บทที่ 3

นรกขุมไหนมันเป็นแบบนี้กัน...

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาจดจ้องสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยแววตาขุ่นมัวขวางโลก ขณะที่ถูกชายสูงวัยแปลกหน้าคอยจ่อไฟดวงเล็ก ๆ ส่องเข้าหาดวงตาของเขาสลับไปมาไม่ยอมหยุดสักที

ไม่รู้จะหาพระแสงกระไรของมัน

คนตายไปแล้วไม่น่าจะมีขี้ตารึเปล่า แล้วจะจ้องหาอะไรในตาเขานักหนา?

ปราจค่อนขอดในใจพลางหรี่ตาหนีแสงจ้า

“หมอขอเช็คตาหน่อยนะครับ คนไข้มองไปด้านหน้านะครับ”

แพทย์สูงวัยเอ่ยเสียงเรียบเรื่อย เพ่งมองการตอบสนองของม่านตาอย่างตั้งใจ ไม่สนคนบนเตียงที่งุนงงจนนิ่งเพราะสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ

ปราจไม่เข้าใจอะไรสักอย่างเดียว เอาเข้าจริงตั้งแต่วินาทีที่ถูกฝ่ามือนุ่มของคนข้างกายปิดปากเอาไว้ ปราจก็ยังไม่รู้แน่ชัดเลยว่ายามนี้ดวงวิญญาณของตนมอดม้วยไปแล้วหรือยัง แล้วกำลังสถิตอยู่ที่แห่งหนตำบลใด

หากจะบอกว่าตายแล้ว ทำไมไอ้สำนึกคิดและความรู้สึกเจ็บแปลบที่หลังมือนี่มันถึงเหมือนจริงจนน่ารำคาญนักเล่า?

แต่หากจะบอกว่าไม่ตาย จะอธิบายสถานที่สีขาวโพลนประหลาดตา คนประหลาดที่ใส่เสื้อผ้าพิกล แถมยังใช้ภาษาพิลึกพวกนี้ได้อย่างไรกัน?

นอกจากว่าที่นี่คือนรก ไม่ก็แดนจำลองที่ขุนหมื่นเวรนั่นใช้อาคมกักขังจองจำเขาเอาไว้!

“คนไข้ยิงฟันให้หมอดูหน่อยครับ”

“ฮะ?”

ริมฝีปากหยักหลุดทวนคำด้วยความฉงนสงสัย อะไรของพ่อใหญ่คนนี้ล่ะนั่น อยู่ดี ๆ จะให้มาแยกเขี้ยวโชว์ฟัน

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเม้มปากแน่นนึกชั่งใจ ฟันของเขาก็ใช่ว่าจะดำขลับสวยงามเหมือนชาวบ้านชาวเมืองทั่วไปในแผ่นดินสยาม เพราะเขาไม่ใคร่ชอบกินหมากเอาเสียเลย

แต่สุดท้ายจอมขมังเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ก็จำต้องยอมฉีกยิ้มยิงฟันแบบเก้ ๆ กัง ๆ ที่ขัดกับมาดเดิมไปมากโข

“ขอบคุณครับ ทีนี้ลองกรอกตาตามนิ้วหมอแล้วค่อยแลบลิ้น พร้อมบีบมือหมอแรง ๆ ทั้งสองข้างให้หมอดูหน่อยนะครับ”

หมอสูงวัยขยับนิ้วไปมาเพื่อเช็คการทำงานของเส้นประสาท ฝ่ายคนไข้ก็ได้แต่ชะงักหน้าด้วยยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกงง แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายนั่นแหละ

โดยไม่ลืมที่ลอบมองเด็กหนุ่มหน้าสวยซึ่งยืนอยู่ข้างเตียงเป็นพัก ๆ ไปด้วย

“ตรวจอาการเบื้องต้น ผู้ป่วยปกติดีนะครับ” หมอคนเดิมเอ่ยสรุป

แม้ปราจจะไม่เข้าใจความหมายทุกคำแต่ด้วยน้ำเสียงก็ทำให้เขาเบาใจขึ้นได้บ้าง แต่จอมขมังเวทย์หนุ่มก็ไม่ยอมวางตาจากใบหน้าของคนข้างกาย

แหงล่ะสิ ในเมื่อที่นี่มันมีแต่เรื่องชวนประสาทเสียเต็มไปหมด ต่อให้เป็นชายที่เก่งกล้าเพียงใด เขาก็ต้องการที่พึ่งทางใจเหมือนกันนะ

โชคดีที่อย่างน้อยกุมารหรือตัวอะไรสักอย่างที่มายืนเฝ้าไข้เขานี่ก็สวยงามจนช่วยจรรโลงใจได้จริง ๆ

เมื่อเห็นว่าอาการเบื้องต้นคงที่ดี คุณหมอเจ้าของไข้จึงเริ่มขั้นตอนการประเมินการรับรู้ ซึ่งเป็นส่วนที่ทุกชีวิตในห้องพักฟื้นระดับวีวีไอพีแห่งนี้ต่างก็กังวลที่สุด

“คนไข้ครับ”

ปราจพลันละสายตากลับมาสบมองต้นเสียง แสงสว่างจ้าจากหลอดไฟบนเพดานสะท้อนนัยน์ตาขลับเข้มของเขาจนเป็นประกายวาววับ

“คนไข้ชื่ออะไรครับ ตอนนี้กำลังอยู่ที่ไหน และพอจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”

น้ำเสียงทุ้มสุภาพนั้นเอ่ยถามก็เพื่อจะเช็คสภาวะความจำระยะสั้นและการรับรู้ ร่างชายหนุ่มที่มีวิญญาณจอมขมังเวทย์ยึดครองอยู่กลับนิ่งไปเสียนาน

ปราจขมวดคิ้วมุ่น กวาดสายตาสำรวจใบหน้าของกลุ่มคนมากมายในห้องด้วยแววตาจดจ้องอย่างถือดี

“พวกเอ็งต่างหากที่ต้องบอกข้า... ว่าที่นี่ที่ไหน?”

