียอีก! ไม่ว่าจะเจอที่คาเฟ่ ที่ร้านหนังสือ
วันนี้ฉันตัดสินใจเดินเล่นในสวนหลังบ้าน เพราะคิดว่าอย่างน้อยก็ไม่ต้องออกไปเสี่ยงเจอเขาที่ด้านนอก แต่ใครจะไปรู้ว่า แม้แต่ที่บ้านของฉันเอง ไคก็ยังโผล่มาได้! “นั่นคือไก่ที่ฉันส่งมาให้เป็นของขวัญสินะ” ไคมองไปยังลูกเจี๊ยบที่เดินเล่นอยู่ในสวนอย่างสบายอารมณ์ ฉันถอนหายใจอย่างหงุดหงิด “พวกมันกำลังทำลายสวนฉัน และส่งเสียงดังรบกวน! ขี้ไก่มันเหม็นจะตายอยู่แล้ว! คุณควรเอาพวกมันกลับไปซะ!” ฉันบ่นอย่างเหลืออด ไคกอดอก มองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความบันเทิง “หมูเน่! วันนี้พยายามแหกกฎออกไปนอกบ้านอีกรึเปล่า?” “นี่ไอ้บ้า! เอ่ยคุณไค เมื่อไหร่คุณจะยอมถอนหมั้นกับฉันสักทีคะ! ฉันว่าเราเข้ากันไม่ได้!” “เข้ากันไม่ได้? ไม่จริงหรอก เธอกับฉันน่ะ... เกิดมาเพื่อทำให้ชีวิตของกันและกันมีสีสันไง” ไคมักจะตอบด้วยรอยยิ้มเย็นชา แล้วเขาก็จะเปลี่ยนประเด็นหรือเลี่ยงที่จะพูดเรื่องถอนหมั้นทุกครั้ง อย่างน่ารำคาญที่สุด! ฉันรู้แล้วว่าถ้าใช้แต่ปากกับไค มันไม่ได้ผล เขาชอบมัน! เขามันประสาท! ฉันกัดฟันกรอด “แล้วคุณมาที่นี่ทำไมไม่ทราบ! ฉันอุส่าอยู่บ้านเพื่อที่จะไม่ได้ออกไปเจอคุณแล้วนะ!” ไคหัวเราะเบาๆ “มาทำธุระแทนพ่อของฉันน่ะสิ ท่านรัชตะเขาเชิญฉันเข้ามาคุยเรื่องรายละเอียดการร่วมลงทุนเล็กน้อยก่อนการประชุมใหญ่จะเริ่มขึ้น” เขายักไหล่เบาๆ “พอดีฉันมีเวลาว่างเหลือเฟือ ก็เลยแวะมาดู ของขวัญ ที่ฉันส่งมาให้ว่ามันถูกเอาไปทำต้มยำหรือยัง” หึ! เหตุผลทางธุรกิจที่ดูดีไร้ที่ติ! และเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันทำอะไรเขาไม่ได้! ทันใดนั้น เสียงของโรมก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง “โมเน่! มานี่หน่อย!” สวรรค์พี่ชายมาช่วยแล้ว! พี่โรมเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าที่ชื่นมื่น เขามองไคอย่างขบขัน “คุณไคครับ ผมต้องขออภัยแทนโมเน่ด้วยนะครับ ช่วงนี้อารมณ์เธอไม่ค่อยคงที่” “ไม่เป็นไรหรอกโรม” ไคยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ “ผมเข้าใจดี... ผมก็กำลังพยายาม บำบัด อารมณ์ที่รุนแรงของคู่หมั้นผมอยู่เหมือนกัน” คุณมันเป็นตัวจุดฉนวนอารมณ์ฉันเลยต่างหาก โรมดึงแขนฉันให้เดินออกมา “ไปกันเถอะโมเน่ ไปคุยเรื่องงานกุศลกัน” ฉันถูกโรมลากออกมาจากสวนอย่างยินดี ไปไหนก็ได้ที่ไม่มีไอ้บ้านี่ แต่สายตาของฉันยังคงจ้องไคอย่างคับแค้น ไคยังคงยืนอยู่ตรงนั้นกอดอก มองตามมาด้วยสายตาที่บอกว่า 'เกมนี้ฉันคุม' ค่อยดูเถอะไอ่กร๊วกเอ๊ย! โมเน่เธอชอบชายคนนี้ไปไหนยังไงกันนะ! หลังจากที่พี่โรมพาฉันออกห่างได้ไม่นาน ไคก็กลับเข้าไปคุยธุระกับคุณพ่อต่อในห้องทำงาน และไม่นานเขาก็เดินทางกลับไปแต่โดยดี แน่นอนว่าฉันไม่มีทางไปส่งเขาแน่! ฉันรู้สึกว่าฉันต้องทำอะไรสักอย่าง เพราะไคกำลังสนุกกับเกมนี้มากเกินไป To be continued
Latest chapter
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 41
"ทำไมมันถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว มือกำแก้วกาแฟแน่นจนข้อนิ้วขาวเธอนึกถึงคืนหนึ่งเมื่อหลายเดือนก่อนที่ไคทำงานดึกจนดึกดื่น เธอเป็นคนเดียวที่อยู่เป็นเพื่อนเขาจนถึงเช้า ทั้งคู่นั่งคุยกันเรื่องต่าง ๆ นานาจนเธอเผลอคิดไปว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากำลังจะพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้น แต่สุดท้ายทุกอย่างก็เป็นเพียงความเข้าใจผิดของเธอฝ่ายเดียวเท่านั้นเธอจ่ายเงินค่ากาแฟแล้วเดินออกจากร้านด้วยสีหน้าที่แข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม ระหว่างเดินไปที่รถ โทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้นพร้อมข้อความจากเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่แจ้งว่าบริษัทกำลังจะจัดงานเลี้ยงพันธมิตรอีกครั้งในสัปดาห์หน้า และคราวนี้ไคประกาศชัดเจนว่าจะพาโมเน่ไปร่วมงานด้วยอย่างเป็นทางการในฐานะภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ข่าวนี้ยิ่งจุดไฟความแค้นในใจอริณให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ ในหัวเริ่มคิดแผนการใหม่ที่อันตรายกว่าเดิมหลายเท่า แผนที่เธอจะไม่ยอมพลาดอีกต่อไปไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตามคืนนั้น เธอนั่งอยู่คนเดียวในห้องพักส่วนตัว ไล่เรียงรายชื่อคนสนิทที่ยังทำงานอยู่ในคฤหาสน์ของไคที่เธอเคยให้ควา
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 40
หลังจากโมเน่ออกจากโรงพยาบาลได้ไม่กี่วัน ไคก็สั่งรื้อห้องว่างที่อยู่ใกล้ห้องนอนของตัวเองทันที เปลี่ยนให้กลายเป็นห้องเด็กอ่อนสีพาสเทลน่ารักน่าชัง ผนังถูกทาสีฟ้าอ่อนสลับเหลืองอ่อน มีตุ๊กตาหมีตัวใหญ่วางอยู่มุมห้อง เขาซื้อหนังสือ "คู่มือคุณพ่อมือใหม่" มาอ่านทุกคืนอย่างตั้งใจ พร้อมสั่งอาหารออร์แกนิกทุกมื้อมาให้โมเน่กินอย่างพิถีพิถัน"วันนี้ต้องกินผักใบเขียวเยอะ ๆ นะ ดีต่อลูกในท้อง" ไคยื่นจานสลัดให้พลางนั่งเฝ้าดูจนกว่าเธอจะกินหมดจาน"พี่จู้จี้เหมือนคุณยายเลยนะคะเนี่ย" โมเน่บ่นพึมพำแต่ก็ยอมกินตามที่บอกอยู่ดี แอบยิ้มในใจกับความเอาใจใส่ที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนไคปฏิเสธการเข้าออฟฟิศแทบทุกวัน สั่งให้ยกเลิกการประชุมสำคัญที่มีอริณเป็นคนดูแลทั้งหมด เพราะรู้ดีว่าโมเน่ไม่สบายใจทุกครั้งที่รู้ว่าทั้งคู่ยังต้องติดต่อกันเรื่องงานการกระทำนี้ทำให้ภาพลักษณ์ของอริณในบริษัทดูด้อยค่าลงทันที เพราะแม้แต่บอสของเธอเองก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์ให้พูดคุยเรื่องงานด้วยซ้ำ อริณต้องเดินเข้าไปทำงานท่ามกลางสายตานินทาของพนักงานคนอื่นที่รู้กันทั่วบริษัทแล้วว่าตอนนี้คุณไคติดคู่หมั้นหนักมาก จนไม่สนใจเรื่องงานเหมือนเดิม"ได้ย
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 39
