บทที่ 2

ณ โลกปัจจุบัน

ปีพุทธศักราช ๒๕๖๙

.

.

“อ๊ากกกกก ข้าไม่อยากตาย!”

เปลือกตาขาวโพลนเบิกโพลงขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงโปร่งที่เด้งชันกายขึ้นจากท่านอนในทันทีราวกับติดสปริง ปราจหอบหายใจหนักหน่วงจนทรวงอกกระเพื่อมไหว เหงื่อกาฬก็ไหลซึมตามไรผม

ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวเลือนราง คล้ายมีม่านหมอกสีขาวจัดบดบังทัศนวิสัยเอาไว้ เขาเลยต้องพยายามกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อขับไล่ความมึนงงที่ถาโถมเข้าใส่จนหัวหมุน เสียงฝีเท้าและเสียงอุทานด้วยความตกใจของกลุ่มคนรอบข้างดังระงมขึ้นขนานกัน

ทว่าในวินาทีนี้ จอมขมังเวทย์ผู้ที่เข้าใจว่าตนเพิ่งก้าวขาเข้าเฉียดกรายผ่านประตูยมโลกมา ไม่อาจปันความสนใจไปให้สิ่งอื่นได้

นอกเสียจากคำถามเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัว...

ข้าตายแล้ว? ใช่ไหมวะ?

กระสุนจากลำกล้องปืนของไอ้ขุนหมื่นธารควรจะเจาะทะลวงกะโหลกเขาจนกลายเป็นศพเฝ้าแผ่นดินไปแล้วไม่ใช่รึ แล้วเหตุใดเขายังมีสำนึกอยู่

กลิ่นสาบสางของโคลนตมก็หายไป แสงสุริยุปราคาที่เคยบดบังเวหาก็ดูจะถูกแทนที่ด้วยแสงสีขาวนวลตาที่สว่างจ้าจนแสบแก้วตาเช่นนี้?

คิดได้ดังนั้น เจ้าตัวก็ไม่รอช้ารีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมา หมายจะสำรวจบาดแผล ทว่าทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับฝ่ามือตนเอง เขากลับต้องชะงักค้างไปชั่วขณะ

“หือ? อะไรวะ...”

มือคู่นี้ไร้ซึ่งความหยาบกร้านและแผลเป็นที่เขาคุ้นเคยมานับสิบปี มันกลับกลายเป็นผิวที่เรียบเนียน สะอาดสะอ้าน และดูเหมือนของพวกเจ้าขุนมูลนายเสียจนน่าตกใจ

จอมขมังเวทย์หนุ่มไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เลยตัดสินใจลองใช้เล็บหยิกเข้าที่เนื้อแรง ๆ เพื่อจะพิสูจน์ว่านี่ไม่ใช่เพียงภาพหลอน

“โอ๊ย!” แล้วเสียงแหกปากก็หลุดออกมาลั่น เมื่อความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่ประสาทสัมผัส

ทว่ามันดันไม่ใช่แค่ความเจ็บจากที่หยิกมือตัวเองเพียงอย่างเดียว สายตาคมกริบเหลือบมองขวับไปยังมือข้างซ้ายที่รู้สึกปวดแปลบขึ้นมาอย่างประหลาด

ก่อนจะพบกับท่อพลาสติกใสเส้นเล็กที่เชื่อมต่อกับเข็ม ซึ่งเจาะคาอยู่ในเส้นเลือดบริเวณหลังมือใต้ปลาสเตอร์สีขาวขุ่น

“ไอ้ขุนธาร! มึงทำอะไรกู! มึงเอาอะไรมาเสียบตัวกู-อุ้บ!”

ฟึ่บ!

แต่ยังไม่ทันได้ร้องโวยวายจบประโยค ฝ่ามือเรียวสวยของใครบางคนก็พุ่งเข้าประกบปิดปากเขาไว้จนมิด ปราจเบิกตาโพลง ผิวสัมผัสนุ่มนิ่มที่แตะต้องริมฝีปากทำให้เขาหยุดชะงักไปในทันที

“ท่านประธานครับ! ตั้งสติหน่อยสิครับ!”

