ตอนที่ 4: แฟลชส่องสว่าง...แผ่รังสีทมิฬ

ตอนที่ 4: แฟลชส่องสว่าง...แผ่รังสีทมิฬ

เครื่องปรับอากาศภายใน ออโรร่า สตูดิโอ วัน (Aurora Studio One) ทำงานอย่างเต็มกำลัง ทว่าบรรยากาศใจกลางสตูดิโอขนาดใหญ่กลับร้อนระอุสวนทางกับอุณหภูมิรอบข้าง แสงไฟสปอตไลท์ดวงใหญ่หลายสิบดวงถูกจัดวางและปรับมุมองศาเพื่อจำลองแสงแดดอันจัดจ้าของฤดูร้อน ผืนทรายจำลองสีขาวละเอียดถูกปูลาดเต็มพื้นที่ถ่ายภาพ ฉากหลังเป็นผ้าแคนวาสเพนต์ลวดลายเกลียวคลื่นและผืนฟ้าสีครามจาง

"เซ็ตนี้ขอแบบเซ็กซี่แต่ยังมีคลาสอยู่นะครับน้องภีม ธันวา"

‘ปอนด์’ ปกรณ์ ช่างภาพมือหนึ่งของบริษัทในเครือ Aurora Models ละสายตาจากช่องมองภาพของกล้องโปรเฟสชันนัลราคาเหยียบแสน เขาโบกมือส่งสัญญาณให้สไตลิสต์เข้าไปตรวจความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกายเป็นครั้งสุดท้าย

‘ภีมภัทร’ ยืนนิ่งอยู่กลางฉากจำลอง ผิวเนียนละเอียดของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบสามปีสะท้อนแสงไฟจนดูราวกับเนื้อแก้ว เสื้อผ้าในคอนเซปต์ "Sensual Summer" ของเขาคือเสื้อเชิ้ตผ้าลินินเนื้อบางเบาสีขาวสะอาดตา ตัวเสื้อถูกปลดกระดุมออกจนถึงเม็ดบนสุดของกางเกง เผยให้เห็นแผ่นอกบางและแนวไหปลาร้าที่เด่นชัด ชายเสื้อฝั่งหนึ่งถูกปล่อยให้หลุดลุ่ยออกจากขอบกางเกงขาสั้นสีเบจ โชว์สะโพกเพรียวสอบและเรียวขาขาวจัดที่เปรอะเศษทรายเล็กน้อยตามคำสั่งของผู้กำกับภาพ

"น้องภีมครับ พี่ขอซับมันตรงช่วงไหล่อีกนิดนึงนะ ละอองน้ำที่ฉีดไว้เริ่มแห้งแล้ว" ‘ต้น’ ธนกฤต สไตลิสต์ประจำกองรีบวิ่งเข้าไปพร้อมขวดสเปรย์น้ำแร่และพู่กันปัดหน้า

"ได้ครับพี่ต้น" ภีมภัทรขยับยิ้มบาง อ่อนโยนและว่าง่ายเสมอจนเป็นที่รักของคนทั้งกองถ่าย

ข้าง ๆ กันนั้นคือ ‘ธันวา’ หรือที่ในวงการรู้จักกันในชื่อ อาร์มิน นายแบบรุ่นพี่สุดฮอตและไอดอลชายที่มีฐานแฟนคลับหนาแน่น ธันวาอยู่ในชุดกางเกงว่ายน้ำขาสั้นสีเข้ม ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นกล้ามเนื้ออกและหน้าท้องที่เรียงตัวเป็นลอนสวย ผิวสีแทนของเขาชโลมด้วยออยล์จนดูฉ่ำวาวสะท้อนแสงแฟลช

"พร้อมนะคิวถ่ายคู่" เสียงผู้กำกับภาพตะโกนผ่านโทรโข่งขนาดเล็ก "ธันวา ขยับเข้าไปใกล้ภีมอีกครับ คอนเซปต์คือความโหยหาและความร้อนรุ่มในฤดูร้อน"

