บทที่ 5

“ท่านประธานชื่อคุณพร้อม พชร เตวัฒนากุลครับ เป็นประธานบริษัทคนปัจจุบันของเอเปกซ์กรุ๊ป บริษัทเจ้าของห้างสรรพสินค้าเดอะเอเปกซ์อิมพีเรียล ที่ท่านประธานเห็นอยู่ตรงนั้นครับ”

คนฟังเพียงแต่ค่อย ๆ ขยับกายมองเพื่อมองลอดหน้าต่างบานกว้างออกไป ใช่ว่าเขาเข้าใจไอ้คำแปลก ๆ พวกนั้นหรอก

แต่ก็พอจับใจความสุดท้ายได้ว่าแม่คนงามคงหมายถึงไอ้สิ่งก่อสร้างใหญ่โตมโหฬารที่สว่างไสวอยู่นอกหน้าต่างนั่นแหละ

หมายความว่าเจ้าของร่างนี้คงจะรวยน่าดูเลยสิ

ปราจแค่นหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ ก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำซุกเก็บมือไว้ใต้คางแล้วเอ่ยถามต่อ

“แล้วพ่อแม่ฉันล่ะ ต้องมีใช่ไหม? คงไม่ใช่ว่ายุคสมัยนี้เขาจะสร้างคนขึ้นมาได้ด้วยวิธีแปลก ๆ หรอกนะ”

เป็นตอนนั้นเองที่อีกฝ่ายชะงัก มือเรียวที่กำลังจะเปลี่ยนหน้ากระดาษหยุดนิ่งไปในทันทีพลางเหลือบมองร่างสูงโปร่งของคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อยู่บนเตียง

“ท่านทั้งสองเกษียณไปอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์ครับ”

“ฮึ ก็เลยไม่กลับมาเยี่ยมลูกชายที่เจ็บตัวเจียนตายอยู่สินะ”

ไม่ว่าจะอยู่ในร่างนี้หรือร่างเก่า ดูเหมือนว่ายังไงปราจก็หนีไม่พ้นวงจรที่มีพ่อแม่เฮงซวยเหมือนกันหมด เขาคิดในใจอย่างนึกท้อแท้กับชะตาแล้วจึงพลิกกลับมานอนตะแคงเพื่อจ้องมองอีกคนให้ถนัดตา

“ว่าแต่เธอล่ะเป็นอะไรกับฉัน แล้วมีชื่อกับเขาหรือไม่?”

คราวนี้เด็กหนุ่มยอมละทิ้งงานในมือลง หันมาประสานสายตากับเขานิ่ง ๆ เสียที

“ชื่อลภัสครับ... เป็นเลขาของท่านประธาน”

ริมฝีปากสวยนั่นขยับเอื้อนเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทตามฉบับคนตายด้าน

เป็นเวลาเนิ่นนานที่เจ้าของนัยน์ตาซุกซนเพียงแต่นิ่งและสบมองภาพนั้น ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววฉงนฉงาย ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าไอ้คำว่าประธานบริษัทกับเลขาอะไรพวกนั้นมันคือยศถาบรรดาศักดิ์ระดับไหนในยุคสมัยนี้ …ระดับออกญากระมัง?

“ไม่เอา”

ปราจยู่ปากขึ้นน้อย ๆ อย่างเอาแต่ใจ ก่อนเอ่ยขัดขึ้น

“คนยุคนี้มีสองชื่อไม่ใช่หรือไง? อย่างร่างนี้… หมายถึงฉันน่ะ ฉันก็ชื่อพร้อมกับพชรอะไรนั่นไม่ใช่รึ? เธอก็ต้องมีสองชื่อเหมือนกันสิ”

ร่างเล็กนิ่งขึงไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาเรียวสวยสั่นไหวเล็กน้อยเพราะปรับตัวตามใจคนป่วยไม่ถูก เขาไม่ชินกับท่าทางยียวนแสนจะเอาแต่ใจของท่านประธานที่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนไป หลังได้ร่วมงานกันมาสองปีคนนี้เลย

เจ้าตัวละสายตาหนีกลับไปจดจ้องกระดาษในมือ หมายจะปกปิดความประหม่า ปากก็เอ่ยเสียงเรียบ

“ชื่อขนมครับ”

จอมขมังเวทย์หนุ่มได้ยินเข้าก็ชะงักงันไปในทันที

“ขนมรึ ขนมที่คนเขากินกันน่ะหรือ?” เสียงทุ้มทวนคำด้วยความพิศวง

ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเจอใครชื่อนี้มาก่อนเลยในชีวิต ทว่าก็น่าตลกที่ชื่อแปลกพิลึกนั่นกลับดูเข้ากับเจ้าของใบหน้าหวานพริ้มคนนี้อย่างน่าประหลาด

“ครับ”

คนขี้เย้าลอบสังเกตเห็นท่าทีนิ่งเฉยนั้นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมาด้วยความเอ็นดู

“ฮึ ๆ พ่อแม่เข้าใจตั้งดีนี่หว่า หน้าตาเธอก็ดูน่ากินเหมือนขนมจริง ๆ นั่นแหละ”

คำพูดตรงไปตรงมานั้นสะกดคนฟังได้อยู่หมัด เรียกขนมให้ต้องละความสนใจจากกระดาษในมือกลับขึ้นมาสบมองกับคนบนเตียงอีกครั้ง ดวงตาคู่สวยฉายแววตระหนกชัด

“ทำไม? คนสมัยนี้เขาไม่ชมกันแบบนี้รึ?”

