บทที่ 4

“ฉิบหายแล้ว... ฉิบหายไปหมดแล้ว” น้ำเสียงแหบพร่าพึมพำออกมาด้วยใจเหม่อลอย

ร่างสูงโปร่งของปราจ หรือในตอนนี้ก็คือพชร ขณะนี้ย้ายไปยืนนิ่งค้างอยู่ในห้องน้ำในห้องพักเพียงลำพัง ทิ้งน้ำหนักหน้าผากให้มันชนแนบไว้กับแผ่นกระจกเงาเย็นเฉียบอย่างหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะโวยวายคร่ำครวญออกมาอีกเพราะเหลืออดเต็มทน

“พะ-ชะ-ระ งั้นสิ… เวรตะไลเอ๊ย! นี่ข้ามาสิงร่างใครวะเนี่ย!?”

ใบหน้าหล่อเหลายับยู่ไปหมด นัยน์ตาขลับเข้มฉายแววความน้อยเนื้อต่ำใจในชะตาชีวิตเกินจะทน

หลังจากที่กลุ่มคนแปลกหน้าในชุดขาวและเด็กหนุ่มหน้าสวยล่มเมืองคนนั้นพากันก้าวพ้นประตูห้องไป ปราจก็ได้แต่นั่งใช้ความคิดไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนถึงเรื่องราวอันเป็นปริศนาอยู่นาน จนในที่สุดเขาก็ได้ข้อสรุปที่ชวนให้ปวดเศียรเวียนเกล้าเสียที...

ข้อแรกคือเขาไม่ได้ตายจริง ๆ

แต่เขาดันข้ามกาลเวลา? มิติ? หรือโลกบ้าบออะไรสักอย่างมาอยู่ในร่างของผู้ชายที่ชื่อพชรอะไรนี่!

ข้อที่สองซึ่งถือเป็นจุดวิบัติที่สุดคือ เขาไม่สามารถเรียกใช้ไสยเวทย์หรือวิชาอาคมใด ๆ ได้เลย

และนั่นก็นำไปสู่ข้อสรุปที่สาม...

คือเขาฉิบหายอย่างสมบูรณ์แบบแล้วไงล่ะ!

ถึงแม้ในตำราไสยเวทย์จะเคยมีเรื่องเล่าขานถึงดวงวิญญาณที่สามารถทะลุมิติหรือสลับร่างกันได้ แต่จอมขมังเวทย์ตัวฉกาจอย่างเขาไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการว่าเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้จะมาอุบัติขึ้นกับตัวเอง

แถมจะสถิตอยู่ร่างไหนไม่อยู่ ต้องมาติดอยู่ในร่างไอ้เด็กหนุ่มในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยสิ่งประหลาดตาเช่นนี้

“ฮะฮะ... หาทางตายแล้วไปเกิดใหม่เลยดีไหมวะ”

เสียงทุ้มพึมพำแล้วก็ยู่หน้าลงหนักกว่าเก่า ยิ่งคิดก็ยิ่งท้อใจ แข้งขาที่เคยปราดเปรียวอยู่ดี ๆ เลยอ่อนแรงลงไปดื้อ ๆ จนร่างสูงโปร่งหมดสภาพ ลื่นไหลเป็นของเหลวลงไปกองกับพื้นห้องน้ำ ดวงตาทรงรีเหม่อลอยเคว้างคว้าง มองยังไงก็มืดแปดด้าน ไม่รู้จะจัดการอย่างไรกับชีวิตนี้ต่อไปดี

อาคมที่เคยเป็นดั่งลมหายใจก็ไม่มีติดตัวเสียแล้ว อย่าว่าแต่จะหาทางกลับร่างเดิมที่ป่านนี้คงถูกฝังลงไปใต้ธรณีไปแล้วเลย ลำพังก่อนหน้านี้ชีวิตเขาก็ไม่มีอะไรเป็นแก่นสาร เป็นแค่หมอผีมีอาคมแก่กล้าเกินธรรมดานิดหน่อย ที่คอยกวนประสาทชาวบ้านในไปวัน ๆ

แล้วตอนนี้จะเหลืออะไรล่ะท่าน!

ก็ไม่ต่างจากเป็นคนทึ่มเต็มตัวเลยสักนิด!

เทวดาฟ้าดินคงจะเกลียดขี้หน้าเขาเข้ากระดูกดำจริง ๆ ถึงได้กลั่นแกล้งกันเช่นนี้ แต่มันไม่ใจร้ายใจดำเกินไปหน่อยรึ?

อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะส่งเขาไปอยู่ในยุคสมัยที่ใกล้เคียงกันบ้าง ไม่ใช่กระโดดพรวดเดียวข้ามมาเกือบสองร้อยปีขนาดนี้สิเฮ้ย!

ไอ้ยมบาลฉิบหาย!

แอ๊ดดด

เป็นตอนนั้นเองที่บานประตูห้องพักผู้ป่วยถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของเด็กหนุ่มหน้าสวยคนเดิมที่ก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง

เรียกให้ปราจซึ่งยังคงนั่งกองอยู่บนพื้นห้องน้ำเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาสั่นไหว นึกฉุนใครก็ตามที่เล่นจนชีวิตเขาเละเทะขนาดนี้

สงสัยจะคิดตบหัวแล้วลูบหลังเขาด้วยการส่งของสวย ๆ งาม ๆ แบบแม่คนนี้มาให้ล่ะสิท่า?