ธันวาก้าวเท้าลุยทรายเข้าไปชิดแผ่นหลังของภีมภัทร ความต่างของขนาดรูปร่างทำให้ภีมภัทรดูตัวเล็กขนาดย่อมลงไปในทันตา ธันวายกแขนแกร่งขึ้นโอบรอบเอวบางของรุ่นน้องจากทางด้านหลัง ฝ่ามือหนาที่อุ่นจัดวางแปะลงบนหน้าท้องราบเรียบผ่านเนื้อผ้าลินินบางเบา

ภีมภัทรสั่นสะท้านเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ แต่ในฐานะนายแบบมืออาชีพ เขารีบควบคุมลมหายใจและจัดระเบียบร่างกายทันที ใบหน้าหวานเอียงไปด้านหลังเล็กน้อยตามที่เคยซักซ้อมบอร์ดมา ทำให้ปลายจมูกของธันวาคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใส ลมหายใจอุ่นของรุ่นพี่เป่ารดผิวคอของภีมภัทรจนเขารู้สึกขนลุกซู่

"ดีครับ! นิ่งไว้ตรงนั้น ธันวา กดสายตาลงมองปากน้องภีม ส่วนน้องภีมเงยหน้าขึ้นมองกล้อง ปากเผยอเล็กน้อย...เยี่ยม!" เสียงชัตเตอร์ของปอนด์รัวถี่ยิบ

แชะ! แชะ! แชะ! แชะ!

"มิ้น...พี่ว่ามันไม่ใกล้ไปหน่อยเหรอ" ‘มิรินทร์’ หรือ มิ้น ผู้จัดการส่วนตัวของภีมภัทรที่ยืนอยู่ข้างจอมอนิเตอร์กระซิบกระซาบกับคอสตูมพลางขมวดคิ้ว "ในบอร์ดมันแค่หันหลังชนกันไม่ใช่เหรอ ทำไมผู้กำกับหน้างานสั่งแก้ให้เนื้อแนบเนื้อขนาดนี้ล่ะ"

"โอ๊ยแก ฤดูร้อนมันก็ต้องร้อนแรงสิ อีกอย่างธันวาก็กำลังดัง ประกบคู่กันแบบนี้เคมีกระจาย เรตติ้งนิตยสารพุ่งกระฉูดแน่นอน" สไตลิสต์ตอบขำ ๆ โดยไม่ได้คิดอะไร

ในฉาก ธันวาขยับมือล่นต่ำลงมาเล็กน้อย จากหน้าท้องย้ายลงมาวางพักไว้ตรงช่วงบนของสะโพกเพรียว นิ้วโป้งของเขาจงใจลูบไล้ผ่านเนื้อผ้ากางเกงขาสั้นเบา ๆ เพื่อสร้างอารมณ์ร่วมตามที่ผู้กำกับต้องการ ภีมภัทรพยายามโฟกัสกับกล้องตรงหน้า แม้จะรู้สึกอึดอัดกับสัมผัสที่ดูจะเกินเลยไปบ้าง แต่อาชีพนายแบบทำให้เขาต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้ภายใต้ดวงตาคู่สวยที่ฉายแววยั่วยวนตามคอนเซปต์

ครืด—

ประตูเหล็กบานหนาของสตูดิโอวันถูกเลื่อนเปิดออกโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า ลมเย็นจากโถงทางเดินภายนอกพัดเข้ามาวูบหนึ่ง พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มคนที่ทำให้เสียงพูดคุยจอกแจกจอแจภายในกองถ่ายเงียบกริบลงในวินาทีนั้น

ร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลสีเทาเข้มตัดเย็บประณีตของแบรนด์ยุโรปชื่อดังเดินนำเข้ามา สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวภายใต้กรอบหน้าคมคายไอเย็นยะเยือก ‘คิรากร อัครเดช’ ประธานบริหารสูงสุดของ Aurora Media Group ก้าวเข้ามาในสตูดิโอด้วยท่วงท่าทรงพลังและน่าเกรงขาม โดยมี ‘ภาคิน’ เลขาส่วนตัวเดินตามหลังมาติด ๆ พร้อมกับแท็บเล็ตในมือ