ก่อนเขาจะเหลือบเห็นว่าเด็กหนุ่มหน้าสวยคนนั้นทำสีหน้าแปลกใจ

สงสัยจะตกใจที่เขารู้ตัวว่ากำลังติดอยู่ในสถานที่ผิดแปลก ก็แน่ล่ะ... เขาเป็นถึงจอมขมังเวทย์ตัวฉกาจ ต่อให้ที่นี่จะเป็นนรกหรือมีมนตราอะไรสะกดไว้ เขาก็ไม่สะทกสะท้านหรอก!

“คนไข้จำเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้ไหมครับ?”

หากหมายถึงวินาทีที่ถูกไอ้ขุนธารเหนี่ยวไกปืนยิงแสกหน้าน่ะ เขาจำได้แม่นติดตา แต่ถ้าเรื่องหลังจากนั้นจนถึงตอนนี้...

“ไม่” เจ้าตัวส่งเสียงตอบสั้นห้วนคล้ายรำคาญใจ เพราะจำไม่ได้เลยสักนิด ถึงได้อยากรู้ความจริงอยู่นี่อย่างไรล่ะ

“ขอหมอเช็คตาอีกรอบนะครับ” สิ้นคำนั้น ปราจก็ต้องยู่หน้าลง กะพริบตาถี่ ๆ อีกเพราะถูกส่องไฟใส่ตาซ้ำอีกแล้ว

“ตอนนี้คนไข้อยู่ที่โรงพยาบาลเดอะไอคอนเมดส์ครับ คุณได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเห-”

“โรงพยาบาล… หมายถึงโรงหมอน่ะรึ หมายความว่าข้ายังไม่ตายงั้นสิ?”

หมอสูงวัยเก็บเครื่องมือลงแล้วจึงเอ่ยสรุปผลตรวจที่ไม่พบสัญญาณผิดปกติทางกายใด ๆ นอกจากพฤติกรรมของคนไข้ที่ส่อแววชัดว่าความทรงจำอาจจะขาดหายไปชั่วคราว

“ครับ”

คนฟังลอบถอนหายใจยาวเหยียดด้วยโล่งอกไปหนึ่งเปราะ

สงสัยเขาจะดวงแข็งจนท่านพญายมยังไม่ต้องการตัว แต่เหตุใดที่นี่ถึงได้ดูพิลึกพิลั่นไปเสียหมด หรือว่าเขาหลับใหลไปนานเป็นสิบปี?

“แล้วนี่ปีพุทธศักราชที่เท่าไหร่?”

หมอสูงวัยตอบอย่างใจเย็น ขณะที่มือจดบันทึกลงในแผ่นชาร์ต

“เวลาผ่านไปแค่สามวันนับจากที่คนไข้ประสบอุบัติเหตุ ยังเป็นปี 2569 อยู่ครั-”

แต่ยังไม่ทันจบประโยค ปราจก็โพล่งขัดขึ้นมาเสียงดังลั่นจนคนฟังสะดุ้ง

“สองห้า! สองห้าอะไรนะ!”

ก่อนจะถูกยิงกบาลมันยังปีสองพันสามร้อยกว่าอยู่แท้ ๆ นี่เขาไม่ได้หลับไปแค่สิบปี แต่เกือบสองร้อยปีเลยรึ?!

“คุณพชรครับ จากอาการเบื้องต้นหมอคาดว่าคุณน่าจะได้รับบาดเจ็บที่สมองจากอุบัติเหตุทำให้ตอนนี้ความจำบางส่วนยังสับสนอยู่

ไอ้ที่ชายตรงหน้าร่ายยาวออกมาน่ะ ปราจสาบานกับฟ้าดินเลยว่าหูเขาได้ยินแต่คำแปลก ๆ ที่ฟังยังไงก็ไม่รู้ความกับชื่อนั้นที่อีกฝ่ายใช้เรียกเขา

“ตอนนี้คุณยังไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นนะครับ หมอแค่อยากให้คุณรู้ว่าคุณปลอดภัยแล้ว เดี๋ยวเราค่อย ๆ คุยกันวันหลัง เมื่อคุณพักผ่อนเต็มที่แล้วนะครับ”

พชร? พชรไหน? ใครคือพชร? แล้วเหตุใดหมอถึงเรียกเขาด้วยชื่อนั้น ชื่อเขาคือปราจนะเฮ้ย!

“พชร... หมอหมายถึงฉันชื่อพชร?”

คนที่ยังสับสนเอ่ยถามกลั้วยิ้มเจื่อน มือหนาก็เอื้อมไปคว้าชายแขนเสื้อของคุณหมอที่กำลังจะเดินจากไปไว้แน่นจนอีกฝ่ายชะงัก หวังจะได้คำตอบที่ช่วยไขความสงสัย

“ครับ คุณพชร”

แล้วสรุปไอ้พชรที่ว่ามันคือใครกันอีกล่ะเนี่ย?!