ตอนที่ 2: กฎเหล็กที่เพนต์เฮาส์หรู

ตอนที่ 2: กฎเหล็กที่เพนต์เฮาส์หรู

เสียงล้อลากของกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมสีควันบุหรี่บดไปกับพื้นหินอ่อนขัดเงา มันเป็นเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบงันภายในลิฟต์ความเร็วสูงซึ่งกำลังทะยานขึ้นสู่ชั้นบนสุดของ ออโรร่า สกาย เรสซิเดนซ์ (Aurora Sky Residence)

ภีมภัทร วัฒนกุล ยืนนิ่ง สายตาเหม่อมองตัวเลขดิจิทัลที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว มือเรียวขาวกระชับสายกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่บนบ่าแน่นขึ้นเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีครีมตัวโคร่งกับกางเกงสแลกสีดำขับให้รูปร่างที่โปร่งบางอยู่แล้วดูเพรียวลมยิ่งขึ้น ใบหน้าได้รูปของนายแบบแถวหน้าแห่งออโรร่า โมเดลส์ เรียบเฉย แต่ในอกกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ก้าวข้ามคำว่าสบายใจไปไกลลิบ

ติ๊ง—

เสียงสัญญาณเตือนพร้อมกับประตูลิฟต์ที่เปิดออกเผยให้เห็นพื้นที่โถงส่วนตัวกว้างขวาง เพนต์เฮาส์แห่งนี้กินพื้นที่ทั้งชั้นของอาคารหรูใจกลางนครอัศวิน มันถูกออกแบบด้วยสไตล์โมเดิร์นลักชัวรี โทนสีเทา ดำ และขาว ส่องสะท้อนความมั่งคั่งทว่าเย็นชา ผนังกระจกบานยักษ์เปิดรับทัศนียภาพอันกว้างไกลของเมืองหลวง แต่ความโอ่อ่านั้นกลับไม่ได้ทำให้คนมาใหม่รู้สึกถึงคำว่า 'บ้าน' เลยแม้แต่น้อย

ภีมภัทรก้าวเท้าออกไป ล้อกระเป๋าหยุดกึกเมื่อสายตาสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกรออยู่กลางห้องโถง

คิรากร อัครเดช ในวัย 32 ปี ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างกายกำยำสมส่วนในชุดลำลองเนี้ยบสนิท เสื้อยืดสีดำเนื้อดีคู่กับกางเกงขายาวสีเทาเข้ม แม้จะเป็นชุดอยู่บ้านแต่กลิ่นอายความเฉียบขาดในฐานะประธานแห่ง Aurora Media Group ก็ไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปเลย ใบหน้าคมคายราวกับรูปสลักไร้ความรู้สึก ดวงตาคมกริบคู่ใต้คิ้วเข้มจดจ้องมายังผู้มาใหม่ นิ้วเรียวยาวแกร่งเคาะลงบนต้นแขนตัวเองเป็นจังหวะเชื่องช้า

"มาสายไปห้านาที" น้ำเสียงทุ้มต่ำและนิ่งสนิทเอ่ยขึ้นเป็นประโยคแรก

ภีมภัทรก้มหัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท "ขอโทษครับ พอดีไฟลต์บินจากมิลานดีเลย์ตอนลงจอด แล้วรถค่อนข้างติด"

"ฉันไม่ต้องการข้อแก้ตัว ภีมภัทร" คิรากรผละแขนที่กอดอกออก เขาเดินตรงไปยังโต๊ะกระจกนิรภัยตัวยาวกลางห้อง ก่อนจะหยิบคีย์การ์ดสีดำขอบทองโยนลงบนพื้นผิวใส เสียงวัตถุประทบกระจกดัง แกร็ก เบา ๆ แต่ก้องกังวานในความเงียบ

"นี่คีย์การ์ดของคุณ" คิรากรชี้มือไปทางปีกซ้ายและขวาของเพนต์เฮาส์ "โครงสร้างของที่นี่แบ่งชัดเจน ฝั่งขวาคือพื้นที่ของฉัน ห้องนอน ห้องทำงาน และห้องออกกำลังกายส่วนตัว ฝั่งซ้ายคือห้องนอนของคุณและห้องนั่งเล่นเล็ก ส่วนพื้นที่ตรงกลาง... ห้องโถง ห้องอาหาร และครัว เป็นพื้นที่ส่วนกลาง"

