INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 8
Fecha de publicación:
2026-08-22 02:14:04วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว โมเน่รู้ได้ทันทีเลยว่า ไอ้พี่ไก่ นั่นกวนประสาทเธอแค่ไหน ตั้งแต่วันที่เธอเผลอหลุดด่าเขาในครั้งนั้น ไคก็เริ่มจะชอบแหย่ให้เธอด่าทุกครั้งที่มาหา ประหนึ่งว่าถ้าไม่โดนด่าจะนอนไม่หลับ แถมเขามาหาบ่อยจนฉันคิดว่าเป็น พวกส่งของ เสียอีก! ไม่ว่าจะเจอที่คาเฟ่ ที่ร้านหนังสือ
วันนี้ฉันตัดสินใจเดินเล่นในสวนหลังบ้าน เพราะคิดว่าอย่างน้อยก็ไม่ต้องออกไปเสี่ยงเจอเขาที่ด้านนอก แต่ใครจะไปรู้ว่า แม้แต่ที่บ้านของฉันเอง ไคก็ยังโผล่มาได้! “นั่นคือไก่ที่ฉันส่งมาให้เป็นของขวัญสินะ” ไคมองไปยังลูกเจี๊ยบที่เดินเล่นอยู่ในสวนอย่างสบายอารมณ์ ฉันถอนหายใจอย่างหงุดหงิด “พวกมันกำลังทำลายสวนฉัน และส่งเสียงดังรบกวน! ขี้ไก่มันเหม็นจะตายอยู่แล้ว! คุณควรเอาพวกมันกลับไปซะ!” ฉันบ่นอย่างเหลืออด ไคกอดอก มองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความบันเทิง “หมูเน่! วันนี้พยายามแหกกฎออกไปนอกบ้านอีกรึเปล่า?” “นี่ไอ้บ้า! เอ่ยคุณไค เมื่อไหร่คุณจะยอมถอนหมั้นกับฉันสักทีคะ! ฉันว่าเราเข้ากันไม่ได้!” “เข้ากันไม่ได้? ไม่จริงหรอก เธอกับฉันน่ะ... เกิดมาเพื่อทำให้ชีวิตของกันและกันมีสีสันไง” ไคมักจะตอบด้วยรอยยิ้มเย็นชา แล้วเขาก็จะเปลี่ยนประเด็นหรือเลี่ยงที่จะพูดเรื่องถอนหมั้นทุกครั้ง อย่างน่ารำคาญที่สุด! ฉันรู้แล้วว่าถ้าใช้แต่ปากกับไค มันไม่ได้ผล เขาชอบมัน! เขามันประสาท! ฉันกัดฟันกรอด “แล้วคุณมาที่นี่ทำไมไม่ทราบ! ฉันอุส่าอยู่บ้านเพื่อที่จะไม่ได้ออกไปเจอคุณแล้วนะ!” ไคหัวเราะเบาๆ “มาทำธุระแทนพ่อของฉันน่ะสิ ท่านรัชตะเขาเชิญฉันเข้ามาคุยเรื่องรายละเอียดการร่วมลงทุนเล็กน้อยก่อนการประชุมใหญ่จะเริ่มขึ้น” เขายักไหล่เบาๆ “พอดีฉันมีเวลาว่างเหลือเฟือ ก็เลยแวะมาดู ของขวัญ ที่ฉันส่งมาให้ว่ามันถูกเอาไปทำต้มยำหรือยัง” หึ! เหตุผลทางธุรกิจที่ดูดีไร้ที่ติ! และเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันทำอะไรเขาไม่ได้! ทันใดนั้น เสียงของโรมก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง “โมเน่! มานี่หน่อย!” สวรรค์พี่ชายมาช่วยแล้ว! พี่โรมเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าที่ชื่นมื่น เขามองไคอย่างขบขัน “คุณไคครับ ผมต้องขออภัยแทนโมเน่ด้วยนะครับ ช่วงนี้อารมณ์เธอไม่ค่อยคงที่” “ไม่เป็นไรหรอกโรม” ไคยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ “ผมเข้าใจดี... ผมก็กำลังพยายาม บำบัด อารมณ์ที่รุนแรงของคู่หมั้นผมอยู่เหมือนกัน” คุณมันเป็นตัวจุดฉนวนอารมณ์ฉันเลยต่างหาก โรมดึงแขนฉันให้เดินออกมา “ไปกันเถอะโมเน่ ไปคุยเรื่องงานกุศลกัน” ฉันถูกโรมลากออกมาจากสวนอย่างยินดี ไปไหนก็ได้ที่ไม่มีไอ้บ้านี่ แต่สายตาของฉันยังคงจ้องไคอย่างคับแค้น ไคยังคงยืนอยู่ตรงนั้นกอดอก มองตามมาด้วยสายตาที่บอกว่า 'เกมนี้ฉันคุม' ค่อยดูเถอะไอ่กร๊วกเอ๊ย! โมเน่เธอชอบชายคนนี้ไปไหนยังไงกันนะ! หลังจากที่พี่โรมพาฉันออกห่างได้ไม่นาน ไคก็กลับเข้าไปคุยธุระกับคุณพ่อต่อในห้องทำงาน และไม่นานเขาก็เดินทางกลับไปแต่โดยดี แน่นอนว่าฉันไม่มีทางไปส่งเขาแน่! ฉันรู้สึกว่าฉันต้องทำอะไรสักอย่าง เพราะไคกำลังสนุกกับเกมนี้มากเกินไป To be continued