เธอเอื้อมมือมาลูบผมของไคเบา ๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะกระซิบกับตัวเองเบา ๆ ว่า "นี่ฉันกำลังจะตกหลุมรักไอ้พี่ไก่คนนี้จริง ๆ แล้วสินะ" เธอนอนมองเพดานห้องเงียบ ๆ อยู่นาน ครุ่นคิดถึงเส้นทางชีวิตที่พลิกผันไปไกลจากแผนเดิมที่วางไว้มากมายเหลือเกิน จากที่ตั้งใจจะถอนหมั้นหนีไปให้ไกลที่สุด กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เธอกำลังจะมีลูกกับชายคนที่เธอเคยคิดว่าเป็นแค่ตัวร้ายในนิยาย 'ถ้าโมเน่คนเก่ารู้เรื่องนี้เข้า เธอจะโกรธฉันไหมนะ' โมเน่คิดในใจพลางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย ปล่อยให้ความคิดวุ่นวายทั้งหมดพักผ่อนไปพร้อมกับเธอในค่ำคืนนั้น เช้าวันรุ่งขึ้น ไคตื่นขึ้นมาก่อนโมเน่ตามเคย เขานั่งมองเธอที่ยังหลับสนิทอยู่ด้วยสายตาอ่อนโยน มือลูบท้องเธอเบา ๆ ผ่านผ้าห่มอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังทักทายลูกน้อยที่ยังไม่รู้จักหน้าตา "อรุณสวัสดิ์ลูก" เขากระซิบเบา ๆ กับหน้าท้องของโมเน่ น้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่มีใครเคยได้ยินจากเขามาก่อนตลอดชีวิตการทำงาน โมเน่ที่แอบตื่นมาได้ยินคำพูดนั้นพอดี รีบหลับตาแกล้งทำเป็นยังหลับอยู่ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความประหลาดใจปนซาบซึ้งใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าไคจะมีด้านที่อ่อนโยน
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 38
ข่าวการตั้งท้องของโมเน่แพร่ไปถึงพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายอย่างรวดเร็ว ความโกรธเคืองเรื่อง "ข่าวลบ" ที่เคยเป็นปัญหาใหญ่เมื่อวานถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นดีใจที่จะได้หลานทายาทคนแรกของทั้งสองตระกูลในทันทีวรโชติที่เคยโกรธจัดจนบุกมาที่คฤหาสน์ไค ตอนนี้กลับนั่งยิ้มแก้มปริอยู่ที่โรงพยาบาล พูดคุยกับพ่อของไคทางโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับลืมเรื่องที่ทะเลาะกันไปเมื่อวานจนหมดสิ้น"งั้นเราจัดงานแต่งงานให้เร็วที่สุดเลยไหมครับ อ้างเรื่องสุขภาพของโมเน่ก็ได้ครับ จะได้ไม่มีใครมาว่าอะไรได้" วรโชติเสนอด้วยความกระตือรือร้น มือถือโทรศัพท์แนบหูอย่างใกล้ชิดทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกันทันทีที่จะจัดงานแต่งงานอย่างสมเกียรติและรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกอย่างถูกวางแผนใหม่หมดภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ทั้งสถานที่ วันเวลา และรายชื่อแขกที่ต้องเชิญในห้องพักฟื้น พี่โรมแอบเข้ามาคุยกับโมเน่สองต่อสองระหว่างที่ไคออกไปคุยธุระข้างนอก เขายืนยันกับน้องสาวว่าตอนนี้พ่อสงบลงแล้วและรู้สึกผิดที่ด่วนตัดสินใจโดยไม่ฟังเหตุผลก่อน"พี่กำลังสืบหาคนปล่อยข่าวอยู่นะ" พี่โรมกระซิบเบา ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในห้อง "พี่มั่นใจว่าเป็นฝีม
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 37