ภีมภัทรมองตามนิ้วมือของอีกฝ่าย พยักหน้ารับรู้ "ครับ"

"ฉันรักความเป็นส่วนตัวมาก และคิดว่าคุณคงรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้วจากคุณย่า" คิรากรหมุนตัวกลับมาสบตา "การที่เราต้องมาอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน มันเป็นเพียงความต้องการของคุณย่าที่อยากให้เรา... 'ดูแลกัน' หลังจากการผ่าตัดของท่าน แต่ในความเป็นจริง เราต่างรู้ดีว่ามันคืออะไร"

"ผมทราบดีครับ" ภีมภัทรตอบสั้น ๆ น้ำเสียงไม่ได้ตัดพ้อและไม่ได้ประชดประชัน มันราบเรียบจนคิรากรแอบปรายตาประเมินอยู่เงียบ ๆ

"รู้ก็ดีแล้ว ย้ายของไปเก็บเถอะ จัดการตัวเองให้เรียบร้อย อีกครึ่งชั่วโมงออกมาเจอกันที่โต๊ะอาหาร เรามีเรื่องต้องคุยกัน" คิรากรทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าฝั่งขวาของตัวเองไปทันที โดยไม่แม้แต่จะถามว่าคนเพิ่งลงจากเครื่องบินล้าหรือเหนื่อยไหม

ภีมภัทรมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นจนลับสายตา เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก้มลงหยิบคีย์การ์ดบนโต๊ะกระจกขึ้นมากำไว้ในมือ ความเย็นของแผ่นพลาสติกซึมลึกเข้าสู่ผิวเนื้อ แต่ไม่มีอะไรเย็นเยียบไปกว่าสายตาและท่าทางของคู่หมั้นหมาด ๆ ของเขาอีกแล้ว

สามสิบนาทีต่อมา ภีมภัทรเดินกลับออกมาที่ห้องโถงกลางในชุดเสื้อยืดสีขาวและกางเกงผ้าฝ้ายขายาวสบาย ๆ ผมหน้าม้าที่เคยเซ็ตทรงอย่างดีสำหรับการถ่ายแบบเปียกชื้นเล็กน้อยจากการล้างหน้า บนโต๊ะอาหารตัวยาวที่มีอาหารหน้าตาเรียบง่ายทว่าถูกจัดวางอย่างประณีตโดยแม่บ้านที่เพิ่งกลับออกไป คิรากรนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ในมือของเขามีแผ่นกระดาษเอสี่สองสามแผ่นพร้อมปากกาปลอกโลหะสีเงิน

"นั่งสิ" คิรากรปรายตาบอก

ภีมภัทรเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกแล้วทรุดตัวลงนั่ง แผ่นหลังเหยียดตรงตามบุคลิกภาพที่ดีที่ถูกฝึกฝนมาอย่างยาวนาน

คิรากรไม่รอให้เสียเวลา เขาเลื่อนแผ่นกระดาษเหล่านั้นข้ามโต๊ะมาตรงหน้าภีมภัทร "ในเมื่อต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างน้อยก็จนกว่าอาการของคุณย่าจะคงที่ เพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่าย และเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในอนาคต นี่คือข้อตกลงในการอยู่ร่วมกันของเรา"

ภีมภัทรกวาดสายตามองหัวข้อในเอกสาร ลายมือและภาษาที่ใช้เป็นทางการราวกับสัญญาทางธุรกิจไม่มีผิด

"ข้อแรก" คิรากรเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ "ห้ามพาคนนอกเข้าบ้านโดยไม่บอกล่วงหน้า ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน ผู้จัดการส่วนตัว หรือใครก็ตาม เพนต์เฮาส์นี้ระบบรักษาความปลอดภัยสูง และฉันไม่ชอบให้มีคนแปลกหน้าเข้ามาวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัว"

"ข้อนี้ไม่มีปัญหาครับ ปกติพี่มิ้นก็แค่มาส่งผมที่หน้าตึกอยู่แล้ว" ภีมภัทรตอบพลางสบตา