Último capítulo
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 26
โมเน่นิ่งไปชั่วครู่ ใจหวิวขึ้นมาแปลก ๆ กับคำพูดนั้น เธอรู้สึกอบอุ่นในอกแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยตลอดที่อยู่ในร่างนี้ เธอเดินตามไคเข้ารถอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้ความรู้สึกในใจค่อย ๆ ตกตะกอนไปตลอดทางเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ไคจูงมือเธอเดินขึ้นห้องด้วยสีหน้าพึงพอใจ แสงไฟในโถงบันไดสลัวรางส่องกระทบใบหน้าทั้งสองขณะเดินขึ้นไปด้วยกัน เขาต้อนเธอเข้ามุมกำแพงข้างประตูห้องนอน มือทั้งสองยันอยู่ข้างศีรษะเธอ"วันนี้ทำดีมากเลยนะ หมูเน่" เขากระซิบใกล้ใบหู น้ำเสียงต่ำทุ้มเต็มไปด้วยความพอใจ "รางวัลของเด็กดีที่ช่วยเล่นละครให้พี่วันนี้ คือการที่พี่จะดูแลเธอ...ทั้งคืน"โมเน่รู้สึกใจเต้นรัวจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง ริมฝีปากอ้าจะเถียงกลับแต่ไม่มีคำไหนหลุดออกมาได้เลยสักคำ มีเพียงแสงไฟในห้องที่ค่อย ๆ ถูกปิดลงพร้อมกับประตูที่ปิดสนิทตามหลัง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันของค่ำคืนที่รอคอยอยู่เบื้องหลังประตูบานนั้นเช้าวันรุ่งขึ้น โมเน่ตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกเพลีย ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เธอเหลือบมองไคที่ยังหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าคมเข้มที่ยามหลับดูอ่อนโยนกว่ายามตื่นมากนัก เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะร
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 25
"หนูจะต้องใส่ชุดนี้จริง ๆ เหรอคะ" โมเน่บ่นพึมพำขณะยืนหน้ากระจกบานใหญ่ มองชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่คนใช้ช่วยกันแต่งตัวให้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมถูกจัดทรงสวยหรู หน้าตาแต่งแต้มให้ดูอ่อนหวานผิดจากที่เธอคุ้นชิน กระโปรงบานเบาสะบัดตามจังหวะที่เธอขยับตัวไปมาอย่างไม่สบายใจ"สวยแล้ว เธอต้องไปกินข้าวที่บ้านพ่อแม่ฉันวันนี้" ไคยืนพิงกรอบประตูมองเธออย่างพอใจ สายตาส่องประกายชื่นชมจนโมเน่ต้องหันหนีเพราะเขินจนหน้าร้อนวูบ"ทำไมต้องแต่งขนาดนี้ด้วยล่ะคะ กินข้าวแค่มื้อเดียวเอง" เธอเอ่ยพลางดึงชายกระโปรงเบา ๆ ด้วยความอึดอัด ไม่คุ้นเคยกับชุดที่หรูหราขนาดนี้เลยสักนิด"เพราะเธอเป็นคู่หมั้นของฉันไง" เขาตอบง่าย ๆ พร้อมยื่นมือมาให้เธอจับ นิ้วเรียวของเธอวางลงบนฝ่ามือกว้างของเขาอย่างไม่มีทางเลือกระหว่างทางไปคฤหาสน์วรโชติใหญ่ โมเน่นั่งนิ่งอยู่ในรถ มองวิวข้างทางที่ผ่านไปเรื่อย ๆ ใจคิดถึงสิ่งที่จะต้องเผชิญข้างหน้า เธอไม่รู้เลยว่าวันนี้จะมีอะไรรอเธออยู่บ้างทว่าเมื่อเดินเข้าไปในห้องอาหารของคฤหาสน์วรโชติใหญ่ สิ่งแรกที่โมเน่เห็นทำเอาใบหน้าเธอเปลี่ยนสีทันที เพราะมีอริณนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียบร้อยแล้ว ในชุดทำงานเรียบร้อยเหมือนเช
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 24
ไคหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนจะถอยออกไปอย่างใจเย็น "รู้ตัวแล้วสินะว่าใครจะแพ้เกมนี้ก่อนกัน" เขาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องทำงานไปต่อประชุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งเสียงหัวเราะแผ่วเบาไว้ข้างหลังโมเน่ยืนนิ่งอึ้งอยู่หน้าห้อง มือกำผ้าเช็ดตัวแน่น หน้าแดงจนร้อนวูบไปทั้งใบหน้า เธอรีบเดินหนีขึ้นห้องด้วยฝีเท้าเร็วผิดปกติ ปิดประตูดังปัง แล้วทรุดตัวลงนั่งพิงประตูอยู่อย่างนั้น หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุด'ไอ้บ้าเอ๊ย มันไม่กลัวสายตาคนในที่ประชุมเลยเหรอ!' เธอคิดในใจพลางเอามือทั้งสองปิดหน้าที่ยังคงร้อนผ่าวอยู่คืนต่อมา เธอลองใหม่อีกครั้ง คราวนี้แอบย่องเข้าไปในห้องทำงานตอนไคกำลังตรวจเอกสารสำคัญ แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าเขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับกองเอกสารสูงเป็นตั้ง เธอนั่งลงตักเขาแบบไม่ขออนุญาต แขนโอบรอบคอ ทำหน้าเหมือนแมวเหมียวขอความรัก"พี่ไก่คะ เบื่องานแล้ว มาเล่นกับหนูดีกว่า" เธอกระซิบข้างหูพลางเป่าลมหายใจเบา ๆ ตามสูตรในนิยายที่เคยอ่านมา มือเรียวเล่นอยู่ที่ปกเสื้อของเขาอย่างเป็นธรรมชาติไควางปากกาลงอย่างสงบ มือหนึ่งโอบเอวเธอไว้แน่น อีกมือลูบผมที่ยังหอมกลิ
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 23
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านลูกไม้เข้ามาตกกระทบใบหน้า โมเน่ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ และอีกสิ่งหนึ่งที่หนักอึ้งกว่านั้นคือความรู้สึกผิดที่ก่อตัวอยู่เต็มอกเธอนอนขดตัวอยู่บนเตียงนุ่ม มองเพดานห้องนอนที่คุ้นตาไปหมดแล้ว ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวทีละฉากราวกับหนังที่เล่นซ้ำไม่มีวันจบ สายฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามาทางระเบียง เสียงฟ้าร้องคำรามอยู่ไกล ๆ อ้อมแขนที่รัดแน่นจนหนีไม่หลุด และริมฝีปากร้อนผ่าวที่กดทับลงมาอย่างไม่ยอมปล่อยเธอเอามือทั้งสองข้างทาบหน้าตัวเองแล้วกรี๊ดลั่นอยู่ในใจ กลิ้งตัวไปมาบนที่นอนจนผ้าห่มพันกันยุ่งเหยิง'ไม่นะ ไม่ ๆๆๆ นี่มันไม่ใช่แผนที่วางไว้เลยสักนิด!'โมเน่พยายามนึกทบทวนเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาปลอบใจตัวเอง เธอเคยเรียนมาว่าตอนหวาดกลัวใกล้ตายหรือตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ร่างกายจะหลั่งสารอะดรีนาลีนออกมาปริมาณมาก และสารตัวนี้เองที่มักทำให้สมองสับสนระหว่างความกลัวกับความตื่นเต้นทางอารมณ์อื่น ๆ ใช่แล้ว มันคือ "อุบัติเหตุ" ล้วน ๆ ไม่เกี่ยวอะไรกับใจเธอสักนิดเดียวเธอพยักหน้ากับตัวเองอย่างมั่นใจในทฤษฎีที่คิดขึ้นมาเอง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเ
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 22 nc 3/3
