เข้าสู่ระบบและใช่ ผมรู้สึกโชคดีมากจริงๆ ที่ไม่ได้แต่งงานกับพี่ปรัช คนที่ไม่สามารถแบ่งตารางงานเพื่อครอบครัวได้เลยแบบนั้น รู้สึกโชคดีมากที่ได้แต่งงานกับพี่ปราชญ์...................................ผมและพี่ปราชญ์เราแต่งงานมา 20 ปีแล้ว ไม่มีทะเลาะกันเพราะพี่ปราชญ์เป็นเหมือนน้ำเสมอ ยอมให้ผมตลอดไม่ว่าจะเรื่องอะไร เ
“คืนนี้พัชจะตั้งตารอนะครับ” แล้วผมก็รีบสาวเท้าไปหาน้องปัน ทิ้งให้พี่ปราชญ์ยืนเขินอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง..................................หลังจากครบหนึ่งสัปดาห์เรากลับมาที่กรุงเทพฯ วันนี้ผมทิ้งเด็กๆ ไว้ที่บ้านป๊า แล้วมาที่บ้านคุณพ่อคุณแม่เพื่อมาเยี่ยมณินินที่เพิ่งคลอดลูก ไม่ใช่อะไร ผมแค่อยากเห็นหน้า
“พี่เหมือนไม่ได้อยู่กับพัชแบบนี้มานานมากจริงๆ ” พี่ปราชญ์เอ่ยด้วยเสียงอ่อนใจ ก่อนที่ผมจะหลุดหัวเราะ กอดแขนพี่ปราชญ์แน่นแล้วซบหน้ากับต้นแขนพี่ปราชญ์พลางเอ่ยด้วยเสียงหยอกเย้าว่า“น่าสงสารจังเลยครับคุณพ่อลูก 6 ” เมื่อได้ยินพี่ปราชญ์หัวเราะขำ ก่อนจะก้มลงจุ๊บที่ข้างขมับผมแล้วเอ่ยด้วยเสียงอารมณ์ดีว่า“แต่
“กว่าจะถึงบ้านพักที่ทะเลอีกนานนะครับน้องโปรด ฉี่ไว้ก่อนดีกว่านะครับ เพราะคุณพ่อคงไม่แวะที่อื่นอีกแล้ว” น้องโปรดเลยเดินคอตกไปเข้าห้องน้ำ ส่วนพี่ปราชญ์กำลังวุ่นกับเจ้าแฝดที่วิ่งไปข้างหน้าทีข้างหลังที โชคดีที่น้องปลื้มช่วยดูน้องเปลี่ยมเข้าห้องน้ำ เราเลยไม่ต้องวุ่นมากนัก ก่อนจะยกโขยงกันไปที่ร้านสะดวกซื้
บทสุดท้าย เมื่อผมกลายเป็นภรรยาและหม่าม้าที่ดีเข้าเดือนเมษายนที่แสนร้อนระอุ เป็นช่วงปิดเทอมของเด็กๆ และเป็นปีที่เจ้าแฝดต้องเข้าเรียนด้วย เราเลยตกลงกันว่าจะพาเด็กๆ ไปที่ทะเลในช่วงนี้แทน เพราะฉะนั้นเหตุการณ์วุ่นวายจึงเกิดขึ้น ผมนั่งเก็บกระเป๋าให้ตัวเองและพี่ปราชญ์ในห้อง แต่เด็กๆ วิ่งเข้ามาทีละคนแล้วชู
“ต่างคนต่างอยู่ ถ้ายังระรานกันอยู่ ฉันไม่อยู่เฉยแน่” ปราชญ์พึมพำก่อนจะกอดภรรยาแล้วผล็อยหลับตามไปอีกคน...............................วันนี้เป็นวันปกติหลังจากผมมาอยู่บ้านได้สัปดาห์กว่า ผมก็มานั่งรับลมที่ศาลาในสวนพร้อมกับป๊า และเด็กๆ โดยที่มีพี่แม่บ้านคอยดูแลเด็กๆ ที่กำลังวิ่งเล่นในสวนอีกที ผมหยิบผลไ
บทที่ 4 เมื่อผมพยายามชวนสามีปั๊มเบบี้“หรือพัชควรไปเรียนทำอาหารไหมพี่ปราชญ์?” เช้าวันแรกของการแต่งงานเต็มไปกลิ่นอวลของความสุข พี่ปราชญ์ได้หยุดงานสัปดาห์หนึ่ง แต่ยังไม่มีแพลนฮันนีมูนเพราะเรายังตกลงกันไม่ได้ว่าควรไปที่ไหนดี ผมอยากไปเที่ยวต่างประเทศแต่พี่ปราชญ์อยากพาผมไปเที่ยวเหนือ และความอยากตามใจสามี
บทที่ 3 เมื่อผมแต่งงานกับคนที่รักผม (มาก)“พี่ปราชญ์ว่าชุดนี้สวยไหมครับ?” ผมหมุนตัวโชว์ให้พี่ปราชญ์ที่กำลังนั่งมองผมลองชุดแต่งงานด้วยสีหน้ามีความสุข เจ้าตัวพยักหน้าหงึกหงักพลางขยับแว่น แล้วชมเสียงดังว่า“สวยครับ น้องพัชใส่ชุดอะไรก็สวย” เมื่อได้ยินผมก็ฉีกยิ้มกว้าง แอบเขินพี่พนักงานที่แอบอมยิ้มเหมือนก
บทที่ 2 เมื่อผมต้องเจอกับเหล่าเพื่อนรักพี่ปรัชไม่ได้รักผม นั่นเป็นสิ่งที่ผมควรรู้และเข้าใจได้ตั้งนานแล้ว แต่ไม่ว่าจะเพราะความโง่ของตัวเองหรือเพราะอะไร ผมถึงแสร้งทำเป็นไม่รู้มาตลอด เพราะฉะนั้นเมื่อได้รับโอกาสอีกครั้ง ในเมื่อเขาไม่รัก ผมก็แค่ไปรักคนที่รักผม ก็แค่นั้น ข่าวประกาศการยกเลิกงานหมั้น และงา
บทที่ 1 เมื่อผมตาย และได้เกิดใหม่งานแต่งงานของผมและพี่ปราชญ์จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ สมฐานะลูกชายเพียงคนเดียวของเจ้าสัวพงษ์พัฒน์ แต่ไม่ใช่กับผมที่ไม่อยากให้งานแต่งงานนี้เกิดขึ้น ผมร้องไห้อ้อนวอนขอร้องให้พี่ปราชญ์ถอนคำพูด บอกทุกคนว่ามันไม่จริง แต่พี่ปราชญ์พูดแค่ว่า“พี่ปราชญ์พัชขอล่ะ พี่ไปบอกทุกคนได้ไหม







