ผู้มาเยือน

จวิ้นอ๋องหนานจิงชวนกับผู้ติดตาม เดินทางรอนแรมผ่านป่าเขาและพื้นที่รกร้าง ไปตามเส้นทางของรถม้านานถึงสองเดือน จึงเดินทางมาถึงเขตแดนของเมืองท่า เพราะระหว่างทางมีเหตุให้จอดพักรถม้าอยู่บ่อยครั้ง

บุรุษผู้นำขบวนรู้สึกเบื่อหน่ายพระชายาเอกคนใหม่จนแทบไม่อยากมองหน้า ถูกเข้าหาหวังแนบชิดในรถม้าอยู่บ่อยครั้ง เขาก็ผลักไสออกห่างทุกครั้ง กลายเป็นความเอือมระอายิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

ลู่เจี้ยนหงกรีดร้องหวาดกลัวไปเสียทุกเรื่อง ตั้งแต่มดแมลงรวมถึงความมืดมิดกลางป่าทึบ ยิ่งได้รู้จักเขายิ่งรู้สึกเบื่อเหนื่อยสตรีผู้นี้เป็นอย่างมาก ความหวังในการมีหลานเพิ่มของบิดาคงถึงคราต้องปล่อยวาง

ช่วงสายของวันใหม่ขบวนเดินทางจากเมืองหลวง ก็เคลื่อนที่เข้าพักในตำหนักใหญ่โตโอ่อ่า ซึ่งขุนนางในพื้นที่ช่วยกันระดมช่างฝีมือดีให้มาก่อสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมด ตามคำสั่งในจดหมายด่วนตั้งแต่ปีที่แล้ว

“เจ้าเมืองท่าเตรียมตำหนักไว้พร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เรื่องที่ให้สืบได้ข่าวบ้างหรือยัง”

น้ำเสียงห้วนติดรำคาญเอ่ยถามสั้น ๆ เพราะเห็นสตรีน่ารำคาญเร่งรีบเดินเข้ามาใกล้

“มีความเคลื่อนไหวแปลก ๆ ที่เมืองท่าพ่ะย่ะค่ะ ยืนยันแน่ชัดแล้วว่าคนเหล่านั้นไม่ใช่ชาวแคว้นถิงโจวอย่างแน่นอน”

“เจอตัวบุรุษผู้นั้นหรือไม่”

“ยังพ่ะย่ะค่ะ”

บุรุษผู้สวมใส่อาภรณ์สีดำตกแต่งด้วยขอบริ้วสีทอง เนื้อผ้าและการตัดเย็บประณีตงดงามตามฐานันดรอันสูงส่ง กระโดดลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม จากนั้นจึงเดินนำหน้าองครักษ์คนสนิทเข้าพักยังตำหนักส่วนตัว

เรือนกายสูงโปร่งประกอบกับบุคลิกภาพอันสง่างาม ผสมผสานกับเครื่องหน้าคมคายไม่เป็นรองผู้ใด ส่งผลให้คนแอบมองรู้สึกไม่มั่นใจในตนเองขึ้นมาทันที

สองบุรุษที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใหญ่ จ้องมองภาพตรงหน้าโดยไม่ละสายตาราวกับต้องการจดจำให้ขึ้นใจ

บุรุษรูปงามราวภาพสลัก เพ่งมองใบหน้าของผู้มาเยือนด้วยสายตาปรปักษ์ชัดเจน ความมั่นใจหลายส่วนที่เคยมี ยามนี้ลดทอนไปมากกว่าครึ่งแล้ว

จิตใจของเขาร้อนรนเกรงว่าฮูหยินกับบุตรชายตัวน้อย จะถูกคนผู้นั้นพบเจอในเร็ววัน ถึงแม้จะจับจองครองคู่ได้สำเร็จ แต่ลึก ๆ ยังคงรู้สึกวิตกกังวลอยู่ไม่น้อย

“ท่านอา จ้องจวิ้นอ๋องขนาดนั้น ระวังคนพวกนั้นรู้ตัวหรอกขอรับ ข้ารู้มาว่ามีวรยุทธ์กันทุกคน”

หลานชายส่ายหัวให้กับท่าทีเพ่งพินิจของบุรุษขี้หวง มีฝีมือเร่งรัดโฉมสะคราญล่มเมืองมาแนบชิดทุกค่ำคืน ยังต้องหวั่นเกรงผู้ใดอีกเช่นนั้นหรือ 

หากเขาไม่เร่งรีบช่วยจัดงานแต่งงานให้ทันกาล ป่านนี้เจ้าก้อนแป้งน้อยคงมาเกิดก่อนเวลาอันควรเป็นแน่