"ข้อสอง" คิรากรเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ "ในเวลางาน หรือเมื่ออยู่ในขอบเขตของ Aurora Media Group ห้ามแสดงท่าทีสนิทสนม หรือทำให้คนอื่นเข้าใจผิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเราเด็ดขาด คุณคือนายแบบในสังกัด ส่วนฉันคือประธานบริหาร ทุกอย่างต้องเป็นไปตามความเป็นมืออาชีพ"

ภีมภัทรนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมานิ่งสนิท "ข้อนี้คุณคิรากรไม่ต้องห่วงครับ ผมแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ดีเสมอ และผมก็ไม่เคยคิดจะใช้ชื่อเสียงของคุณมาส่งเสริมหน้าที่การงานของตัวเองอยู่แล้ว"

คิรากรเลิกคิ้วเล็กน้อย ราวกับแปลกใจในความตรงไปตรงมาของคนตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยต่อ "ข้อสุดท้าย... ต่างคนต่างมีอิสระในพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง ฉันจะไม่เข้าไปก้าวก่ายในฝั่งของคุณ และคุณก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาในฝั่งของฉัน รวมถึงเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนด้วย ตราบใดที่ไม่กระทบต่อชื่อเสียงของตระกูลอัครเดช"

ภีมภัทรรับฟังทุกถ้อยคำอย่างตั้งใจ ข้อตกลงสามประการนี้ชัดเจน ขีดเส้นแบ่งระหว่างพวกเขาไว้อย่างหนาแน่นจนไม่มีช่องว่างให้ขยับเขยื้อน มันยืนยันสถานะของเขาในบ้านหลังนี้ได้อย่างดีเยี่ยม... เขาไม่ใช่คู่หมั้น ไม่ใช่คนรัก แต่เป็นเพียงผู้อาศัยที่ระบุไว้ในเงื่อนไขกตัญญูเท่านั้น

ภีมภัทรหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมา เซ็นชื่อกำกับที่ท้ายกระดาษอย่างรวดเร็วโดยไม่มีท่าทีอิดออด เขาเลื่อนเอกสารกลับไปให้ร่างสูง

"เรียบร้อยครับ" ภีมภัทรประสานมือไว้บนตัก ส่งรอยยิ้มจาง ๆ ที่ดูห่างเหินไปให้ "ทราบครับ ประธานคิรากร"

คำเรียกขานที่หลุดออกมาจากปากของคนอายุน้อยกว่าทำให้คิรากรชะงักไป ปากกาในมือของประธานหนุ่มหยุดนิ่งไปชั่วครู่ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ลึก ๆ ในใจเกิดความรู้สึกสะดุดและโหวงเหวงแปลก ๆ อย่างที่ไม่ควรจะเป็น คำว่า 'ประธานคิรากร' ที่ภีมภัทรใช้ มันช่างฟังดูเหินห่างและเต็มไปด้วยกำแพงหนาทึบ ต่างจากตอนเด็ก ๆ ที่อีกฝ่ายมักจะเดินตามหลังเขาแล้วเรียก "พี่คิรา" เสียงใส

คิรากรจ้องมองใบหน้าด้านข้างของภีมภัทรที่ตอนนี้ก้มลงตักข้าวทานเงียบ ๆ ดวงตาคมกริบฉายแววสับสนอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายทิฐิและนิสัยปากแข็งก็ทำให้เขาเลือกที่จะเก็บความรู้สึกนั้นไว้ นิ่งเฉย และไม่ได้ทักท้วงอะไรออกมา

มื้ออาหารค่ำดำเนินไปท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานเบา ๆ ไม่มีบทสนทนาใด ๆ เกิดขึ้นอีกหลังจากนั้น เมื่ออิ่มแล้ว ภีมภัทรเป็นฝ่ายจัดการเก็บจานชามไปล้างด้วยตัวเองอย่างระมัดระวัง โดยมีคิรากรเดินแยกตัวกลับเข้าห้องทำงานไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ช่วงดึกของคืนนั้น ลมเอื่อย ๆ พัดผ่านระเบียงกว้างของเพนต์เฮาส์ชั้นที่ 88 ภีมภัทรในชุดนอนผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มเดินออกมานั่งรับลมตรงเก้าอี้หวายตัวยาว สายตาทอดมองไปเบื้องหน้า ทัศนียภาพของนครอัศวินยามค่ำคืนช่างงดงาม แสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงและท้องถนนดูราวกับทะเลดาวบนดิน

