บทที่ 6

แหมะ!

ร่างสูงโปร่งทิ้งตัวไถลลงนอนแผละกับพื้นพรมใจกลางห้องรับแขกของคฤหาสน์หลังโตอย่างหมดสภาพ สองขาที่เคยยืนหยัดต้านอาคมมานับร้อย ยามนี้มันกลับอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงเหลือเกิน

ปราจเห็นแล้ว ความโออ่าหรูหราของสถานที่แห่งนี้น่ะ แต่นาทีนี้ต่อให้เอาทองมากองท่วมหัว เขาก็ไม่สนอะไรทั้งนั้น!

แค่ต้องเดินทางด้วยเกวียนเหล็กเมื่อครู่มันก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนก้าวขาเข้าประตูยมโลกไปแล้วนับสิบรอบ หากเลือกได้ จอมขมังเวทย์ผู้เกรียงไกรคนนี้จะขอจำศีลอยู่ในเรือนแห่งนี้ชั่วกัลปาวสาน ไม่ย่างกรายออกไปเผชิญวิบากกรรมบนถนนนั่นอีกเด็ดขาด!

“ท่านประธานครับ ผมจะ...”

เสียงเรียบที่ใช้เวลาไม่นานก็คุ้นหูปราจ ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เจ้าของใบหน้าหวานพริ้มซึ่งเดินตามเข้ามาจัดแจงวางข้าวของส่วนตัวของเจ้านายลงบนเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อน

แต่ต้องชะงักค้างอยู่เพียงเท่านั้น เมื่อดวงตาคู่สวยสบเข้ากับภาพตรงหน้า

นี่มันเกิดอะไรขึ้น…

เจ้านายที่เคยถือตัวยิ่งกว่าอะไรดีของเขานอนแผ่หลาอยู่บนพื้น ก่อนจะรีบดีดตัวเด้งขึ้นมานั่งขัดสมาธิหลังตรงแน่วในเสี้ยววินาที เพียงเพราะได้ยินเสียงเขาเดินเข้ามา

ขมับชายหนุ่มมีหยาดเหงื่อซึม ปากหยักก็เม้มเข้าหากันมองเลขาหนุ่มด้วยสายตาเลิ่กลั่ก ราวกับเด็กน้อยที่ทำอะไรผิดมาแล้วกลัวจะถูกดุเข้าให้

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย”

เจ้าตัวเอ่ยกลั้วยิ้มเจื่อน ขัดกับใบหน้าหล่อเหลาที่ตึงเปรี๊ยะด้วยความเกร็งอย่างเห็นได้ชัด

“...นะครับ”

แม้จะช้า แต่ก็ถือว่าไม่ลืมคำลงท้าย ทำเอาเลขาหนุ่มที่จดจ้องภาพนั้นอยู่อดนึกขำในใจไม่ได้

แค่สมองกระทบกระเทือน ก็สามารถเปลี่ยนคุณพร้อมผู้หยิ่งทะนงให้กลายเป็นคนละคนได้ถึงขนาดนี้...

เอาเถอะ อย่างน้อยถึงจะดูรับมือยากแต่ก็ยังรู้จักเชื่อฟังกันบ้าง ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องปวดหัวกับงานนี้มากกว่าเดิมหลายเท่าตัวเลย

“จะนอนก็นอนเถอะครับ ผมไม่ได้จะว่าอะไร”

ขนมสำทับเสียงเรียบพลางสาวเท้าไปยังตู้เย็นหลังใหญ่

เขาเปิดสำรวจเมนูอาหารที่แม่บ้านเตรียมไว้เพื่อเลือกออกมาอุ่นให้อีกฝ่ายเหมือนอย่างที่เคยทำเป็นกิจนิสัย

เดิมทีพร้อมก็เป็นพวกบ้างานจนหลงลืมเวลาบ่อย ๆ อยู่แล้ว หน้าที่ดูแลปากท้องของเจ้านายจึงถูกระบุเอาไว้ในรายละเอียดงานของเขาอย่างชัดเจนตั้งแต่วันแรก

“ง-งั้นรึ แล้วเช่นนั้นจะเรียกผมทำไม?”

ปราจถามกลับ รูปประโยคยังแปลก ๆ ก็จริง แต่ขนมก็พอจะมองเห็นถึงความพยายามของเจ้าตัวได้

“ผมจะแจ้งให้ทราบว่าคืนนี้ ผมต้องพักอยู่กับท่านประธานนะครับ ตามคำสั่งของคุณหมอ”

เลขาหน้าสวยตอบไป พลางหยิบถ้วยอาหารที่ถูกซีลปิดสนิทออกมาเรียงบนเคาน์เตอร์ครัว

“...”