"ท่านประธาน..." เสียงผู้กำกับสั่นไปนิคนหนึ่งเมื่อหันไปเห็นบอสใหญ่ขององค์กร

ทีมงานทุกคนในสตูดิโอ รวมไปถึงสไตลิสต์ ช่างแต่งหน้า และผู้ช่วยช่างภาพ ต่างรีบพากันก้มหัวทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง บรรยากาศที่เคยร้อนรุ่มด้วยแสงไฟและคอนเซปต์ฤดูร้อน พลันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบจนแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

คิรากรไม่ได้รับไหว้ใครเป็นพิเศษ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้ทุกคนทำงานต่อ ทว่าเขากลับไม่ได้เดินผ่านไปยังห้องพักรับรอง VIP แต่ก้าวตรงดิ่งมายังโต๊ะควบคุมการถ่ายภาพ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ที่วางอยู่ข้างจอมอนิเตอร์หลักหน้าตาเฉย

"ทำงานต่อสิ ไม่ต้องสนใจฉัน" เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิท ทว่ามีอำนาจสั่งการเด็ดขาดในตัวเอง

ปอนด์ ช่างภาพหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก เขารีบยกกล้องขึ้นแนบตาอีกครั้ง แต่คราวนี้มือที่เคยนิ่งกลับสั่นระริกอย่างห้ามไม่ได้ เพราะสายตาของประธานหนุ่มไม่ได้มองมาที่เขา แต่มองตรงไปยังภาพบนหน้าจอมอนิเตอร์ความละเอียดสูง

บนจอภาพขนาดใหญ่ปรากฏภาพถ่ายพรีวิวของภีมภัทรและธันวาอย่างชัดเจน สายตาคมกริบของคิรากรจดจ้องไปที่จุดเดียว...คือฝ่ามือของธันวาที่กำลังวางอยู่บนสะโพกของภีมภัทร และใบหน้าของนายแบบรุ่นพี่ที่แทบจะฝังลงบนซอกคอขาวของคนตัวเล็ก

คิรากรขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ มือทั้งสองข้างที่สอดอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็กส์กำแน่นเข้าหากันจนผิวข้อขึ้นสีขาว กลิ่นอายรังสีทมิฬและความกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกจากร่างสูงใหญ่จนเลขภาคินที่ยืนอยู่ข้างหลังต้องลอบปาดเหงื่อ

ภีมภัทรที่ยืนอยู่กลางผืนทรายจำลองมองสบตากับคิรากรผ่านความว่างเปล่าในสตูดิโอ ใจของเด็กหนุ่มกระตุกวูบเมื่อเห็นแววตาคุกรุ่นของคู่หมั้นหนุ่ม คิรากรกำลังโกรธ...และสายตาคู่นั้นดูเหมือนกำลังตำหนิเขาอย่างรุนแรง

"ธันวา ขยับหน้าเข้าไปอีกนิด...เอ่อ..." เสียงผู้กำกับแผ่วลงเรื่อย ๆ เมื่อรู้สึกได้ถึงกระแสความไม่พอใจที่ส่งมาจากเก้าอี้ข้างมอนิเตอร์

"หยุดก่อน"

คำพูดสั้น ๆ ที่หลุดออกมาจากปากของคิรากรไม่ได้ใช้เสียงตะโกน แต่ความเรียบต่ำและเยือกเย็นของมันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้ทุกอย่างในสตูดิโอหยุดชะงักลงราวกับมีคนกดปุ่มหยุดเวลา ช่างภาพละนิ้วออกจากปุ่มชัตเตอร์ ธันวาชะงักข้อมือ ส่วนภีมภัทรได้แต่ยืนนิ่งทิ้งแขนลงข้างลำตัว

คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมกริบละจากจอมอนิเตอร์หันไปมองหน้าผู้กำกับและช่างภาพโดยตรง หน้าตาของเขาเรียบเฉย นิ่งสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ได้ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับทึบอึดอัดจนไม่มีใครกล้าหายใจแรง