ใครอีกคนเห็นดังนั้นก็ได้แต่เลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

“หรือต้องให้ฉันชมว่าเธองามเหมือนนางฟ้าดีล่ะ ขนม”

ทว่ารอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยของปราจก็อยู่ได้ไม่นานนัก…

“ข-ขอถอนคำพูด!” น้ำเสียงทุ้มพึมพำลอดไรฟันอย่างนึกเข่นเขี้ยว

ปราจได้แต่นั่งตัวเกร็ง ขนกายลุกชันพลางยกมือขึ้นกุมศีรษะไว้แน่น ในขณะที่ร่างสูงโปร่งซึ่งตามหลักก็เป็นของตนซุกเบียดเข้ากับเบาะหนังสีเข้มของรถคันหรู

ปากก็รัวบทสวดคุ้มครองจากภัยพาล ทั้งที่รู้เต็มอกว่าอาคมมันไม่มีทางสัมฤทธิ์ผลในโลกนี้

แต่เขาก็ต้องทำ!

เพราะไอ้สิ่งที่เรียกว่าการจราจรบนถนนเบื้องหน้านั้นมันน่าหวาดเสียวเสียจนขวัญหลุดลอยไปหมดแล้ว!

ข้างกายของเขาไม่ใช่ใครที่ไหน ยังเป็นแม่เลขาคนงามคนเดิมที่นั่งสงบนิ่งราวกับรูปสลัก ส่วนด้านหน้าก็มีใครก็ไม่รู้กำลังบังคับพวงมาลัยพุ่งทะยานไปตามถนนคอนกรีต

เห็นพูดคุยกับเลขาคนสวยตอนแรกปราจก็นึกว่าไว้ใจได้ แต่ทำไมมันถึงได้บังคับไอ้สิ่งนี่ให้เคลื่อนที่ไปมาได้น่ากลัวปานนี้ล่ะ?!

ยุคสมัยที่เขาจากมา พวกกุลีขับเกวียนห่างกันเป็นวา ถนนหนทางกว้างขวางไม่วุ่นวายเบียดเสียดขนาดนี้ แล้วนี่มันคือสิ่งใดกัน แออัดยิ่งกว่านรกอเวจีเสียอีกมั้ง!

“รบกวนเอามือลงด้วยครับท่านประธาน ถ้าคุณยังจำที่เราตกลงกันไว้เมื่อสักครู่ได้”

เจ้าใบหน้าหวานพริ้มเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบสนิท ขณะที่ดวงตาเรียวสวยยังคงจดจ้องอยู่บนจอแท็บเล็ตในมือ

ฝั่งปราจได้ยินก็ยิ่งนึกหมั่นไส้ เพราะแบบนี้ไงเขาถึงต้องขอถอนคำพูดที่เคยบอกว่าอีกฝ่ายเหมือนนางฟ้าน่ะ

เรียกว่านางมารมาจุติยังจะน้อยไปเสียด้วยซ้ำ!

เหตุก็เพราะเมื่อชั่วโมงก่อน หลังจากที่ปราจพ่นคำหวานออกไป สิ่งที่แม่คนสวยตอบกลับมามีเพียงประโยคไร้เยื่อใยที่ว่า…

‘ท่านประธานต้องให้ความร่วมมือกับผมครับ’

แล้วจากนั้นแม่คนงามก็ร่ายมนตร์...

ไม่ใช่สิ สาธยายข้อตกลงยาวเหยียดว่าในระหว่างที่เขายังจำความไม่ได้ เพื่อป้องกันไม่ให้ข่าวลือเสื่อมเสียต่อภาพลักษณ์และบริษัทอันยิ่งใหญ่ ปราจจะต้องทำตามคำแนะนำอย่างเคร่งครัด ไม่ว่าจะกิริยาหรือวาจา

“โธ่เว้ย! คนเขากำลังขวัญหนีดีฝ่อ จะให้ฉันทนไม่พู-!”

ร่างสูงชะงักคำที่กำลังจะโพล่งออกมาในทันควัน เมื่อถูกคนข้างกายตวัดสายตาหมายหัวมองสบมาจนคนโดนจ้องขนลุกขนชันขึ้นมาทันใด

“ผ-ผมจะนั่งเฉย ๆ ครับ”

จอมขมังเวทย์ผู้เกรียงไกรเลยต้องรีบเปลี่ยนคำแทนตัวเสียใหม่ โดยไม่ลืมลงท้ายด้วยครับอย่างไม่เต็มใจนัก ตามคำสั่งที่ว่าเขาต้องพูดจาสุภาพและทำตัวให้เป็นปกติที่สุด โดยขนมจะคอยกำกับอยู่ตลอดยามอยู่ต่อหน้าผู้อื่น

“ขอบคุณครับ”

เสียงหวานเรียบตอบสั้น ก่อนเจ้าตัวจะกลับไปให้ความสนใจกับงานในหน้าจอสี่เหลี่ยมตามเดิม

ทิ้งให้ใครอีกคนได้แต่นั่งฉุนกึก อึดอัดจนแทบจะกระอักเลือดอยู่ในอกแล้ว ถ้าเขายังมีอาคมแก่กล้าเหมือนเก่าล่ะก็... พ่อจะร่ายมนตร์สะกดให้หลับพับไปเสียให้เข็ด!

จะไม่ยอมเชื่อฟังคนหน้าตาน่ารักแต่ใจร้ายแบบนี้หรอก!