เขาคำรามต่ำก่อนจะรูดซิปลงปลดกางเกงทิ้งไป ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าปรากฏโฉมทุกสัดส่วน ความเป็นชายขนาดยักษ์เด้งทะลักออกมาอย่างทรงพลังทั้งยาวใหญ่และหนา เส้นเลือดปูดโปนตามความยาว ส่วนปลายบานแดงฉ่ำมันวาวเยิ้ม โมเน่เหมือนถูกกระชากสติกลับมาดวงตาเธอเบิกกว้างอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตสั่นระริกจับจ้องความยิ่งใหญ่ตรงหน้าในหัวประมวลผลวุ่นวายจนเผลอคิดพิเรนทร์ ‘คนเขียนนิยายเรื่องนี้ใส่เลขผิดหรือเปล่าเนี่ย?! ใหญ่ขนาดนี้ฉันได้ตายคาเตียงแน่ๆ’ร่างเล็กพยายามถดตัวหนีจนแผ่นหลังชนหัวเตียง แต่ไคกลับคว้าข้อเท้าเธอไว้แล้วลากกลับมาอยู่ใต้ร่างอย่างง่ายดาย เขาโน้มตัวลงมาทับจนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุและขนาดอันน่าเกรงขามที่บดเบียดอยู่ตรงหน้าขา"เป็นอะไร..." ไคหัวเราะทุ้มในลำคอ เมื่อเห็นท่าทีช็อกสุดขีดของสาวน้อยใต้ร่าง เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนส่วนหัวที่ฉ่ำวาวเฉียดกรายร่องนุ่มที่เปียกชุ่ม"พี่ไก่ ไม่เอา! มันใหญ่ไป ฉันไม่ไหวหรอก!""ทำไมจะไม่ไหว ยังไม่ได้ลองเลย" ไคกระซิบข้างหู เสียงทุ้มแหบพร่าเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม "ปากเธอยังด่าฉันแซ่บขนาดนั้น มาดูสิ้ว่าปากล่างจะแซ่บขนาดไหน""ไอ้คนลามก! ปล่อยนะ!""หึ ด่าสิ ด่าอี
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 21 nc 2/3
"ไม่! ปล่อยฉันนะ!" โมเน่แผดเสียงพลางปัดป้องพัลวัน เธอพยายามจะรวบสาบเสื้อเข้าหากันและปัดมือใหญ่ของเขาออกไป แต่พละกำลังของตัวเองกลับน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับเขา ไคใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองของเธอไว้แน่นแล้วกดลงกับเตียงนุ่ม"พี่ไก่! ไอ้คนบ้า! ปล่อย!" โมเน่ดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าไคกลับใช้นิ้วหนาแกะกระดุมเสื้อเธอออกอย่างใจเย็นและยั่วเย้าเม็ดแรกหลุดออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ขึ้นสีระเรื่อ เม็ดที่สองและสามตามมาติดๆ แม้โมเน่จะบิดกายหนีและพยายามจะหุบไหล่เพื่อปกปิดเพียงใด ไคก็จัดการกระชากอาภรณ์ที่เปียกชื้นนั้นให้พ้นทางจนทรงเสน่ห์อวบอิ่มเด้งออกมาสู้สายตาอย่างโจ่งแจ้งไคกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเขาแผดเผาจนโมเน่รู้สึกร้อนไปทั้งตัว เขาโน้มหน้าลงประทับจูบบนรอยแดงเก่าที่เขาเคยฝากไว้ ลิ้นร้อนชื้นวนเวียนปลุกเร้าจนร่างบางสะท้านเฮือก ความพยศในตอนแรกเริ่มมลายกลายเป็นความซ่านสยิว"สวยชิบ ถ้ามีของดีก็น่าจะเอามาอวดกันแต่แรกสิ"“หยุดเถอะ ขอร้อง” โมเน่กัดริมฝีปากมองไคที่จัดการสลัดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายทิ้งไป ไคหยุดชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่สั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างอย่างห
También te puede gustar
เสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก253.4K vistasคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์79.9K vistasวิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์172.2K vistasล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.6K vistasรอยแค้น แรงปรารถนา
H.O.Darkness78 vistasม่านรักไฟเสน่หา NC30+ [โคแก่กินหญ้าอ่อน]
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง69 vistasพ่ายรักพลิน
SHASHA9 vistasคุณหนูตัวร้ายกับสาวใช้ตัวนุ่ม
มะลิซ้อน ซ่อนใจ52 vistas