แล้วจู่ ๆ ความเงียบก็ปกคลุมไปทั่วห้องโถงกว้างเพราะไม่มีเสียงตอบรับจากชายเจ้าของบ้าน

เลขาหนุ่มขมวดคิ้วแปลกใจ ต้องละมือจากงานตรงหน้าหันกลับไปเช็คดูทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังทำเรื่องประหลาดอะไรอยู่อีกหรือไม่

ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นภาพของท่านประธานหนุ่มที่นั่งตาแป๋วจ้องเขา ราวกับกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วเรียบร้อย

คนมองลอบถอนหายใจออกมาแผ่ว ก่อนจะย้ำด้วยประโยคที่คิดว่าน่าจะเข้าใจง่ายกว่าเดิม

“ผมหมายถึง... คืนนี้เราต้องนอนด้วยกันนะครับ”

สิ้นคำนั้น เขาก็ละสายตาจากใครอีกคนหันกลับไปจัดแจงจานอาหารต่อตามเดิมอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“น-นี่!”

ได้ไม่ถึงหนึ่งวินาทีถ้วน... ก็ต้องชะงักงันไปอีกครั้ง เมื่อจู่ ๆ ชายที่นิ่งอึ้งได้ครู่ใหญ่ก็แผดเสียงขึ้นมาลั่น

“ใครสอนให้เธอพูดเรื่องลามกแบบนั้นออกมาหน้าตาเฉยกันน่ะ!”

ยุบหนอ พองหนอ

อย่าถือสากับคนป่วยที่สมองได้รับการกระทบกระเทือน…

เจ้าของใบหน้าหวานถอนหายใจยาว ขณะหันไปมองตัวต้นเรื่องอีกรอบ ทันเห็นจังหวะที่ท่านประธานหนุ่มของตนคว้าหมอนข้างกายมาปิดป้องส่วนต้องห้ามเอาไว้แน่น มิหนำซ้ำยังชี้มาหาเขาด้วยนิ้วที่สั่นเทา สีหน้าแตกตื่นลนลาน

“ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องอย่างว่า แบบที่ท่านประธานกำลังคิดอยู่หรอกครับ”

“โกหก!”

เห็นทีที่พึ่งนึกชมไปว่าเลี้ยงง่าย เขาคงจะเข้าใจผิดแล้วมั้ง เด็กหนุ่มคิดพลางขยับมือจัดวางถ้วยซุปอย่างใจเย็น

“ท่านประธานห้ามตะโกนเสียงดังแบบนั้นนะครับ”

“แล้วใครใช้ให้เธอพูดเรื่องแบบนั้นออกมาก่อนเล่า?!”

อีกฝ่ายก็สวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมลดละจนขนมต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เขาเลี้ยงน้องมาทั้งชีวิต ยังไม่เหนื่อยเท่ารับมือเจ้านายวันเดียวเลยแท้ ๆ

ถ้าหายดีเมื่อไหร่ คงต้องขอขึ้นเงินเดือนให้ถึงเจ็ดหลักเป็นค่าทำขวัญ

“ผมไม่ได้โกห-”

ร่างเล็กหมุนตัวกลับมาอีกครั้ง หมายจะอธิบายไขความกระจ่างแล้วก็ต้องชะงักไป เมื่อเห็นสภาพของปราจเข้า

ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู แม้ขนมมองจากไกล ๆ ก็เห็นเหมือนจะไม่ใช่แค่ใบหน้าเท่านั้น แม้กระทั่งผิวขาวจัดที่โผล่พ้นสาบเสื้อออกมาก็ยังระเรื่อไปทั้งตัวราวกับกุ้งที่ถูกน้ำร้อนลวก

“ท่านประธาน...”

เขาหลุดปากเอ่ยเรียกด้วยความแปลกใจ ตอนแรกก็นึกว่าแค่โวยวายไปเรื่อย แต่ดูท่าจะเขินจริงจังแฮะ

“ห-หยุด! ห้ามเข้าใกล้ผมเด็ดขาด!”

ปราจว่าพลางหิ้วหมอนหนีบไว้ระหว่างขาอย่างทุลักทุเล ก่อนจะรีบโกยอ้าวตรงดิ่งไปยังประตูที่เชื่อมไปสู่ห้องอีกฝั่งด้วยท่าทางลนลาน

“โธ่เว้ย! ทำไมมันเปิดไม่ออก!”

“ต้องสแกนนิ้วครับ วางนิ้วชี้ลงไปบนเซ็นเซอร์แล้วค่อยกดที่จับลงนะครับ”

เด็กหนุ่มผู้หวังดีก็เพียงเอ่ยแนะนำ ขณะยืนกอดอกจ้องมองภาพใครอีกคนที่กำลังวุ่นวายอยู่หน้าบานประตู

“รู้แล้วหน่า!”

สิ้นคำ เจ้าตัวก็รีบทำตามคำบอก ก่อนจะมุดหายเข้าไปในห้องทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กลับมาปกคลุมห้องโถงกว้างไว้อีกครั้ง

“ไม่นึกว่าจะได้เห็นอะไรแบบนี้กับเขาด้วยแฮะ...”

และขนมที่ยังไม่ละสายตาจากบานประตูนั้น ก่อนจะหลุดยิ้มแสยะออกมาที่มุมปาก

โอกาสที่จะได้เห็นเจ้านายจอมเนี้ยบผู้แสนหยิ่งทะนง กลายเป็นคนขี้เขินเสียจนเสียอาการได้ถึงขนาดนี้ไม่ใช่ว่าน้อยกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งอีกหรือไงนะ?