น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยความเดือดเนื้อร้อนใจดังขึ้นในระยะประชิด

เรียกให้จอมขมังเวทย์หนุ่มค่อย ๆ ไล่สายตามองผ่านง่ามนิ้วที่ปิดปากตนอยู่ขึ้นไป จนกระทั่งสบเข้ากับนัยน์ตาเรียวสวยคู่หนึ่งที่ฉายแววแตกตื่น

“...”

ใบหน้าหวานพริ้มที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบนั้นงดงามราวกับรูปสลัก ผิวขาวละเอียดและเครื่องหน้าที่รับกันอย่างลงตัวทำให้เขาผู้ทิฐิสูงเสียดฟ้า... ถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ

ใจสงสัยว่าชายผู้นี้เป็นใครกัน

กุมารของไอ้ธารมันรึ?

เหตุใดถึงได้สวยปานเทพบุตรจำแลงมาเช่นนี้ แม้แต่พวกนางในวังที่เขาเคยผ่านพบมา ยังไม่มีผู้ใดที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจได้เท่าคนตรงหน้าเลย

“ขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ คุณหมอ คุณพยาบาล”

กุมารหน้าสวยคนนั้น(?) รีบหันไปก้มหัวขอโทษขอโพยกลุ่มคนในชุดสีขาวสะอาดตาที่ยืนหน้าเหวอกันอยู่ข้างเตียงด้วยท่าทีนอบน้อม

“ท่านประธานคงยังไม่ได้สติดี ยังไงผมรบกวนไม่นำเรื่องนี้ไปแพร่งพรายที่ไหนต่อ เพื่อไม่ให้เกิดข่าวลือแปลก ๆ ขึ้นนะครับ”

‘สวยฉิบหาย...’

ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่อยู่

กระทั่งถูกรบกวนด้วยความเจ็บปวดที่เข้าโจมตีอีกระลอก จากสายพลาสติกสีใสระโยงระยางบนฝ่ามือ จนเขาอยากจะกระชากมันทิ้งเสียให้พ้น ๆ

“อ๊ากกก! เจ็บ เจ็บบบ!”

ร่างสูงโปร่งพยายามดิ้นรน สะบัดกายจะหนีจากสัมผัสของเข็มน้ำเกลือที่เจาะคาอยู่ตรงหลังมือให้ได้

เขาน่ะเป็นถึงจอมขมังเวทย์ตัวฉกาจเลยนะ เรื่องหนังเหนียวฟันแทงไม่เข้าย่อมไม่เป็นรองใคร ไอ้ธารมันทำยังไงให้ไอ้สิ่งนี้เข้ามาอยู่ในตัวเขาได้เนี่ย?!

“ท่านประธาน อยู่นิ่ง ๆ ก่อนครับ! เดี๋ยวเข็มหลุดแล้วมันจะอักเสบนะครับ!”

พ่อหนุ่มหน้าสวยเลยต้องเข้ามากดไหล่เขาไว้ด้วยแรงที่แทบไม่ส่งดาเมจให้ผู้ชายตัวใหญ่บนเตียงเลยสักนิด

“เจ็บ! ข้าบอกว่ามันเจ็บ!”

ขณะที่ปากใครอีกคนก็ยังแหกปากร้องท้วงไม่พัก พลางบิดขยับกายหนีจนเตียงสั่นไปหมด แล้วยังไม่วายแอบส่งสายตาเขียวปั๊ดใส่คนข้างกายที่กำลังทำหน้ามุ่ยไปทีด้วย

นี่มันเรื่องห่าเหวอะไรวะ!

ไอ้ขุนธารมันใช้คาถาอะไรกักขังวิญญาณข้าไว้กันแน่

ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้ ไอ้ขุนเวรตะไล!