"มีอะไรหรือเปล่าครับท่านประธาน" ผู้กำกับเอ่ยถามเสียงอ้อมแอ้ม พยายามรักษาอาการลนลาน

"เปลี่ยนคอนเซปต์" คิรากรสั่งการเสียงเรียบ "ลดการสัมผัสเนื้อตัวทั้งหมด ภาพลักษณ์ของ Aurora Models เน้นความหรูหรา ไฮคลาส ไม่ใช่ขายเนื้อหนังราคาถูก"

คำพูดตรงไปตรงมาและดุดันนั้นทำให้ทีมงานหลายคนหน้าถอดสี ผู้กำกับอึกอักพลางหันไปมองภาคินเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เลขาหนุ่มทำได้เพียงส่งสายตาเห็นใจกลับมาเท่านั้น

"แต่...แต่ว่าท่านประธานครับ สตอรี่บอร์ดใบนี้ คอนเซปต์นี้ ท่านประธานเป็นคนเซ็นอนุมัติด้วยตัวเองเมื่อตอนเช้านี้เองนะครับ" ผู้กำกับพยายามชี้แจงอย่างสุภาพที่สุด

คิรากรปัดสายตามองผู้กำกับช้า ๆ "เมื่อเช้าคือเมื่อเช้า ตอนนี้คือตอนนี้ ฉันดูหน้างานแล้วมันใช้ไม่ได้ ภาพออกมาดูจงใจยั่วยวนเกินไป ไม่เหมาะกับแบรนด์เสื้อผ้าที่เป็นสปอนเซอร์หลัก" เขาเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาไปทางธันวาเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "แยกกันถ่าย หรือถ้าจะถ่ายคู่ ก็ให้ยืนห่างกันหนึ่งช่วงแขน ห้ามมีการถึงเนื้อถึงตัว"

"รับทราบครับ! เปลี่ยนคอนเซปต์เดี๋ยวนี้เลยครับ!" ผู้กำกับรีบตอบรับทันทีเพราะรู้ดีว่าการขัดใจคิรากรหมายถึงอนาคตการทำงานในวงการนี้อาจจะจบลง

ภีมภัทรที่ยืนอยู่กลางฉากจำลองเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความไม่เข้าใจและรู้สึกหน่วงในอก ‘ไม่เน้นขายเนื้อหนังราคาถูก’ คำพูดนั้นของคิรากรมันเหมือนใบมีดโกนอาบยาพิษที่กรีดลงบนความรู้สึกของเขา คิรากรกำลังตำหนิเขาใช่ไหม? กำลังมองว่าเขาทำตัวไร้ค่า ปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นมาจับเนื้อต้องตัวเพื่อแลกกับงานใช่หรือเปล่า...

เด็กหนุ่มก้มหน้าลงต่ำ มองเศษทรายบนพื้นเพื่อซ่อนแววตาเจ็บปวด โดยที่เขาไม่มีทางรู้เลยว่า ภายใต้ท่าทางนิ่งเฉยดุจหุ่นสลักและมือที่กำแน่นในกระเป๋ากางเกงของคิรากรนั้น บอสใหญ่แห่งออโรร่ากำลังหงุดหงิดตัวเองจนแทบบ้า

‘บ้าชะมัด...’ คิรากรสบถในใจอย่างหงุดหงิดใจ

เขารู้ดีว่ามันคืองาน รู้ดีว่ามันคือความเป็นมืออาชีพของภีมภัทร แต่ทันทีที่เห็นสายตาของธันวาที่มองคู่หมั้นของเขา และฝ่ามือที่ลูบไล้อยู่บนตัวของภีมภัทร ความเจ็บปลาบและเปลวไฟแห่งความหึงหวงที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนก็ปะทุขึ้นมาจุกอยู่ที่อก จนเขาไม่สามารถทนดูผู้ชายคนอื่นแตะต้องตัวคนของเขาได้แม้แต่เพียงวินาทีเดียว