ลมหนาวปะทะผิวหน้าจนรู้สึกชาเล็กน้อย ภีมภัทรยกมือซ้ายขึ้นมา ในความมืดเขาเอื้อมมือเข้าไปใต้คอเสื้อเชิ้ต ดึงสร้อยคอเงินเส้นบางออกมา บนปลายสร้อยนั้นมีแวนหมั้นทองคำขาวเรียบหรูห้อยอยู่ มันไม่ได้ถูกสวมไว้ที่นิ้วนางเนื่องจากลักษณะงานนายแบบของเขาที่ต้องเปลี่ยนเครื่องประดับบ่อย ๆ และอีกเหตุผลหนึ่ง... คือเจ้าของของมันไม่เคยปรารถนาจะให้เขาสวมมันตั้งแต่แรก

ภีมภัทรกำแหวนวงนั้นไว้ในอุ้งมือ ความอุ่นจากร่างกายซึมผ่านโลหะเย็น ๆ เขาก้มหน้าลงซบหน้าผากกับเข่า เตือนตัวเองในใจซ้ำ ๆ

‘อย่าคิดไปไกล ภีมภัทร... นายอยู่ที่นี่เพราะคุณย่าวารุณีขอร้องไว้เท่านั้น อย่าฝันในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้’

ความรู้สึกแอบรักที่เก็บซ่อนมาเนิ่นนานตั้งแต่วัยเยาว์ ยามที่เขาเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่คุณหญิงรับมาอุปการะ และคิรากรคือคุณชายผู้สูงส่งที่ไม่เคยเอื้อมถึง ความรู้สึกเหล่านั้นถูกกดทับไว้ภายใต้ท่าทีที่นอบน้อมและสงบเสงี่ยม

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง แสงไฟจากห้องทำงานฝั่งปีกขวายังคงเปิดอยู่ คิรากรยืนอยู่หลังกระจกบานใหญ่ในห้องทำงานที่มืดสลัว ในมือถือแก้วกาแฟดำที่เย็นชืดไปนานแล้ว สายตาคมกริบไม่ได้จับจ้องอยู่ที่หน้าจอแล็ปท็อปหรือเอกสารกองโตบนโต๊ะ หากแต่ทอดมองผ่านกระจกนิรภัยไปยังแผ่นหลังบางของภีมภัทรที่นั่งอยู่ตรงระเบียงฝั่งตรงข้าม

แสงจันทร์และแสงไฟจากเมืองส่องกระทบดวงหน้าหวานที่ดูเศร้าสร้อยและโดดเดี่ยว ร่างเล็ก ๆ นั้นดูบอบบางเหลือเกินเมื่ออยู่ท่ามกลางความกว้างใหญ่ของเพนต์เฮาส์แห่งนี้ คิรากรยกแก้วกาแฟขึ้นจรดริมฝีปาก คิ้วขมวดมุ่น สายตาเต็มไปด้วยความสับสนและปั่นป่วนในอกที่เจ้าตัวก็ยังหาคำตอบไม่ได้

เขาบอกตัวเองว่าเขาเกลียดการคลุมถุงชน เกลียดการถูกบังคับ แต่ทำไม... ยามที่เห็นแผ่นหลังที่ดูอ้างว้างนั้น หัวใจที่เคยนิ่งสนิทกลับรู้สึกไหวสั่น และมีความต้องการลึก ๆ ที่อยากจะเดินข้ามฝั่งไปคว้าไหล่บางนั้นมาโอบกอดไว้

คิรากรลดแก้วกาแฟลง ถอนหายใจยาวในความมืด ค่ำคืนแรกของการอยู่ร่วมกันเริ่มต้นด้วยความห่างเหินทว่าซ่อนไว้ด้วยกระแสน้ำวนแห่งความรู้สึกที่ต่างฝ่ายต่างพยายามปกปิดมันไว้อย่างมิดชิด