“หืม?” เจ้าของใบหน้าพริ้มเพราที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดชะงักไป ครั้นสายตาไม่ปะทะเข้ากับร่างของคนที่ควรจะอยู่บนเตียง

เขาหันมองซ้ายขวาด้วยท่าทีแตกตื่นเล็กน้อย จนกระทั่งดวงตาคู่สวยสบเข้ากับใครอีกคนซึ่งยังคงนั่งหมดท่าอยู่ในมุมห้องน้ำ

“หาฉันอยู่รึ... แม่คนงาม”

หมอผีจอมกะล่อนไม่วายเอ่ยทัก กระตุกยิ้มยียวนส่งไปให้

ร่างบางที่ตอนแรกดูจะตกใจอยู่เสี้ยววินาที พอเห็นว่าเจ้าของร่างตรงหน้ายังมีเรี่ยวแรงมาต่อปากต่อคำได้ก็พลันลอบถอนลมหายใจทิ้งเบา ๆ อย่างระอา

เรียวขายาวพาตัวเดินไปวางปึกเอกสารลงบนโต๊ะข้างเตียงให้เป็นระเบียบ ก่อนจะวนกลับมาหยุดยืนเบื้องหน้าปราจที่กำลังช้อนสายตามองเขาอยู่จากพื้น

“ลุกไหวไหมครับ?”

จอมขมังเวทย์ในร่างชายหนุ่มไม่ยอมเอ่ยคำตอบใด ทำเพียงพยักหน้าหงึก ๆ ถึงกระนั้นอีกฝ่ายก็ยังใจดีพอที่จะโน้มตัวยื่นมือเรียวบางมาให้ตรงหน้า

แล้วมีหรือคนเจ้าเล่ห์อย่างปราจจะปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย เขาคว้าหมับเข้าที่มือนุ่มนิ่มนั่นทันที ปล่อยให้เด็กหนุ่มที่ดูตัวเล็กกว่าเขาหลายเท่าต้องออกแรงช่วยพยุงกายอีกคนขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

“ฉันสีฟันตามที่เธอบอกแล้ว... เก่งหรือไม่?”

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยเสียงอู้อี้ ครั้นฉวยโอกาสนั้นซบลงกับลาดไหล่บางในระหว่างที่ถูกหิ้วปีกพยุงกลับไปยังเตียง

“ครับ” อีกฝ่ายตอบกลับสั้นห้วนคล้ายไม่ได้ใส่ใจนัก

อันที่จริง เขาก็ไม่ได้ไปบังคับเคี่ยวเข็ญให้อีกฝ่ายทำเสียหน่อย ก็แค่แจ้งว่าเตรียมของใช้ไว้ให้เพราะรู้ดีว่าเจ้านายตัวเองรักสะอาดและเจ้าระเบียบเพียงใด

         ฟุ่บ…

ร่างล่ำสันทิ้งตัวลงนอนแผ่อ้าบนเตียงกว้าง ตาก็เหม่อมองเพดานสีขาวสะอาดตาอยู่นาน

“นี่” ก่อนจะยอมเปิดปากเอ่ยเสียงเรียบเรียกใครอีกคนที่เดินกลับไปง่วนอยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะ “หมอเขาว่าฉันสติเลอะเลือนใช่ไหม?”

คนเด็กกว่าไม่ได้ตอบคำถามในทันที เพียงแต่ถือกองเอกสารตรงมานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงเงียบ ๆ ปราจเห็นท่าทางนิ่งสงบชวนมองเช่นนั้นก็เพียงแค่พลิกตัวนอนตะแคงมาทางที่อีกฝ่ายนั่งอยู่

ว่าก็ว่าเถอะ...

การถูกลูบหลังด้วยของงามตาที่ชุบชูหัวใจได้ดีแบบนี้ มันก็ดูเหมือนจะได้ผลดีเกินคาดทีเดียว

เจ้าของใบหน้าพริ้มเพราไม่ยอมละสายตาจากรายงานอาการทางการแพทย์ของชายตรงหน้า

เขาพยายามทำความเข้าใจกับข้อสรุปที่เพิ่งหารือกับหมออย่างถี่ถ้วนมาเมื่อสักครู่นี้ ซึ่งก็พอจะระบุได้แน่ชัดแล้วหลังจากตรวจเช็กทุกระบบว่าท่านประธานของเขาสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับตัวตนไปจริง ๆ

สาเหตุเกิดจากการที่สมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจนประมวลผลผิดพลาด ทำให้ความทรงจำระยะยาวสูญหายไป กรณีของเจ้านายเข้าในตอนนี้ สมองได้สร้างตัวตนใหม่ขึ้นมาทดแทน

ซึ่งก็พอจะอธิบายท่าทางและคำพูดพิลึกพิลั่นที่ดูเหมือนหลุดมาจากโลกอื่นได้ แต่ก็น่ากังวลใจนักเมื่อหมอเองก็ยังไม่แน่ชัดว่าอาการนี้จะหายขาดได้หรือไม่

“สมองของท่านประธานได้รับการกระทบกระเทือนจากอุบัติเหตุครับ”

ริมฝีปากสวยขยับตอบพลางหวนคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คิดแล้วก็ยังน่าแปลกใจเหลือเกินที่คนเจ้าระเบียบและรอบคอบอย่างเจ้านายเขา จะหลับในจนเกิดอุบัติเหตุขับรถพุ่งชนต้นไม้ข้างทางเจ็บหนักได้ถึงขนาดนั้น

“ถ้าอย่างนั้น... เธอรู้อะไรเกี่ยวกับฉันบ้าง?”

ปราจถามเสียงแผ่ว ตาก็ยังคงจับจ้องใบหน้าหวานนั้นไม่วางตา เช่นเดียวกับเด็กหนุ่มที่ตอบโดยไม่ยอมละสายตาจากหน้ากระดาษรายงานเลยสักนิด