“อาหยวน ข้ากับคนผู้นั้นใครดูดีมากกว่ากัน”

ฮูหยินแสนรักชื่นชอบบุรุษรูปงาม เขาจำต้องโดดเด่นเป็นที่หนึ่งแต่เพียงผู้เดียว

เมื่อเห็นบุรุษหน้าตาดีมาเทียบเคียงรัศมี เลยรู้สึกร้อนใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ย่อมเป็นท่านอาอยู่แล้วขอรับ ไม่อย่างนั้นอาสะใภ้จะยินยอมแต่งงานด้วยหรือ”

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วตระกูลลู่มีงานมงคลสมรสเร่งด่วนเกิดขึ้น ท่ามกลางความยินดีของบ่าวไพร่ในจวน ถึงแม้จะเร่งด่วนมากเพียงไรทว่างานมงคลยังคงจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ

ลู่ชุนหยางกับไป๋ซือเย่วพร้อมกับคนในครอบครัว ร่วมใจกันสร้างกุศลผลบุญแก่ผู้จากลา โดยการจัดตั้งโรงทานขนาดใหญ่ใจกลางเมืองท่านานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน

บ่าวสาวช่วยกันส่งมอบอาหารคาวหวาน ให้แก่ผู้ที่มีเบี้ยหวัดน้อย เพื่อเสริมสิริมงคลในการเริ่มต้นชีวิตคู่โดยสมบูรณ์

เด็กชายวัยสามปีกว่า ๆ ยิ้มแย้มแก้มปริด้วยความดีใจ ไร้ซึ่งความไม่พอใจอย่างที่ผู้ใหญ่ทั้งสองเป็นกังวล เด็กน้อยชื่นชอบอาหารฝีมือแม่ครัวในจวน พอ ๆ กับฝีมือของแม่บุญธรรม จึงอยากพักอาศัยในตระกูลลู่อย่างถาวร แต่ยังคงเรียกขานผู้นำตระกูลว่าท่านลุงเช่นเคย อาเฟยไม่ชอบคำว่าบิดาเลยสักนิด!

“อาหยวนข้าต้องทำอย่างไร เจ้าเด็กแก้มกลมถึงจะยอมเรียกข้าว่าท่านพ่อ”

เมื่อได้ยินย้ำชัดจากปากหลานชาย ว่าตนนั้นรูปงามมากกว่าผู้มาเยือนเลยเบาใจลง จึงเอ่ยซักถามเพื่อแก้ไขในเรื่องที่วิตกกังวลไม่แพ้กัน

“ฮ่า ฮ่า ท่านก็เร่งมือทำน้องสาวหรือน้องชายให้อาเฟยสักคน เดี๋ยวก็อยากเรียกท่านพ่อตามน้อง ๆ”

“จริงด้วยเหตุใดข้าถึงคิดไม่ได้ อาหยวนข้ามอบร้านข้าวสารอีกร้านให้เจ้าดูแลไปเลย ข้าจะได้มีเวลาทำน้องให้อาเฟยเพิ่มมากขึ้น”

“ท่านมอบให้ข้าดูแลมาสิบร้านแล้วนะขอรับ หากดูแลเพิ่มมาอีกข้าจะเอาเวลาไหนไปมองหาฮูหยินให้ตัวเองบ้างเล่า”

“เจ้าก็ดูแลทั้งหมดไปเลย วันข้างหน้าจะได้ร่ำรวย ส่วนเรื่องแต่งงานรออายุสามสิบก็ยังไม่สาย ดูข้าเป็นตัวอย่างได้ทั้งสตรีงดงามและเก่งกล้าสามารถ”

บุรุษช่างเลือกยิ่งกว่าใคร เอ่ยแนะนำหลานชายให้เอาแบบอย่างตนเป็นที่ตั้ง

“แต่งงานตอนแก่แบบท่านอา ข้าไม่เอาด้วยหรอกขอรับ สตรีชอบบุรุษแรงดีไม่ชอบพวกเหนื่อยง่าย”

“สามสิบห้าก็แรงดี ให้ลองเตะคนแถวนี้ตกต้นไม้ยังไหวเลย”

คนถูกพาดพิงทำท่ายกขาขึ้นสูง เตรียมเตะหลานชายจอมกวนให้ตกต้นไม้อย่างใจคิด

“ฮ่า ฮ่า ข้าเชื่อแล้วขอรับ ท่านอาใจเย็น ๆ ก่อน”