นอกห้องพักฟื้น อริณยืนแอบฟังอยู่หน้าประตูอย่างเงียบ ๆ มือของเธอกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือจนแทบเลือดซิบ ความจริงเรื่องที่โมเน่ตั้งท้องเป็นเหมือนจุดจบของความฝันทั้งหมดที่เธอเฝ้าถนอมมานาน เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดลงทุกวินาที'ไม่มีทาง...ไม่มีทางที่ไคจะทิ้งเด็กคนนี้ไปได้แน่ ๆ' เธอคิดในใจพลางกัดฟันแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บแค้นและสิ้นหวัง มือที่กำอยู่ข้างลำตัวสั่นเทาจนต้องพิงผนังไว้เพื่อประคองตัวพี่โรมที่เดินมาเยี่ยมน้องสาวพอดีก็เห็นอริณยืนแอบฟังอยู่หน้าห้องพักฟื้นแบบนั้น เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อยแล้วสังเกตเห็นแวว ตาของเลขาคนนี้ที่ดูผิดปกติไปจากที่เคยเห็น มีอะไรบางอย่างในสายตานั้นที่ทำให้เขาเริ่มสงสัยขึ้นมาทันที"คุณอริณมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ" พี่โรมถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่สายตากลับจับจ้องอย่างสังเกตการณ์ พยายามอ่านสีหน้าของเธอให้ออกให้ได้มากที่สุดอริณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบยิ้มกลบเกลื่อน "อ๋อ...มาเยี่ยมคุณโมเน่น่ะค่ะ เป็นห่วงมากเลยค่ะพอดี" เธอตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูฝืน ๆ ผิดปกติจากที่เคยเห็นพี่โรมพยักหน้ารับคำแต่ในใจกลับเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่าง ๆ เข้าด้วยกัน ต
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 36
โมเน่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตาของห้องพักฟื้น เธอกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตา ก่อนจะรู้ตัวว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องวีไอพีที่หรูหราที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา สายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่ที่หลังมือข้างขวา เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะเบา ๆ อยู่ข้างเตียงคนแรกที่เธอเห็นไม่ใช่พ่อหรือพี่โรมอย่างที่คาดคิด แต่กลับเป็นไคที่นั่งไขว่ห้างอ่านเอกสารอยู่บนโซฟาข้างเตียง สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ดวงตาจะยังคงมีร่องรอยความอ่อนล้าให้เห็นอยู่ลาง ๆโมเน่ค่อย ๆ นึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่คฤหาสน์ ภาพพ่อที่มาบุกเข้ามาด้วยความโกรธ ภาพไคที่ทิ้งระเบิดคำพูดใส่ทุกคน แล้วเธอก็อาเจียนออกมาต่อหน้าคนทั้งบ้านก่อนจะหมดสติไป เธอได้แต่ถอนหายใจยาวด้วยความอึดอัดใจ พยายามขยับตัวเล็กน้อยแต่รู้สึกอ่อนแรงไปทั้งร่าง"ตื่นแล้วเหรอ" ไคเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงขยับตัว เขาวางเอกสารลงแล้วรีบลุกขึ้นเดินมาที่ข้างเตียงด้วยท่าทีรีบร้อนกว่าที่สีหน้าแสดงออก"หนู...หนูเป็นอะไรไปคะ" โมเน่ถามด้วยเสียงแหบแห้ง ลำคอแห้งผากจนแทบพูดไม่ออกไคยื่นแก้วน้ำมาให้เธอจิบก่อนจะตอ
You May Also Like
![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet192.4K viewsขย้ำรักเลขา
C571.9K viewsเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน89.4K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย319.7K viewsขอรักสาวบ้านไร่
เย้ายวน76 viewsเด็กดื้อของพี่วิศวะ
เย้ายวน120 viewsความลับสาวใหญ่
สนามอารมณ์557 viewsรอยบาปหยาดน้ำตา
วาตานิช14 views