“รีบกลับกันเถิด วันนี้อาสะใภ้ของเจ้าจะไปชิมรสชาติขนมขายดีของโรงเตี๊ยมหม่าหลง”

“อาสะใภ้จะไปกับพี่ชิงอีกับอาเฟยไม่ใช่หรือขอรับ เห็นว่าห้ามไม่ให้ท่านอาตามไปเด็ดขาด”

เรื่องนี้อาสะใภ้ประกาศก้องบนโต๊ะอาหารมื้อเช้า ทุกคนจึงรับรู้ร่วมกัน บุรุษหน้าตึงเลยออกมาแอบดูหน้าศัตรู แทนการเดินตามติดฮูหยินคนงาม

“แอบตามไปห่าง ๆ คงไม่เป็นไรหรอก”

คนขี้หวงไหนเลยจะทำตามคำสั่งฮูหยินสุดที่รัก เรื่องอื่นเขาพร้อมปฏิบัติตามแต่เรื่องนี้ปล่อยผ่านไม่ได้เด็ดขาด

“ข้าอยากรู้ยิ่งนัก เหตุใดอาสะใภ้ถึงสั่งห้ามไม่ให้ท่านตามไป”

“เจ้าไม่ต้องรู้หรอก”

ไป๋ซือเย่วย่างกรายเข้าไปในโรงเตี๊ยมหม่าหลงทีไร มักจะมีบุรุษไม่กลัวตายเสนอหน้าเข้าหาอยู่เสมอ พอกลับถึงจวนคนเสน่ห์แรงเลยถูกสามีรุกล้ำยาวนานเป็นพิเศษ จนกระทั่งช่วงเที่ยงของอีกวันจึงได้ออกจากเรือนนอน

ด้วยเหตุนี้เมื่อไหร่ที่นางอยากไปลิ้มลองรสชาติใหม่ ๆ ของขนมในโรงเตี๊ยมหม่าหลง จึงมักห้ามปรามไม่ให้สามีติดตามมาด้วย

ชาวเมืองต่างออกมาเดินเลือกซื้อของกินของใช้กันอย่างคึกคัก ตามบริเวณต่าง ๆ ของย่านการค้าใจกลางเมืองท่า

ไป๋ซือเย่วเปิดหน้าต่างรถม้าออกเล็กน้อย แล้วจ้องมองไปยังโรงเตี๊ยมหม่าหลง เพื่อสอดส่องความปลอดภัยตามความเคยชิน หากมีเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์จะได้รับรู้ทันท่วงที

สายตาช่างสังเกตมองเห็นบุรุษคุ้นเคยผู้หนึ่ง กำลังนั่งจิบน้ำชายามสายอยู่บริเวณโถงด้านล่างของโรงเตี๊ยม ซึ่งเปิดโล่งมองเห็นผู้คนเด่นชัดในระยะไกล คนผู้นั้นมาพร้อมกับผู้ติดตามอีกสามคน

ด้วยเกรงว่าบุตรชายกับชิงอี จะตกอยู่ในสถานการณ์อันน่าตกใจเกินกว่าปกติ จึงให้ชิงอีลงไปสั่งขนมหวานกลับไปกินที่จวน ส่วนนางคงต้องอยู่สะสางเรื่องราวให้จบสิ้นเสียที

“ชิงอีดูท่าวันนี้เจ้ากับอาเฟยคงต้องกลับจวนก่อน เจ้าลงไปสั่งขนมกลับไปกินที่จวน ใช้ผ้าปิดบังใบหน้าด้วย”

“หรือว่าคนพวกนั้นตามมาถึงที่นี่แล้วเจ้าคะ”

ชิงอีเข้าใจสถานการณ์ทันที เพราะรับรู้ความลำบากใจของเจ้านายคนเดิมมาโดยตลอด

ไม่นึกเลยว่าการข่าวของทางนั้นจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ยังไม่เคยรู้ขีดความสามารถของเจ้านายคนใหม่ จึงรู้สึกเป็นกังวลใจมาก

“ไม่ต้องห่วงข้า เรื่องของคนผู้นั้นต้องจบลงในเร็ววัน ตามมาให้สะสางถึงที่ ย่อมดีกว่าก่อเรื่องให้ข้าตามไปสะสางถึงแคว้นหวงหลิง”

น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยขึ้น นางปล่อยผ่านแต่คนทางนั้นไม่ยอมละความพยายาม เช่นนั้นต้องสะสางขั้นเด็ดขาด เรื่องวุ่นวายเหล่านี้จะได้จบสิ้นลง